บทที่ 270 พวกเขาเป็นเพียงแค่เหยื่อกระสุนเท่านั้น!
บทที่ 270 พวกเขาเป็นเพียงแค่เหยื่อกระสุนเท่านั้น!
เพราะ... ก็เพราะว่าเย่หยางแข็งแกร่งเกินไป จึงต้องฉวยโอกาสตอนนี้ที่เขายังไม่ได้เติบโตจนกลายเป็นผู้แข็งแกร่งสูงสุดหรือผู้แข็งแกร่งระดับสูง กำจัดภัยคุกคามนี้ให้สิ้นซาก!
หากตอนนี้ไม่ลงมือ... ฉางกู่หมิงเย่สามารถจินตนาการได้ว่า ไม่จำเป็นต้องรอให้เย่หยางเติบโตจนเป็น "ระดับสิบ・ผู้แข็งแกร่งสูงสุด"... บางทีแค่รอให้เขาพัฒนาถึงระดับเจ็ดหรือแปด... ก็เพียงพอที่จะสร้างภัยคุกคามอันน่าสะพรึงกลัวต่อทั้งโลกได้แล้ว!
ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น...
แค่พลังระดับสี่ของเย่หยางในตอนนี้... ก็สามารถใช้พลังคนเดียว ทำลายอัจฉริยะระดับสูงของอาณาจักรเรืองแสงที่มีพลังระดับห้าขั้นสูงสุดได้หลายสิบคนอย่างง่ายดาย จากพลังที่แสดงออกมา ตอนนี้เย่หยาง... ก็น่ากลัวมากพอแล้ว!
ดังนั้น...
ในใจของฉางกู่หมิงเย่ ถึงแม้จะไม่เต็มใจร้อยครั้ง... แผนการนี้เขาก็ต้องตอบตกลง!
เพราะ... หากไม่มีการช่วยเหลือจากอาณาจักรเรืองแสง จากสถานการณ์ในตอนนี้... หากพึ่งพาแค่กำลังของจักรวรรดิซากุระเพียงลำพัง ก็ไม่มีทางกำจัดเย่หยางในพื้นที่ลับได้!
"ไอ้งั่ง... ความสำเร็จหรือความล้มเหลวอยู่ที่ครั้งนี้!"
"ไม่สำเร็จ... ก็ต้องตาย!"
"เย่หยางคนนี้... ต้องกำจัดเดี๋ยวนี้!"
ตัดสินใจเด็ดขาด... ฉางกู่หมิงเย่ไม่ลังเลอีกต่อไป สั่งเลขาฯ โดยตรง "คุณซากุระมารุ... รีบไปบอกอัจฉริยะผู้ถูกเลือกโดยสวรรค์ทั้งหมดของเราที่อยู่ในพื้นที่ลับนรกเตาหลอมตอนนี้... ให้พวกเขารีบไปรวมตัวกับอัจฉริยะของอาณาจักรเรืองแสง!"
"ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น... ต้องกำจัดเย่หยางให้ได้!!!"
"เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ!"
เมื่อได้ยินคำพูดของฉางกู่หมิงเย่... เลขาฯ ก็ไม่กล้าลังเลแม้แต่น้อย รีบออกไปส่งคำสั่งทันที!
"ไอ้งั่ง... น่าตายจริง!"
"ทำไมต้องเป็นอาณาจักรมังกร... ทำไมพวกเขาถึงได้กำเนิดอัจฉริยะที่น่าปวดหัวขนาดนี้!"
"ครั้งนี้... ข้าต้องกำจัดคนผู้นี้ให้ได้!"
หลังจากที่เลขาฯ หายไปจากสายตาเป็นเวลานาน... ฉางกู่หมิงเย่ก็กระวนกระวายราวกับมดบนกระทะร้อน!
ช่วยไม่ได้...
ตอนนี้หากต้องการใช้วิธีที่ถูกกฎหมายในการกำจัดเย่หยาง... ก็มีแค่ในพื้นที่ลับเท่านั้น!
เพราะในพื้นที่ลับ... ทุกประเทศแข่งขันกันอย่างยุติธรรม!
ไม่ว่าอัจฉริยะของประเทศไหนจะถูกสังหาร... ก็ต้องยอมรับชะตากรรม!
แต่... หลังจากเสียเปรียบในพื้นที่ลับระดับสี่ครั้งแรก ฉางกู่หมิงเย่ก็ได้ใช้วิธีการมากมายในโลกความเป็นจริง!
แต่ไม่มีผลอะไรเลย!
คนที่ชื่อเย่หยางผู้นี้... หลบอยู่แต่ในฐานฝึกของพวกเขา ไม่ออกมาเลย ตัวเองก็ไม่มีโอกาสลอบสังหารเลย!
พูดโดยไม่เกินจริง... ฉางกู่หมิงเย่ถึงกับส่งผู้ถูกเลือกโดยสวรรค์ที่มีพลังระดับเจ็ดหลายคนไปที่มณฑลตงซาน แต่กลับไม่มีโอกาสลงมือเลย!
และในสถานการณ์เช่นนี้... หากต้องการกำจัดเย่หยางในโลกความเป็นจริง เว้นแต่จะให้ผู้ถูกเลือกโดยสวรรค์ระดับเจ็ดพวกนั้นไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น... ลงมือสังหารหมู่ในพื้นที่มณฑลตงซานโดยไม่เลือกหน้า!
ไม่ว่าจะเป็นเย่หยางหรือประชาชน... สังหารให้หมดสิ้น!
จริงอยู่... ผู้ถูกเลือกโดยสวรรค์ระดับเจ็ดพวกนั้นมีพลังขนาดนั้นจริง!
เพราะแม้แต่หวังฉง ประธานสมาคมอาชีพที่แข็งแกร่งที่สุดของมณฑลตงซาน ก็มีพลังแค่ระดับเจ็ดขั้นผู้มีศักยภาพพิเศษเท่านั้น!
ในสายตาของมือสังหารที่ฉางกู่หมิงเย่ส่งไป... ไม่มีค่าอะไรเลย!
แต่ถ้าจะทำแบบนั้นจริงๆ... ไม่ว่าเย่หยางจะตายหรือไม่ หากตัวตนของพวกมือสังหารระดับเจ็ดพวกนั้นถูกสืบพบว่าเป็นคนของจักรวรรดิซากุระ... สมาคมกลางแห่งอาณาจักรมังกรคงจะประกาศสงครามกับจักรวรรดิซากุระทันที!
ตอนนั้น... หากอาณาจักรเรืองแสงประกาศวางตัวเป็นกลาง ภายใต้ความโกรธแค้นเช่นนี้... จักรวรรดิซากุระก็มีแต่คำว่าล่มสลายเท่านั้น!
ด้วยเหตุนี้...
ฉางกู่หมิงเย่จนถึงตอนนี้... ก็ยังไม่สามารถกำจัดเย่หยางได้!
......
ในขณะเดียวกัน ในพื้นที่ลับ...
เมื่อพวกอัจฉริยะของอาณาจักรเรืองแสงที่เหลือ... ได้รับข่าวสารจากเคิร์น ลูเบอร์ ก็ตกใจอย่างมาก!
"อะไรนะ?! นี่มันจริงหรือเท็จกันแน่... ท่านเคิร์น ลูเบอร์บอกพวกเราว่า ท่านไอโร, ท่านเอาลู่, และท่านกอร์เวย์... ถูกสังหารหมดแล้ว?!"
"เจ้าพูดอะไร?! พวกเขาจะถูกสังหารได้อย่างไร? นี่ก็แค่พื้นที่ลับระดับห้าเท่านั้น... ท่านไอโรจะถูกสังหารที่นี่ได้อย่างไร?"
"โอลอส... พวกเขาถูกใครสังหารกัน?"
เมื่อได้ยินคำถามของเพื่อนร่วมทีม... ผู้ถูกเลือกโดยสวรรค์สายจอมเวทระดับห้าที่ชื่อโอลอสก็พูดอย่างครุ่นคิด "ตามข่าวที่ท่านเคิร์น ลูเบอร์ส่งมา... ถูกอัจฉริยะแห่งอาณาจักรมังกรที่มีพลังระดับสี่ชื่อเย่หยางสังหาร!"
"ระ...ระดับสี่?!"
ในตอนนั้น... เมื่อได้ยินคำพูดของโอลอส เพื่อนร่วมทีมต่างก็ตกตะลึง!
"ล้อเล่นหรือ... แค่ผู้ใช้อาชีพระดับสี่ จะเอาชนะท่านไอโรได้อย่างไร!"
"ใช่... ไม่พูดถึงคนอื่น แค่จะสังหารท่านไอโร... ก็เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว!"
"ถูกต้อง... ท่านไอโรเป็นราชันย์ระดับห้า เคยท้าทายพื้นที่ลับระดับห้าดาวด้วยซ้ำ จะถูกผู้ใช้อาชีพระดับสี่ธรรมดาๆ สังหารได้อย่างไร?!"
"ท่านเคิร์น ลูเบอร์คงเข้าใจผิดกระมัง?"
"เป็นไปไม่ได้..."
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้... โอลอสก็พูดออกมาโดยอัตโนมัติ "ท่านเคิร์น ลูเบอร์เป็นคนรอบคอบเสมอ... เขาจะไม่ทำผิดพลาดขั้นพื้นฐานแบบนี้"
"และ... เขาก็บอกพวกเราด้วยว่า ภารกิจต่อไปของพวกเรา ไม่ใช่การปกป้องทางเข้าพิเศษอีกต่อไป... แต่เป็นการกำจัดอัจฉริยะระดับสี่แห่งอาณาจักรมังกรคนนี้! เพื่อขจัดภัยในอนาคตของอาณาจักรเรืองแสง!"
"และ... ไม่ใช่แค่พวกเรา พวกเรายังต้องร่วมมือกับผู้ถูกเลือกโดยสวรรค์จากจักรวรรดิซากุระและประเทศอื่นๆ อีกกว่าสิบประเทศ... รอให้พวกเขาบั่นทอนสภาพของเย่หยางจนเกือบหมดแล้ว... หาจังหวะ โจมตีเย่หยางให้ตายในคราวเดียว!"
"กลืนน้ำลาย..."
เมื่อได้ยินคำพูดของโอลอส... ใบหน้าของเพื่อนร่วมทีมเหล่านั้น ล้วนแสดงความไม่อยากเชื่อ!
จนกระทั่งผ่านไปนาน...
เมื่อพวกเขาเห็นผู้ถูกเลือกโดยสวรรค์ของอาณาจักรเรืองแสงจากที่อื่นๆ รวมถึงผู้ถูกเลือกโดยสวรรค์จากจักรวรรดิซากุระ... และประเทศอื่นๆ ทั้งหมดรวมตัวมาที่พวกเขา และบอกถึงคำสั่งของเคิร์น ลูเบอร์... พวกเขาก็ต้องยอมรับความจริงนี้!
และผู้ถูกเลือกโดยสวรรค์จากจักรวรรดิซากุระที่มารวมตัวครั้งนี้... นำโดยซินเถียนอวี่เซิง!
จริงอยู่... ด้วยพลังระดับสี่ของซินเถียนอวี่เซิง ในกลุ่มคนที่เต็มไปด้วยอัจฉริยะผู้ถูกเลือกโดยสวรรค์ระดับห้าชั้นสูงนี้... ไม่มีที่ยืนเลย!
แต่ซินเถียนอวี่เซิง... เป็นคนเดียวในบรรดาทุกคนที่อยู่ที่นี่ที่เคยเผชิญหน้ากับเย่หยาง และรู้จักเย่หยางดีพอ จึงสามารถยืนอยู่ที่นี่ได้!
แต่ถึงกระนั้น... ทั้งโอลอสและผู้ใช้อาชีพของอาณาจักรเรืองแสงกว่า 300 คน รวมถึงพันธมิตรผู้ถูกเลือกโดยสวรรค์ระดับห้าจากประเทศอื่นๆ ก็ไม่ได้มีท่าทีดีต่อซินเถียนอวี่เซิงเท่าไหร่!
เพราะโอลอสรู้ว่า... ในแผนการของท่านเคิร์น ลูเบอร์ ผู้ถูกเลือกโดยสวรรค์ของจักรวรรดิซากุระพวกนี้ รวมถึงผู้ถูกเลือกโดยสวรรค์ระดับห้าทั้งหมดจากประเทศอื่นๆ ที่มารวมตัวกัน ล้วนเป็นเพียงเหยื่อกระสุนของพวกเขาเท่านั้น!
(จบบท)