บทที่ 8 แผนปรับปรุงและขยายสวนหลังบ้าน

บทที่ 8 แผนปรับปรุงและขยายสวนหลังบ้าน

หลี่เซี่ยงครุ่นคิด ตอนนี้ไม่ได้ขาดแคลนเนื้อสัตว์ เอาไปแช่เหล้าน่าจะดีกว่า

สัตว์ที่มีศักยภาพกลายพันธุ์แบบนี้ แช่เหล้าคงได้สรรพคุณที่ดีกว่าแน่นอน

เหล้ายาจากงูเหลือมแดงมีสรรพคุณขับลม คลายความเย็น อุ่นเส้นเอ็น และระงับปวด ส่วนที่ออกฤทธิ์หลักๆ น่าจะเป็นกระดูกงู แน่นอนว่าเนื้องูและถุงน้ำดีก็มีคุณค่าทางยาในระดับหนึ่งเช่นกัน

หลี่เซี่ยงหิ้วงูเหลือมแดงหนักสามสี่ชั่งนี้ไปที่ลำธารเล็กๆ ผ่าท้อง ปล่อยเลือด กำจัดเครื่องในส่วนเกิน ถุงน้ำดีเก็บไว้แน่นอน ขูดเกล็ดให้สะอาด แล้วใช้น้ำใสจากลำธารล้างอีกรอบ ใช้ไม้ไผ่เล็กๆ ค้ำไว้ แล้วแขวนไว้ใต้ชายคาบ้าน

รอให้แห้งก่อน แล้วค่อยซื้อเหล้าขาวดีกรีสูงมาแช่

บางคนเอางูเป็นๆ แช่เหล้า แช่หลายปี ผลคืองูไม่ตาย พอเปิดขวดกลับถูกงูกัดเอา หลี่เซี่ยงไม่มีทางทำเรื่องพรรค์นั้นแน่นอน

เอางูเป็นๆ ใส่ลงไปในเหล้า ที่แช่ออกมาจะเป็นเหล้ายาหรือ? น่าจะเป็นน้ำศพมากกว่า

แต่เดิมหลี่เซี่ยงคิดจะถ่ายกระบวนการจัดการงูเหลือมแดงลงมาด้วย ตัดต่อเป็นคลิปสั้นๆ บางทีอาจจะได้รับกระแสตอบรับดีๆ เลยทีเดียว แต่พอคิดอีกที สัตว์เล็กๆ แบบนี้มีโอกาสสูงมากที่จะเป็นสัตว์คุ้มครอง เลยตัดสินใจไม่ทำอะไรบ้าๆ ดีกว่า

ตอนทำอาหารเย็น หลี่เซี่ยงนำเห็ดมัตสึทาเกะยักษ์สีม่วงทองขั้นหนึ่งออกมาหนึ่งดอก หั่นเป็นชิ้นเล็กๆ แล้วผสมกับเห็ดเล็ก เห็ดเท้าใหญ่ และเห็ดทรัฟเฟิลดำที่มีอยู่ก่อนแล้ว เห็ดที่เก็บมาครึ่งตะกร้ายังกินไม่หมด สามารถกินได้อีกหลายมื้อทีเดียว

ต้องยอมรับว่า เมื่อใส่เห็ดมัตสึทาเกะยักษ์สีม่วงทองลงไป น้ำซุปไก่ยิ่งหอมขึ้นมาอีก

ระบบตรวจสอบว่าสังหารสัตว์กลายพันธุ์ แต่ที่จริงแล้วเพราะระบบมาเร็วเกินไป สัตว์กลายพันธุ์พวกนี้ยังไม่ได้กลายพันธุ์ แต่รางวัลที่ส่งไปยังคลังเก็บของระบบกลับเป็นพืชกลายพันธุ์ของจริง

เพราะไม่รู้ว่าสรรพคุณเป็นอย่างไร หลี่เซี่ยงจึงใส่เพียงดอกเดียว กลัวว่าถ้าใส่มากเกินไป ย่าที่ร่างกายอ่อนแอรับยาบำรุงไม่ไหว อาจเกิดผลเสีย

ยามค่ำคืน หลังจากดูแลย่าเข้านอนแล้ว หลี่เซี่ยงมาที่ลานหน้าบ้าน เคลื่อนไหวร่างกาย ใช้เทคนิคร่างกาย ผสมกับเทคนิคการหายใจเฉพาะ คราวนี้รู้สึกแตกต่างทันที ในร่างกายมีความร้อนพลุ่งพล่าน ผ่านการนำทางของเทคนิคการหายใจ ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกระแสไออุ่นสายแล้วสายเล่า

หลี่เซี่ยงค้นพบความรู้สึกของอาณาจักรพลังพิเศษจากชาติก่อนแล้ว

ในชาติก่อน แม้บนโลกจะปรากฏอนุภาคพิเศษ แต่เขายังคงใช้เวลานานมาก เต็มๆ หนึ่งปีครึ่ง กว่าจะก้าวเข้าสู่อาณาจักรพลังพิเศษได้

แต่ชาตินี้ เพิ่งเริ่มเทคนิคการหายใจ ไม่ถึงสองนาที ในร่างกายก็เกิดพลังพิเศษขึ้นแล้ว

ต้องบอกว่านี่เป็นเรื่องน่ายินดีอย่างยิ่ง

เช้าวันรุ่งขึ้นเมื่อตื่นนอน หลี่เซี่ยงพบว่าตอนนำอาหารเช้ามาให้ย่า ใบหน้าของย่าเปล่งปลั่งขึ้น มีชีวิตชีวากว่าก่อนหน้านี้มาก ดูเหมือนพลังของเห็ดมัตสึทาเกะสีม่วงทองออกฤทธิ์แล้ว

"ย่าครับ วันนี้ผมคิดจะกำจัดวัชพืชที่สวนหลังบ้าน" หลี่เซี่ยงพูด

ย่าอายุมากแล้ว ก่อนหน้านี้ส่วนใหญ่อยู่ที่ลานหน้าบ้าน มีพื้นที่เรียบและสวนผักขนาดใหญ่ แต่สวนหลังบ้านอยู่ใกล้เขาด้านหลัง มีหินมาก มีวัชพืชและต้นไม้หลายต้น ขาดการดูแล จึงกลายเป็นเหมือนป่าดงดิบ เมื่อวานที่งูเหลือมแดงบุกเข้ามา ก็เพราะวัชพืชที่สวนหลังบ้านมีมากเกินไป

หลี่เซี่ยงตัดสินใจปรับปรุงและขยายสวนหลังบ้าน ต่อไปจะสร้างกำแพงล้อมรอบ แบบนี้จะปลอดภัยมากขึ้น และสวนหลังบ้านที่ติดภูเขา ยังเงียบสงบกว่า เหมาะสำหรับการจัดสวน

เขาเลือกจุดที่มุมมองดี ใช้ขาตั้งตั้งโทรศัพท์ไว้ เขาตั้งใจจะบันทึกกระบวนการปรับปรุงสวนหลังบ้านทั้งหมดลงมา

จากนั้นหยิบหินลับมีดออกมา เริ่มลับมีดต่อหน้ากล้อง

ประมาณสิบนาทีต่อมา มีดฟันและเคียวถูกลับจนเงาวับ คมมีดวาววับราวสะท้อนแสงจันทร์

หลี่เซี่ยงถือมีดและไม้ เริ่มทำงานอย่างคล่องแคล่ว

ก่อนอื่นใช้ไม้ฟาดไปรอบๆ ไล่งู แมลง หนู และมดที่อาจซ่อนอยู่ให้หนีไป แล้วใช้เคียวตัดวัชพืช หลังจากกำจัดวัชพืชแล้ว ก็ใช้มีดฟันเริ่มตัดต้นไม้ กองไว้ด้านข้าง รอให้แห้งสนิทจะได้ใช้เป็นฟืน

เมื่อเจอหินก้อนใหญ่หรือหินสวยๆ ก็เก็บรวบรวมไว้ หินพวกนี้ภายหลังล้วนมีประโยชน์

สุนัขสีเหลืองสองตัวก็เข้ามาร่วมด้วย วิ่งไปมา ดูยุ่งกว่าหลี่เซี่ยงเสียอีก

แมวแก่ที่ท้องกลับขี้เกียจนอนอยู่บนหลังคา ที่สวนหลังบ้านมีต้นลูกพลับอยู่หนึ่งต้น เต็มไปด้วยผลดก แสงอาทิตย์ส่องผ่านกิ่งก้านและใบลงมา ทำให้เกิดเงาสลับแสง แมวแก่นอนอยู่ในแสงและเงานั้น เพลิดเพลินกับสายลมที่พัดผ่าน

หลี่เซี่ยงทำงานจนเหนื่อย จึงปีนขึ้นต้นไม้ หาลูกพลับที่เริ่มมีสีแดงแล้วและเอื้อมถึงสักลูก แล้วลองชิมดู ยังแข็งและฝาดเกินไปอยู่ ยังไม่ถึงเวลาสุกงอม

ต้นลูกพลับมีอายุยืนยาวมาก สามารถอยู่ได้ถึง 300 ปีขึ้นไป ต้นลูกพลับที่บ้านของหลี่เซี่ยง ตั้งแต่เขาเริ่มจำความได้ ก็สูงหลายเมตรแล้ว คาดว่าคงเติบโตมาสามสิบกว่าปี ใบใหญ่ร่มครึ้ม ทุกครั้งที่เข้าสู่ช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงต้นฤดูหนาว ใบจะเปลี่ยนเป็นสีแดงเพราะน้ำค้างแข็ง พอถึงฤดูหนาว ใบร่วงหมด ลูกพลับจะเปลี่ยนเป็นสีแดงอิฐ แต่ยังไม่ร่วง เต็มต้นเพียบพร้อมด้วยผลสีแดงมากมาย

ถ้ามีหิมะตกสักพัก วิวนั้นจะงดงามอย่างที่สุด

หลี่เซี่ยงปรับปรุงสวนหลังบ้าน ต้นไม้อื่นๆ จะถูกโค่นหมด แต่ต้นลูกพลับนี้จะไม่แตะอย่างแน่นอน

พอถึงฤดูหนาวที่ลูกพลับสุก ก็จะเก็บมาตากแห้งทำลูกพลับแห้ง ด้านบนจะมีผงขาวหวานๆ เกาะอยู่ เป็นแอลกอฮอล์น้ำตาลที่ผลไม้ขับออกมาเอง ยิ่งมีผงขาวมาก แสดงว่าลูกพลับแห้งคุณภาพยิ่งดี

ตอนที่หลี่เซี่ยงทำงานในเมืองใหญ่ ไม่กล้าซื้อลูกพลับแห้ง เพราะพ่อค้าใจดำทำลูกพลับแห้งเร่งให้ออกขาย ไม่รอให้ผงขาวเกิดขึ้นเอง เพื่อให้ดูสวยงาม จึงโรยแป้งทัลคัม สร้าง "ผงขาวเยอะ คุณภาพดี" ปลอมๆ

การกินลูกพลับมากเกินไปเองก็ทำให้เกิดนิ่วในกระเพาะได้ง่าย ยิ่งมีแป้งทัลคัมเพิ่มเข้าไปอีก ก็ยิ่งแย่หนัก

บางคนเพราะเรื่องผลประโยชน์ ถึงกับโฆษณาว่าแป้งทัลคัมไม่มีอันตรายต่อร่างกาย ยังมีคุณค่าทางยาอีกด้วย การบริโภคในปริมาณที่เหมาะสมมีผลดีต่อร่างกาย นั่นโกหกชัดๆ

ลูกพลับแห้งโรยแป้งทัลคัม ดอกไม้จีนรมกำมะถัน... ความปลอดภัยด้านอาหารน่าเป็นห่วง นี่ก็เป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่หลี่เซี่ยงอยากกลับบ้านมาทำนา

อยู่บ้าน อย่างน้อยเขาก็กินอาหารที่ดีต่อสุขภาพ

เนื่องจากหลี่เซี่ยงกำลังยุ่ง ดังนั้นอาหารกลางวันจึงเป็นย่าเป็นคนทำ หลี่เซี่ยงไม่ได้ใส่เห็ดมัตสึทาเกะสีม่วงทองลงไป รอถึงอาหารเย็น หลี่เซี่ยงกลับมาทำอาหารอีกครั้ง จึงผัดเห็ดกับเนื้อหั่นเป็นเส้น เห็ดมัตสึทาเกะสีม่วงทองถูกหั่นเป็นแผ่น ผสมกับเห็ดเล็ก เห็ดเท้าใหญ่ และเห็ดทรัฟเฟิลดำ ย่าคิดว่าเป็นแค่เห็ดธรรมดาๆ

เนื่องจากย่าอายุมาก กินได้น้อย อาหารส่วนใหญ่จึงเข้าท้องหลี่เซี่ยง

แม้ว่าเห็ดมัตสึทาเกะสีม่วงทองจะเป็นพืชวิเศษขั้นหนึ่ง แต่ที่จริงแล้วฤทธิ์ยาก็แรงมาก หลี่เซี่ยงไม่กล้าให้ย่ากินมากเกินไป อย่างไรก็มีระบบอยู่แล้ว โอกาสกินของดีๆ แบบนี้ในอนาคตยังมีอีกมาก

สำหรับร่างกายสูงวัยของย่า ปริมาณน้อยแต่บ่อยครั้งเป็นวิธีที่ดีที่สุด

หลังอาหารเย็น หลี่เซี่ยงลองสอนเทคนิคการหายใจให้ย่าบ้าง ผ่านเทคนิคการหายใจ สามารถหลอมพลังยาในร่างกายได้

แต่ย่าลองแล้วรู้สึกว่ายากเกินไป จึงยิ้มโบกมือบอกว่าอายุมากแล้ว ไม่เรียนแล้ว หลี่เซี่ยงย่อมไม่บังคับ

เพราะหลายอย่างเป็นเรื่องของพรสวรรค์และรากฐาน อายุเจ็ดสิบกว่าแล้ว ฝึกอะไรแบบนี้ ยากจะเริ่มต้นจริงๆ และมีโอกาสน้อยที่จะเห็นผล หากฝึกผิดพลาด อาจเกิดผลลัพธ์ที่ไม่ดีได้

คืนนั้น ใต้แสงจันทร์ หลี่เซี่ยงฝึกเทคนิคการหายใจอีกครั้ง

อากาศยามค่ำคืนในชนบทสดชื่นเป็นพิเศษ เขาหายใจเป็นจังหวะลึกลับเฉพาะ ท้อง ปอด กล้ามเนื้อ ล้วนเคลื่อนไหวตามจังหวะพิเศษ ประกอบกับการฝึกเทคนิคร่างกาย ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง ผิวกายพลันเปล่งแสงสว่างใส

(จบบทที่ 8)