บทที่ 160 สี่คนกับ 21 กลุ่ม

13 กุมภาพันธ์ ก่อนวันวาเลนไทน์หนึ่งวัน

ดัมเบิลดอร์ได้เตรียมทุกอย่างไว้เรียบร้อยตั้งแต่วันก่อน แล้วก็หายตัวไป

เขามอบอำนาจในการควบคุมทุกอย่างให้ศาสตราจารย์มักกอนนากัล ซึ่งทำให้เธอทั้งรู้สึกตื่นเต้นและเสียดายนิด ๆ ไปพร้อมกัน

หลังจากที่เหล่าอาจารย์ “ปรึกษาหารืออย่างเป็นมิตร” กันแล้ว เรื่องสิทธิ์ในวันวาเลนไทน์ของ เดม่อน ไวท์ ก็ถูกตัดสินด้วยวิธีที่ทุกฝ่ายพอยอมรับได้ และไม่ใช่การเอาเปรียบเดม่อนจนเกินไป นั่นคือ การแข่งขันควิดดิช

ไม่มีทางเลือกอื่น เพราะไม่ว่าจะใช้การแปลงร่าง เวทมนตร์ หรือปรุงยามาเป็นเกณฑ์การตัดสินก็ไม่มีทางทำให้ทุกฝ่ายพอใจได้ ในที่สุดจึงต้องใช้วิธีนี้แทน

ให้เหล่าแม่มดจัดทีมกันเอง โดยที่ในหนึ่งทีมต้องมีสมาชิกจากทุกชั้นปีครบทั้งเจ็ดคน ซึ่งหมายความว่าหากอยากชนะ ก็ต้องมีทั้งจุดแข็ง และยังต้องแน่ใจว่าสมาชิกปีล่างจะไม่อ่อนจนกลายเป็นตัวถ่วงทีม

และนั่น...มันยากมาก

เพราะไม่ใช่ว่าแม่มดทุกคนจะเก่งควิดดิช โดยเฉพาะเด็กปีล่าง ๆ ยิ่งแล้วใหญ่

แม้เหล่าอาจารย์จะพยายามประกาศเรื่องการแข่งขันตั้งแต่เช้าวันที่ 12 กุมภาพันธ์ เพื่อให้พวกเธอมีเวลาเตรียมตัว แต่สำหรับแม่มดที่อยากลงแข่ง นี่ก็ยังถือว่าเป็นภารกิจสุดหินอยู่ดี พวกเธอต้องใช้เวลาเพียงวันเดียวในการรวมทีม ซ้อมแข่ง และยังต้องเรียนตามปกติ

แต่ถึงอย่างนั้น ความกระตือรือร้นของพวกเธอก็ไม่ได้ลดลงแม้แต่นิด!

แม่มดบางคนที่เคยหมดหวังกับเดม่อน ไวท์ ก็เริ่มกลับมามีไฟอีกครั้ง!

แบบนี้สิถึงจะถูกต้อง!

เดม่อน ไวท์ไม่ใช่ของใครคนใดคนหนึ่ง เขาเป็นของแม่มดทั้งฮอกวอตส์! และตอนนี้ พวกเธอก็จะออกโรงจริงจัง แข่งกันชนะเพื่อคว้าเขามาให้ได้!

และเพราะกฎที่ว่าทีมต้องมีนักเรียนจากทุกชั้นปี จึงทำให้แม้แต่คนที่ทำเป็นไม่สนใจก็ยังมีข้ออ้างในการเข้าร่วมได้ เช่น...

“หา? พี่ขาดคนปีสองเหรอ? ก็ได้ค่ะ ถึงหนูจะไม่สนใจเจ้าชายแห่งการดวลก็เถอะ แต่ในเมื่อพี่ขอ หนูก็จะช่วย!”

“นี่มันการแข่งขันควิดดิชนะ ถึงจะไม่ใช่ทางการก็เถอะ แต่ก็เป็นกิจกรรมสนุก ๆ นะ พวกเธอไม่ชอบควิดดิชกันเหรอ? เราต้องชนะให้ได้ เพราะเรารักควิดดิชมาก!”

“หึ ยัยปีสามคนนั้นที่เอาแต่พูดจาใส่ร้ายฉันน่ะเหรอ คิดจะชนะ? ไม่มีทางหรอก!”

อะไรแบบนี้มีเต็มไปหมด

ทั้งที่แม่มดในฮอกวอตส์ก็ไม่ได้มีมากมายอะไรนัก... แค่จะหาให้ครบทุกชั้นปีทีมละเจ็ดคนก็แทบจะทะเลาะกันแล้ว

ยิ่งเบื้องหลังยิ่งวุ่นวาย ความขัดแย้ง การหักหลัง ผุดขึ้นมาไม่หยุด

“ไม่ใช่ว่าตกลงจะอยู่ทีมเดียวกับฉันแล้วเหรอ? ทำไมถึงไปอยู่กับคนอื่นได้ล่ะ!”

“ฉันเป็นคนเริ่มรวมทีมนี้เองนะ! ทำไมถึงโดนเขี่ยออกแบบนี้!”

“ฮึ! พวกเธอไม่ต้องการฉันไม่เป็นไร เพราะยังมีทีมอื่นอยากได้ฉัน!”

ไม่รู้ว่าในเวลาแค่วันเดียว พวกเธอไปเอาเวลาไหนมาสร้างดราม่าขนาดนี้ ความตึงเครียดของพวกเธอแผ่ซ่านจนทั่วห้องโถงใหญ่ ตอนนี้ใครที่ไม่ใช่เดม่อนเดินเข้าออกห้องโถงต้องระวังตัวกันหมด ถ้าพลาดทำเสียงดัง ก็อาจจะถูกมองแรงได้ทันที

“ฉันทนไม่ไหวแล้ว! บรรยากาศในโรงเรียนตอนนี้มันแปลกมาก! แข่งพรุ่งนี้ใช่มั้ย? ขอให้จบ ๆ ไปทีเถอะ!”

ในห้องต้องประสงค์ รอนที่ปกติจะฝึกเวทมนตร์ กลับนั่งทำการบ้านอยู่

ทันใดนั้นเขาก็ร้องขึ้นมาพร้อมเอนหลังเก้าอี้

“การแข่งขันควิดดิชหญิงงั้นเหรอ ฟังดูน่าสนุกดีนะ ขนาดโช แชง ยังเข้าร่วมเลย ถ้าฉันได้เข้าร่วมก็คงดีสิ”

“โช แชง? อย่าบอกนะว่า…” รอนทำหน้าประหลาดใจ

“ไม่ ๆ ตอนแรกเธอก็ไม่ได้คิดจะเข้าร่วมหรอก แต่เธอเองก็เป็นสมาชิกทีมควิดดิชของเรเวนคลออยู่แล้ว พูดง่าย ๆ คือเธอเนื้อหอมสุด ๆ”

“อืม แล้วแต่เลย ยังไงตอนนี้ฉันก็รู้สึกว่า ความรักน่ะมีแต่ทำให้คนดูโง่เท่านั้นแหละ”

วาเลนไทน์ปีนี้ รอนก็ยังคงไม่เกี่ยวอะไรอีกเช่นเคย

แม้เขาจะแสดงออกว่าไม่แคร์ แต่จริง ๆ แล้วก็มีหวั่นไหวอยู่เหมือนกัน ไม่งั้นตอนนี้เขาคงกำลังซ้อมเวทมนตร์แข่งกับแฮร์รี่ไปแล้ว

“เหรอ? ฉันว่าถ้าได้เดตกับโช แชง คงเป็นอะไรที่มีความสุขสุด ๆ เลยล่ะ เวลายิ้ม เธอสวยมากเลยนะ”

แฮร์รี่ฟุบหน้าลงบนโต๊ะ ยิ้มฝันหวาน

รอนมองเขาแวบหนึ่ง แต่ไม่ได้พูดอะไร

ตอนนี้ในห้องมีเพียงสองคน เพราะเดม่อนไม่อยู่ ส่วนเฮอร์ไมโอนี่ก็ถูกลากไปร่วมฝึกควิดดิช ทั้งที่ควรจะเป็นเวลาสำหรับเล่นหมากรุกกันแท้ ๆ

แต่ตอนนี้ ทุกวันของพวกเขากลับมีแค่เรียนและฝึกเวทมนตร์ แฮร์รี่ยังต้องแบ่งเวลาซ้อมควิดดิชอีกด้วย

“น่าเหลือเชื่อจริง ๆ”

“อะไร?”

“ฉันหมายถึงพวกเราในตอนนี้น่ะ เรียนหนักทุกวัน หลังเลิกเรียนก็ยังมาซ้อมเวทมนตร์ ไม่ต้องวิ่งไปลอกการบ้านใครอีกแล้ว เฮ้ ฉันรู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นคนเก่งจนน่าตกใจเลยว่ะ”

แฮร์รี่หัวเราะขำกับท่าทางของรอน

“ใช่ พวกเราเปลี่ยนไปเยอะเลย เพราะเดม่อน ทุกคนในโรงเรียนก็เปลี่ยนไปเหมือนกัน”

เขาจ้องมองเพดานอย่างเหม่อลอย

การแข่งขันควิดดิชหญิงอันแปลกใหม่มีผู้เข้าแข่งจริงเพียง 4 ทีมเท่านั้น แม้จะมีถึง 7 ทีมที่สมัครไว้จนศาสตราจารย์มักกอนนากัลต้องคิดเรื่องรูปแบบการแข่งขันไว้ล่วงหน้าแล้ว แต่สุดท้ายก็มีเพียง 4 ทีมที่ลงสนามจริง ซึ่งก็แทบจะเป็นทีมตัวแทนจากแต่ละบ้าน

ส่วนอีก 3 ทีมนั้น... ไม่พูดถึงจะดีกว่า

แม้ในเดือนกุมภาพันธ์อากาศยังหนาวเย็น แต่ทุกคนที่ลงแข่งต่างใส่กระโปรงสั้นกับเสื้อเชิ้ต ดูเหมือนว่าความหนาวจะไม่อาจดับไฟในใจของพวกเธอได้เลย

“สุภาพสตรี สุภาพบุรุษ อ้อ วันนี้คงต้องเน้นว่า ‘สุภาพสตรี’ เสียมากกว่า!”

เสียงของลี จอร์แดน ดังก้องไปทั่วสนามเช่นเคย เต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง

“ยินดีต้อนรับสู่การแข่งขันควิดดิชหญิงนัดพิเศษ!

ในบ่ายเดือนกุมภาพันธ์ที่ยังหนาวเหน็บนี้ พวกเราจะได้ชมการแข่งขันอันดุเดือดของ 4 ทีมที่ทั้งกล้าหาญและงดงาม เพื่อชิงรางวัลที่ ผมกล้าพูดเลยว่า พิเศษที่สุดในประวัติศาสตร์!”

เสียงฮือฮาเริ่มดังขึ้นจากอัฒจันทร์ บางเสียงฟังดูแซว ๆ ปนเปรี้ยวเล็กน้อยจากพวกผู้ชาย ขณะที่สาว ๆ กลับเงียบกริบอย่างผิดปกติ เพราะรางวัลของการแข่งขันนี้ กำลังนั่งอยู่บนจุดสูงสุดของอัฒจันทร์

เดม่อน นั่งอยู่บนเก้าอี้หินล้อมรอบด้วยดอกไม้ มือเท้าคางอย่างสงบ มองทุกอย่างอย่างนิ่งเฉย เขาพยายามไม่แสดงความภูมิใจออกมามากนัก

แต่ต้องยอมรับว่า... การได้นั่งดูสาว ๆ ‘สู้กัน’ เพื่อแย่งตัวเขาเองแบบนี้ โดยไม่ต้องรับผิดชอบอะไรเลย มันก็สนุกดีไม่น้อย

(จบบท)