บทที่ 190 นายคิดรอบคอบจริงๆ! ประโยชน์อันน่าทึ่งของหน่วยผู้มีศักยภาพพิเศษ!

"ฮึ่ย... มีพรสวรรค์แบบนี้ด้วยเหรอ?"

เมื่อได้ยินดังนั้น... หวางฉงก็รู้สึกขนลุกซู่!

แม้ว่าโดยปกติแล้ว การถูกสังหารในพื้นที่ลับ... จะแค่ถูกส่งออกมาแล้วเข้าสู่สภาวะ "อ่อนแอสุดขีด" ที่คุณสมบัติทั้งหมดลดลง 99% เป็นเวลา 24 ชั่วโมงเท่านั้น

แต่ถ้าเกิดโดนพรสวรรค์สยองขวัญแบบนั้นเข้า... ชีวิตของเย่หยางอาจจะตกอยู่ในอันตรายจริงๆ!

"ก็เลยไงล่ะ ตอนที่นายพาเย่หยางไปนครเกียวโต... ฉันก็รีบไปขอยืมหน่วยผู้มีศักยภาพพิเศษระดับสี่จากมณฑลซูเจียงจากอู๋เฉินทันที เพื่อมาปกป้องความปลอดภัยของเย่หยาง!"

เจียงเฉินพูดต่อ

"ดีๆ... ดูเหมือนนายจะคิดรอบคอบกว่าจริงๆ"

หวางฉงยิ้มเล็กน้อย แต่พอนึกอะไรขึ้นมาได้ ก็รีบถามต่อว่า "แต่... แค่ผู้มีศักยภาพพิเศษระดับสี่ธรรมดา จะปกป้องเย่หยางที่มีพลังระดับนี้ได้เหรอ?"

"พูดตามตรง ด้วยพลังของเย่หยางตอนนี้... ฉันว่าแม้แต่ผู้ถูกเลือกโดยสวรรค์ระดับสี่ก็ยังไม่มีคุณสมบัติพอจะปกป้องเขาเลย"

"ปกป้องไม่ได้หรอก!"

เจียงเฉินรีบอธิบาย "ดังนั้น... คำสั่งที่ฉันให้พวกเขาก็แค่คอยสังเกตการณ์เย่หยางอยู่ในที่ลับ! ถ้าเจอเหตุอันตราย ก็แค่พยายามห้ามปรามเย่หยาง หรือให้เขาออกจากพื้นที่ลับก็พอ!"

"ถ้าทำไม่ได้จริงๆ... ก็แค่บันทึกข้อมูลศัตรู แล้วรีบมารายงานพวกเรา!"

"อย่างน้อย มีหน่วยผู้มีศักยภาพพิเศษหนึ่งหน่วยนี้... พวกเราก็จะรู้ข่าวของเย่หยางได้ตลอดเวลา!"

"นั่นก็จริง..."

เมื่อได้ยินดังนั้น หวางฉงถึงได้พยักหน้าอย่างพอใจ!

แต่...

ในตอนนั้นเอง... ร่างของคนกว่าสิบคนก็ค่อยๆ เดินมาหาพวกเขาทั้งสองจากที่ไกลๆ!

เมื่อเห็นเจียงเฉิน นักรบผู้มีศักยภาพพิเศษที่ชื่อเจิ้งกวงซึ่งเป็นหัวหน้า ก็รีบถามว่า "ท่านประธานเจียง... พวกเราคือหน่วยผู้มีศักยภาพพิเศษที่ท่านประธานอู๋เฉินแห่งมณฑลซูเจียงส่งมา!"

"อืม"

เจียงเฉินกวาดตามองหน่วยผู้มีศักยภาพพิเศษสิบคนของเจิ้งกวง แล้วพยักหน้าอย่างพอใจ "รายละเอียดทั้งหมด ประธานอู๋คงบอกพวกเธอหมดแล้วใช่ไหม?"

"การเข้าพื้นที่ลับครั้งนี้ มีจุดประสงค์หลักคือปกป้องเย่หยาง... พวกเธอไม่ต้องเสี่ยงอันตราย!"

"บอกหมดแล้วครับ!"

เมื่อได้ยินคำพูดของเจียงเฉิน เจิ้งกวงก็ยืนยันอย่างจริงจัง

"ดี..."

เจียงเฉินพยักหน้า แล้วพูดต่อว่า "ถ้าอย่างนั้น... พวกเธอก็เข้าไปในพื้นที่ลับ [หุบเขาปีศาจพายุน้ำแข็ง] ได้เลย!"

"รับทราบครับ!"

เจิ้งกวงรับคำ แล้วนำเพื่อนร่วมทีมทั้งหมดเข้าไปในพื้นที่ลับ [หุบเขาปีศาจพายุน้ำแข็ง] โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย!

......

ในเวลาเดียวกัน ภายในพื้นที่ลับ...

เมื่อเข้ามาในพื้นที่ลับและมองดูสภาพแวดล้อมที่ปกคลุมด้วยน้ำแข็งไปทั่วแล้ว... เย่หยางก็เรียกสิ่งที่เขาเรียกได้ทั้งหมดออกมาจากพื้นที่เรียกของตน!

"ไปหาสัตว์อสูรมาฆ่ากัน!"

"อย่าโจมตีผู้ประกอบอาชีพที่เป็นมนุษย์คนอื่น!"

ความคิดเคลื่อนไหว... เย่หยางออกคำสั่งรบให้กองทัพวิญญาณของตน!

แม้ว่า... หวางฉงจะเพิ่งเตือนเขาว่า ครั้งนี้เขาเข้ามาในพื้นที่ลับก็แค่เพื่อทำภารกิจเลื่อนระดับสี่ให้สำเร็จ!

แต่เดิม เย่หยางก็คิดว่า... แค่นอนอยู่ในพื้นที่ลับระดับสี่นี้ 24 ชั่วโมง ก็ถือว่าเสร็จแล้ว!

แต่...

เมื่อเห็นว่าต้องเสียคะแนนการอยู่รอดถึง 10 ล้านคะแนนต่อชั่วโมง... เย่หยางก็ทนไม่ไหวแล้ว!

บ้าเอ๊ย... การเสียคะแนนมหาศาลขนาดนี้ ถ้าตัวเองแค่นอนหลับอยู่ที่นี่เฉยๆ นั่นมันไม่ใช่เสียคะแนนไปโดยเปล่าประโยชน์หรอกเหรอ?

ต้องรู้ว่า...

ในอนาคตตัวเองยังต้องอยู่ในค่ายฝึกพิเศษอีกเต็มๆ หนึ่งเดือน!

และพื้นที่ลับระดับสี่ระดับดาวหนึ่งนี้ ก็เป็นพื้นที่ลับที่เสียคะแนนน้อยที่สุดสำหรับเย่หยางจนถึงตอนนี้!

ไม่กล้าคิดเลย...

ถ้าเจอพื้นที่ลับระดับสาม หรือระดับที่สูงกว่านั้น... จะต้องเสียคะแนนมากขนาดไหน!

แต่... พูดอีกแง่หนึ่ง ตัวเองก็แค่ฆ่าสัตว์อสูรเท่านั้น แค่ไม่ขัดแย้งกับหน่วยผู้ประกอบอาชีพอื่นๆ... ไม่หาเรื่องพวกเขา แล้วมันต่างอะไรกับการนอนหลับล่ะ?

เร็วมาก!

เมื่อกองทัพวิญญาณได้รับคำสั่งรบจากเย่หยาง... ก็กระจายตัวออกไปโจมตีสัตว์อสูรในพื้นที่ลับทันทีโดยไม่ลังเล!

[ติ๊ง คุณสังหารหมาป่ายักษ์แห่งทุ่งน้ำแข็ง LV32 คุณได้รับค่าประสบการณ์ 3,200 คะแนน (+250 เท่า)!]

[ติ๊ง ...]

[ติ๊ง ...]

ในตอนนี้...

เมื่อกองทัพวิญญาณเริ่มปฏิบัติการ รางวัลการสังหารมากมายก็เริ่มปรากฏขึ้นต่อหน้าเย่หยางอย่างบ้าคลั่ง!

"สบายเลย!"

"น่าเสียดาย... คริสตัลอสูรระดับสามเหลือแค่ 10 ลูกสุดท้ายแล้ว!"

"ถ้าคิดแบบเต็มๆ การใช้ในพื้นที่ลับระดับสี่นี้... คริสตัลอสูรพวกนี้ไม่พอใช้แน่ๆ!"

เย่หยางมองดูการแจ้งเตือนค่าประสบการณ์สูงลิ่ว แล้วถอนหายใจ!

ที่จริงตอนแรก...

ตอนที่หวางฉงให้ทรัพยากรพัฒนากับเย่หยางครั้งแรก... ให้คริสตัลอสูรแค่ลูกเดียว!

แต่หลังจากนั้น... เมื่อได้เห็นเย่หยางผ่านดันเจี้ยนระดับสามครั้งนั้น และความเร็วในการพัฒนาอันน่าสะพรึงกลัวของเย่หยาง หวางฉงก็ทยอยให้คริสตัลอสูรกับเย่หยางอีกไม่น้อย!

นอกจากนี้ ยังมียาเลือดอสูรระดับสามอีกมากมาย!

รวมทั้งหมดแล้ว แค่คริสตัลอสูร... ก็ไม่ต่ำกว่า 30 ขวด ส่วนยาเลือดอสูรระดับสาม ยิ่งมีจำนวนมากกว่านั้นอีก!

พูดตามตรง...

ถ้าไม่มีทรัพยากรพัฒนาสุดทรงพลังสองอย่างนี้... แม้ว่าตอนนี้เย่หยางจะผ่านดันเจี้ยนได้เร็วแค่ไหน ก็คงยังเปิดภารกิจเลื่อนระดับสี่ไม่ได้!

ไม่ต้องพูดถึง... อาวุธศักดิ์สิทธิ์เฉพาะตัวระดับสี่คุณภาพระดับเทพอสูรในมือด้วยซ้ำ!

แต่...

หวางฉงเคยบอกเขาว่า คริสตัลอสูรระดับสาม และยาเลือดอสูรระดับสาม... เป็นขีดจำกัดสูงสุดที่เขาสามารถเข้าถึงได้ในตอนนี้แล้ว!

ถ้าอยากให้การพัฒนาของตัวเองเร็วขึ้น... อยากเข้าถึงทรัพยากรพัฒนาที่ทรงพลังกว่านี้ ก็ต้องอาศัยความสามารถของตัวเองในการก้าวไปสู่จุดที่สูงขึ้น!

อย่างเช่น... สามมหาวิทยาลัยเทพ!

แน่นอนว่า...

เรื่องสามมหาวิทยาลัยเทพนี้... ต้องรอให้สอบระดับชาติเสร็จก่อน ถึงค่อยมาคิดเรื่องนี้!

สำหรับเย่หยางตอนนี้... ยังเร็วเกินไป!

"ถ้าอย่างนั้น... รอให้ผลของคริสตัลอสูรระดับสามลูกนี้หมดไปก่อน แล้วค่อยรอให้กองทัพวิญญาณแทรกซึมเข้าไปถึงใจกลางพื้นที่ลับ แล้วล่อบอสตัวสุดท้ายออกมา"

หลังจากได้ลิ้มรสความหอมหวานของการดึงบอสอื่นๆ ในพื้นที่ลับมาด้วยบอสตัวสุดท้ายครั้งก่อน... เย่หยางรู้สึกว่ามันช่างวิเศษเหลือเกิน!

ช่วยไม่ได้!

มีบอสระดับสัตว์อสูรแทบไม่จำกัดมาเติมแถบประสบการณ์ให้... ใครจะไม่รู้สึกฟินล่ะ?

พูดไม่เกินจริงเลยว่า...

ถ้าปล่อยให้ตัวเองล่อบอสตัวสุดท้ายของพื้นที่ลับระดับสี่นี้ออกมาได้ แล้วฟาร์มในพื้นที่ลับระดับสี่นี้อย่างจริงจังอีกวัน แถบประสบการณ์ระดับ 40 ของเย่หยางที่ต้องการถึง 40,000% ก็น่าจะเต็มได้เลย!

แถมยัง... หลังจากจัดการบอสตัวสุดท้ายของพื้นที่ลับระดับสี่เสร็จ ก็จะได้ไอเทมดรอปอีกเพียบ!

ช่างสุดยอดจริงๆ!

"ครั้งที่แล้ว... หลังจากจัดการบอสตัวสุดท้ายของพื้นที่ลับระดับสองในการทดสอบ ก็ได้หีบสกิลอาชีพเฉพาะตัวหายากระดับสองมาหนึ่งเล่ม!"

"แล้วก็ได้สิ่งที่เรียกสุดโหดอย่างมังกรปีกกระดูกมา!"

"ไม่รู้ว่าครั้งนี้... หลังจากจัดการบอสตัวสุดท้ายของพื้นที่ลับระดับสี่นี้แล้ว จะได้สกิลเรียกที่ทรงพลังอะไรดรอปมาอีก!"

คิดมาถึงตรงนี้... เย่หยางก็อดรู้สึกตื่นเต้นไม่ได้!

(จบบท)