บทที่ 382 การเอาชนะพวกเขา ก็เหมือนกับเอาชนะอาจารย์หลี่หยิ่งเทียนไม่ใช่หรือ?!
บทที่ 382 การเอาชนะพวกเขา ก็เหมือนกับเอาชนะอาจารย์หลี่หยิ่งเทียนไม่ใช่หรือ?!
เสี่ยวฉี่หมิงรู้ดีว่าตัวเองไม่มีทางได้เป็นจ้าวยุทธภพแห่งชาติ แค่หวังว่าในตอนสอบระดับประเทศจะโชคดีสักหน่อย สามารถติดอันดับพันอันดับแรกของประเทศ แล้วได้เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยเทพแห่งนครเกียวโต หรือมหาวิทยาลัยเทพแห่งจิ้งไห่!
แต่ไม่ว่าจะอย่างไร...
ครั้งนี้... เย่หยางช่วยเขาไว้มาก ขายไข่มุกวิญญาณน้ำแข็งให้เขาตั้งหลายลูก ทำให้พี่สาวสามารถทำภารกิจเลื่อนขั้นหกได้อย่างไม่มีปัญหา!
แค่เรื่องนี้เรื่องเดียว... ข้อมูลพวกนี้ก็สมควรให้เย่หยางรู้แล้ว และยิ่งคุ้มค่าที่ตัวเองจะช่วยให้เย่หยางมีโอกาสชิงตำแหน่งจ้าวยุทธภพแห่งชาติได้มากขึ้นแม้เพียงเล็กน้อย!
แต่ว่า...
"ผู้มีตำแหน่งเทพเจ้าที่มีพลังระดับเจ็ดขั้นสูงสุดงั้นเหรอ?"
"การสอบระดับประเทศครั้งนี้... ดูจะน่าสนใจขึ้นเรื่อยๆ แล้วสิ!"
เมื่อได้ยินคำพูดของเสี่ยวฉี่หมิง... เย่หยางก็อดยิ้มไม่ได้
และในตอนนี้...
เสี่ยวฉี่หมิงก็พูดต่อ: "พี่เย่หยางครับ... ผมรู้ถึงความทะเยอทะยานของพี่ และก็เห็นพลังต่อสู้ของพี่แล้ว... แต่พูดตามตรง ด้วยพลังระดับห้าขั้นสูงสุดของพี่ตอนนี้ ถ้าจะชิงตำแหน่งจ้าวยุทธภพแห่งชาติจริงๆ โดยมีผู้มีตำแหน่งเทพเจ้าสองสามคนนี้ขวางอยู่ ความยากก็สูงมากเลยนะครับ!"
"ไม่เป็นไร... ก็ยังเหลือเวลาอีกครึ่งเดือนกว่าๆ กว่าจะถึงการสอบระดับประเทศไม่ใช่เหรอ?"
"ยังมีเวลาอีกเยอะ"
เมื่อได้ยินคำพูดของเสี่ยวฉี่หมิง... เย่หยางก็ยิ้มเบาๆ แล้วพูดต่อ
มองดูเวลา... ตอนนี้มาถึงวันที่ 19 มิถุนายนแล้ว ยังเหลือเวลาอีกกว่าสิบวันกว่าการสอบระดับประเทศจะเริ่มในวันที่ 1 กรกฎาคม!
ในเวลาสิบกว่าวันนี้... ถึงเย่หยางจะไม่สามารถไปถึงพลังระดับเจ็ดขั้นสูงสุดได้ แต่อย่างน้อยการจะไปถึงระดับหกขั้นสูงสุด ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรมาก!
แต่เมื่อได้ยินคำพูดของเย่หยาง... เสี่ยวฉี่หมิงก็ถอนหายใจลึกๆ: "พี่เย่หยางครับ... พี่ยังไม่รู้ใช่ไหมว่า ผู้มีตำแหน่งเทพเจ้าพวกนี้ หมายถึงอะไรกันแน่?"
"ฮะ... นั่นสิ ฉันก็ไม่รู้จริงๆ"
เมื่อได้ยินแบบนั้น เย่หยางก็ยักไหล่ แล้วพูดต่อ: "ก็... ฉันไม่เคยเจอผู้มีตำแหน่งเทพเจ้านี่นา!"
"เฮ้อ..."
เสี่ยวฉี่หมิงอดส่ายหน้าไม่ได้
แค่เวลาสิบกว่าวัน จะเปลี่ยนแปลงอะไรได้?
อย่าว่าแต่สิบกว่าวันเลย... ต่อให้สิบกว่าสัปดาห์ สิบกว่าเดือน จะเปลี่ยนแปลงอะไรได้?
ครู่หนึ่งผ่านไป... เสี่ยวฉี่หมิงก็อธิบายให้เย่หยางฟัง: "พี่อาจจะไม่รู้ ความแข็งแกร่งของผู้มีตำแหน่งเทพเจ้านั้น... ไม่ใช่สิ่งที่พวกเราที่เป็นผู้ถูกเลือกโดยสวรรค์จะเทียบได้เลย!"
"แค่จากที่ผมรู้มาตอนนี้... ผู้มีตำแหน่งเทพเจ้าที่มีพลังระดับเจ็ดขั้นสูงสุดนี่ ตามข่าวลือแม้แต่ผู้ถูกเลือกโดยสวรรค์ระดับแปดขั้นสูงสุดก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ ถึงขนาดที่ว่าเจอผู้ถูกเลือกโดยสวรรค์ที่มีพลังระดับเก้าขั้นสูงสุด... ก็ยังมีโอกาสสู้ได้!"
"ดังนั้น... แค่เวลาสิบกว่าวัน จะมีประโยชน์อะไร?"
"ฮึ่ม... ไม่คิดเลยว่า ผู้มีตำแหน่งเทพเจ้าจะแข็งแกร่งขนาดนี้?"
"พลังระดับเจ็ดขั้นสูงสุด... สามารถเอาชนะผู้ถูกเลือกโดยสวรรค์ระดับแปดขั้นสูงสุดได้อย่างง่ายดาย!"
"แถมยังสามารถรับมือกับผู้ถูกเลือกโดยสวรรค์ที่มีพลังระดับเก้าขั้นสูงสุดได้อีก?"
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้... เย่หยางก็หรี่ตาลง: "งั้น... ถ้าตอนนี้ฉันสามารถเอาชนะผู้มีตำแหน่งเทพเจ้าที่มีพลังระดับเจ็ดขั้นสูงสุดได้ ก็เท่ากับว่าสามารถเอาชนะผู้ถูกเลือกโดยสวรรค์ที่มีพลังระดับแปดขั้นสูงสุด หรือแม้แต่ระดับเก้าขั้นสูงสุดได้เลยสินะ?"
"???"
ในตอนนี้... เมื่อได้ยินคำพูดของเย่หยาง เสี่ยวฉี่หมิงก็ชะงักค้างทันที!
ไม่นะ... ถึงการมองโลกในแง่ดีจะเป็นเรื่องที่ดี แต่นี่มันไม่ใช่แค่มองโลกในแง่ดี... แต่เป็นความบ้าบิ่นแล้วนะ!
คนที่สามารถสู้กับผู้ถูกเลือกโดยสวรรค์ที่มีพลังระดับเก้าขั้นสูงสุดได้... แค่พลังระดับห้าขั้นสูงสุดของนายตอนนี้ จะกล้าไปท้าทายพวกเขาได้ยังไง?
ต้องรู้ว่า... แค่เสี่ยวฉี่หมิงจินตนาการว่าตัวเองต้องเผชิญหน้ากับคนที่น่ากลัวขนาดนั้น ก็กลัวจนตัวสั่นแล้ว จะไปพูดถึงการต่อสู้กับพวกเขาได้ยังไง!
แต่เย่หยาง... กลับคิดว่าแค่ตัวเองสามารถเอาชนะผู้มีตำแหน่งเทพเจ้าที่มีพลังระดับเจ็ดขั้นสูงสุดได้ ก็จะเท่ากับสามารถเอาชนะผู้ถูกเลือกโดยสวรรค์ระดับแปดขั้นสูงสุด หรือแม้แต่ต้านทานผู้ถูกเลือกโดยสวรรค์ที่มีพลังระดับเก้าขั้นสูงสุดได้?
ต้องมองโลกในแง่ดีขนาดไหน... ถึงจะคิดแบบนี้ได้!
แต่ว่า...
พูดถึงที่สุดแล้ว... เรื่องพวกนี้ก็ไม่ใช่สิ่งที่เสี่ยวฉี่หมิงจะเปลี่ยนแปลงได้!
อย่างไรเสีย ความลับเกี่ยวกับการสอบระดับประเทศที่ตัวเองรู้ ก็ได้บอกเขาไปหมดแล้ว... สิ่งที่ตัวเองทำได้ ก็มีแค่นี้แหละ
"เฮ้อ..."
ถอนหายใจลึกๆ เสี่ยวฉี่หมิงก็ไม่อยากพูดอะไรอีก... เดินไปหาพี่สาวและเพื่อนร่วมทีมคนอื่นๆ แล้วพูดว่า: "ช่างเถอะ... ที่พี่เย่หยางคิดได้แบบนี้ ก็ถือว่าเป็นเรื่องดีแล้ว!"
"ถ้าอย่างนั้น... ผมขอตัวก่อนนะครับ หวังว่าถ้าเจอกันในการสอบระดับประเทศ พี่เย่หยางจะปรานีด้วย!"
จากนั้น...
ไม่รอให้เย่หยางพูดอะไร เสี่ยวฉี่หมิงก็พาทุกคน... ออกจากด่านไป!
ต่อมา... เย่หยางก็ไม่ได้คิดอะไรมาก พาเสิ่นเหลียนออกจากด่านระดับสองขั้นห้านี้ไปด้วย!
ไม่ว่าจะอย่างไร...
ข้อมูลที่เสี่ยวฉี่หมิงให้มาครั้งนี้... ก็มีค่ามากทีเดียว!
มีคนที่มีพลังเทียบเท่าผู้ถูกเลือกโดยสวรรค์ระดับเก้าขั้นสูงสุดถึงสามคน... เข้าร่วมการสอบระดับประเทศ!
แม้แต่เย่หยาง... ตอนนี้ก็รู้สึกกดดันขึ้นมาบ้างแล้ว!
ต้องยอมรับว่า... เมื่อค้นพบ "สมบัติ" แล้วทุ่มเทกำลังทั้งประเทศในการฝึกฝน... พวกอัจฉริยะเหล่านี้ก็เป็นยอดฝีมือที่น่ากลัวจริงๆ!
ไม่เพียงแต่อยู่ในนครเกียวโต เมืองจิ้งไห่ และมหานครเทพเจ้าอื่นๆ แต่ยังมีตระกูลใหญ่ระดับสูงหลายตระกูลร่วมมือกันฝึกฝนพวกเขาด้วย!
เย่หยางไม่กล้าจินตนาการ... ถ้าตัวเองมีทรัพยากรและฐานหลังมากมายขนาดนั้น พลังของตัวเองจะเติบโตเร็วแค่ไหน!
ยิ่งไปกว่านั้น... ตั้งแต่ต้นจนจบ ตัวเองมีเวลาพัฒนาแค่เดือนเดียวเท่านั้น!
แต่พวกผู้มีตำแหน่งเทพเจ้าเหล่านี้... กลับมีเวลาพัฒนาถึงสิบกว่าปี!
แค่เรื่องนี้... ก็เป็นสิ่งที่เย่หยางไม่สามารถอิจฉาได้แล้ว!
แต่ว่า...
ไม่ว่าจะอย่างไร... เวลาครึ่งเดือนนี้ แม้สำหรับคนทั่วไปจะไม่มีค่าอะไรมาก แต่สำหรับเย่หยางแล้ว... กลับเป็นเวลาที่อาจทำให้พลังของตัวเองเปลี่ยนแปลงได้!
สรุปแล้ว... ไม่ว่าจะมีผู้มีตำแหน่งเทพเจ้าพวกนี้ปรากฏตัวหรือไม่ เย่หยางก็จะใช้เวลาสิบกว่าวันที่เหลือนี้ พยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อเพิ่มพูนพลังของตัวเอง!
แต่... สิ่งที่เย่หยางไม่คาดคิดก็คือ แต่เดิมเขาคิดว่าคู่แข่งที่ต้องเผชิญ อย่างมากก็แค่อัจฉริยะระดับผู้ถูกเลือกโดยสวรรค์ที่มีพลังระดับหกขั้นสูงสุด หรือเพิ่งเข้าสู่ระดับเจ็ดเท่านั้น!
แต่ตอนนี้... กลับมีผู้มีตำแหน่งเทพเจ้าที่แข็งแกร่งกว่าโผล่ออกมาอีกหลายคน!
แต่ว่า...
การปรากฏตัวของผู้มีตำแหน่งเทพเจ้าเหล่านี้... ไม่เพียงไม่ทำให้เย่หยางรู้สึกกดดัน แต่กลับทำให้รู้สึกเต็มไปด้วยแรงผลักดัน!
ก็เหมือนกับที่เขาพูดกับเสี่ยวฉี่หมิงตั้งแต่แรก!
ถ้าตัวเองสามารถเอาชนะผู้มีตำแหน่งเทพเจ้าเหล่านี้ได้... นั่นก็หมายความว่าตัวเองมีพลังเทียบเท่ากับผู้ถูกเลือกโดยสวรรค์ระดับเก้าไม่ใช่หรือ?
ต้องรู้ว่า... อาจารย์หลี่หยิ่งเทียน อธิการบดีมหาวิทยาลัยเทพแห่งนครเกียวโต ก็แค่เป็นผู้ถูกเลือกโดยสวรรค์ที่มีพลังระดับเก้าขั้นสูงสุดเท่านั้น!
นั่นก็หมายความว่า...
ถ้าเอาชนะคนพวกนี้ได้ ก็เท่ากับสามารถเอาชนะอาจารย์หลี่หยิ่งเทียนได้เลยไม่ใช่หรือ?
คิดมาถึงตรงนี้... เย่หยางก็รู้สึกดีใจมากขึ้นไปอีก!
......
และในเวลาเดียวกัน ที่หน้าปราสาทดันเจี้ยน...
ตอนนี้เจียงเฉินกับหวังฉงทั้งสอง... กำลังคุยกันเรื่อยเปื่อย เล่าถึงเรื่องแปลกๆ ที่หวังฉงได้พบเจอตอนไปนครเกียวโต!
ก็เพราะว่า ตอนนี้เพิ่งผ่านไปแค่วันเดียวเท่านั้น... ครั้งที่แล้วเย่หยางใช้เวลาถึงหกเจ็ดวันในการพิชิตด่านระดับหนึ่งขั้นห้า!
และครั้งนี้... เป็นด่านระดับสองขั้นห้าที่ยากกว่า!
ในการคาดการณ์ของพวกเขา... เวลาที่ใช้ในการพิชิตด่านครั้งนี้ เมื่อเทียบกับครั้งที่แล้วก็ต้องมากขึ้น ไม่มีทางน้อยลงแน่นอน!
(จบบท)