บทที่ 48 อัจฉริยะตระกูลฉู่งงงัน! ทำไมทุกคนถึงตายหมด?

เมื่อเห็นความคืบหน้าของดันเจี้ยน แม้แต่เย่หยางก็อดตกใจไม่ได้!

น่าจะเป็นเพราะแบบนี้ที่ดันเจี้ยนบึงพิษมรณะถึงได้ยากขนาดนี้!

แค่ด่านแรกก็ต้องใช้เวลาไม่น้อยเลย!

แต่สำหรับเย่หยางแล้วไม่เป็นไร!

ยังไงก็ให้โครงกระดูกฆ่ามอนสเตอร์ ตัวเองไม่ต้องลงมือ ค่อยๆ เก็บเลเวลไปก็พอ!

[ติ๊ง คุณกำจัดแมงมุมพิษร้าย LV11 คุณได้รับค่าประสบการณ์ 110 (+200%) คะแนน!]

[ติ๊ง ...]

[ติ๊ง ...]

เมื่อเห็นการแจ้งเตือนการฆ่ามอนสเตอร์ที่ผุดขึ้นมาเป็นสาย เย่หยางก็พอใจมาก!

เพียงครึ่งชั่วโมง แถบประสบการณ์ระดับ 18 ของเย่หยางก็เต็ม!

[ติ๊ง ระดับของคุณเพิ่มขึ้น ปัจจุบัน: LV19!]

[ติ๊ง คุณได้รับรางวัลเลเวลอัพ: คุณสมบัติทั้งหมด 5 คะแนน, คุณสมบัติอิสระ 50 คะแนน!]

"สบายจัง!"

"ผลของยาเลือดอสูรระดับสองนี่... แรงเกินไปแล้ว!"

"แถบประสบการณ์ 26% เต็มเร็วขนาดนี้!"

ต้องยอมรับว่า...

ยาเลือดอสูรระดับสองนี่แรงจริง!

แม้จะมีเวลาแค่หนึ่งชั่วโมง แต่ผลลัพธ์โหดมาก!

ได้ค่าประสบการณ์เพิ่มสองเท่าเลย ช่างฟินเกินบรรยาย!

หลังเลเวลอัพ คุณสมบัติอิสระ 50 คะแนนถูกเย่หยางเพิ่มเข้าพลังจิตทันที!

ไม่เพียงเท่านั้น

ภายใต้เทมเพลตการเติบโตคุณสมบัติระดับห้าดาว คุณสมบัติอื่นๆ ก็เพิ่มขึ้นไม่น้อยหลังเลเวลอัพ!

...

ชื่อ: เย่หยาง (LV19)

อาชีพ: ระดับหนึ่ง・จอมเวทแห่งวิญญาณ (ระดับพิเศษ)

พลัง: 64

พลังจิต: 1059

ร่างกาย: 164

ความว่องไว: 64

...

"ไม่เลว!"

พยักหน้าพอใจ เย่หยางดูกองทัพโครงกระดูกของตนเก็บเลเวลต่อไป!

และ

เมื่อเห็นว่าโครงกระดูกของเย่หยางแข็งแกร่งขนาดนี้ หลี่ชิงที่เดิมตื่นเต้นก็ผ่อนคลายลง

"พี่เย่หยางนี่โครงกระดูกเก่งเกินไปแล้ว!"

"นี่มันมอนสเตอร์ในดันเจี้ยนระดับมรณะนะคะ แต่กลับถูกพี่สังหารง่ายๆ แบบนี้เลย?"

เมื่อได้เห็นกับตาว่าโครงกระดูกของเย่หยางฆ่ามอนสเตอร์อย่างเป็นระเบียบราวกับกองทัพ หลี่ชิงก็ตกตะลึงในใจ!

นี่คืออัจฉริยะสุดยอดที่ครองตำแหน่งยอดนักรบโรงเรียนมัธยมเทียนสุ่ยหนึ่งมาสามปีจริงๆ!

สั่งการกองทัพโครงกระดูกหนึ่งแสนตน ง่ายเหมือนกินข้าวดื่มน้ำ!

พูดตามตรง...

ถ้าให้กองทัพโครงกระดูกหนึ่งแสนตนกับตัวเอง แค่สั่งให้พวกมันไปฆ่ามอนสเตอร์ ตัวเองก็คงเหนื่อยตายแล้ว!

แต่ตอนนี้... เย่หยางกลับนั่งอยู่ตรงนี้ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น!

แต่...

ถ้าเย่หยางได้ยินคำพูดนี้ คงจะหัวเราะจนตาย

พวกโครงกระดูกไม่ต้องสั่งการอะไรเลย!

ยังไงดันเจี้ยนก็มีขนาดเท่านี้ ปล่อยโครงกระดูกออกมาหมดแล้ว แค่ปล่อยให้มันทำงานเองก็พอ ไม่ต้องใช้พลังจิตเลย!

แต่...

นอกดันเจี้ยน... เมื่อเห็นความคืบหน้าของเย่หยางเปลี่ยนไป เหล่าผู้ใช้อาชีพที่ยืนดูอยู่ก็ตะลึงทันที!

"เฮ้ย... ดูเร็ว ความคืบหน้าขยับแล้ว!"

"ด่านแรก 0.23%? ไอ้หมอนี่เพิ่งเข้าดันเจี้ยนไม่ถึงสองนาที ก็ฆ่าแมงมุมพิษร้ายไปยี่สิบกว่าตัวแล้ว?"

"เหลือเชื่อ! พวกแมงมุมพิษร้ายมีสกิลคอนโทรลติดตัวทุกตัวนะ ทำไมถึงฆ่าง่ายขนาดนี้!"

"เกินไปแล้ว!"

"เปลี่ยนอีกแล้ว ถึง 0.56% แล้ว!"

"เร็วจัง! ประสิทธิภาพการฆ่านี่น่ากลัวเกินไปแล้ว!"

"ขึ้นอีกแล้ว ขึ้นอีกแล้ว! ถึง 1.21% แล้ว!"

"พระเจ้า... ไอ้หมอนี่จะฆ่าจนบ้าแล้ว!"

"ใช่ แค่เวลาเท่านี้ก็ฆ่าแมงมุมพิษร้ายไปร้อยกว่าตัวแล้ว!"

"เหลือเชื่อจริงๆ ใยแมงมุมของแมงมุมพิษร้ายไม่มีผลอะไรกับเขาเลยหรือไง?"

"..."

เมื่อเห็นความคืบหน้าในดันเจี้ยนของเย่หยางพุ่งขึ้นบ้าคลั่ง เหล่าผู้ใช้อาชีพที่ยืนดูก็เป็นบ้าไปตามๆ กัน!

ต้องรู้ว่า...

นี่มันดันเจี้ยนระดับมรณะนะ!

แค่หนึ่งสองนาที ก็ฆ่ามอนสเตอร์ไปร้อยกว่าตัว!

พูดตรงๆ... ความเร็วในการพิชิตขนาดนี้ ถึงให้พวกเขาอยู่ในดันเจี้ยนระดับธรรมดา ก็ยังฆ่าไม่ได้เร็วขนาดนี้!

และไม่ต้องพูดถึงเรื่องฆ่า

แค่หนึ่งสองนาที การจะหามอนสเตอร์เจอมากขนาดนี้ก็เป็นไปไม่ได้แล้ว!

แต่...

ตอนนี้พวกเขากลับได้เห็นภาพอันน่าสะพรึงกลัวนี้กับตา!

และในตอนนี้เอง

ที่ทางเข้าดันเจี้ยน มีร่างหลายร่างปรากฏต่อหน้าทุกคน!

"ฮ่า... แพ้อีกแล้ว!"

"ทำไมบึงพิษมรณะระดับนรกถึงได้โหดขนาดนี้นะ!"

คนที่พูดคือหนุ่มชื่อฉู่หราน เป็นอัจฉริยะระดับ SSS ของตระกูลเจียงแห่งเมืองอิ๋นจ้าว!

ครั้งนี้ เขาถือโอกาสที่ตระกูลมารับหญ้าพิษมายา จึงมาที่เมืองเทียนสุ่ย พร้อมกับผู้คุ้มกันที่เป็นผู้ใช้อาชีพระดับสูงสุดระดับหนึ่ง 9 คน มาฝึกฝนสักหน่อย!

แต่...

ไม่คิดว่าบึงพิษมรณะระดับนรกจะมีความแข็งแกร่งเกินจินตนาการของพวกเขาไปมาก!

ก่อนหน้านี้ใช้พลังทั้งหมด ยังพอผ่านด่านแรกได้!

คราวนี้แค่ความคืบหน้า 10% ของด่านแรกก็ยังไม่ผ่าน!

"ประมาทเกินไป!"

"ไม่ควรใช้สกิลพร่ำเพรื่อ! ฉันต้องจริงจังขึ้นแล้ว!"

ฉู่หรานหายใจลึก เตรียมฟื้นฟูสภาพก่อนจะบุกเข้าดันเจี้ยนอีกครั้ง!

แต่...

ในตอนนี้ เขาก็สังเกตเห็นบางอย่างผิดปกติ

"เดี๋ยวก่อน ฉู่เฟยกับคนอื่นๆ ไปไหน?"

"ทำไมหายไปหมด?"

มองไปรอบๆ ครู่หนึ่ง ฉู่หรานก็หานักรบหัวล้านที่เฝ้าทางเข้าดันเจี้ยนไม่เจอ!

"เกิดอะไรขึ้น?"

ฉู่หรานงงงัน

เขาเรียกผู้ใช้อาชีพระดับหนึ่งคนหนึ่งในละแวกนั้นมา ให้ลูกน้องบีบถามทันที!

ไม่นาน... เขาก็เข้าใจเรื่องราว!

"คนชื่อเย่หยาง? ฆ่าคนของตระกูลฉู่ไปทั้งหมด?"

"ไอ้หมอนี่โผล่มาจากไหน?"

"แถมยังเข้าดันเจี้ยนระดับมรณะ? มันบ้าไปแล้วหรือไง?"

ฉู่หรานขมวดคิ้ว

แต่...

เมื่อเขาเห็นหน้าจอที่แสดงความคืบหน้าการพิชิตดันเจี้ยนที่ทางเข้าด้านหลัง ก็ตะลึงทันที!

...

[ทีมเย่หยาง・ความคืบหน้าการพิชิตดันเจี้ยนบึงพิษมรณะ: ด่านที่หนึ่ง 8.36%!]

...

"เฮ้ย! ล้อเล่นหรือไง?"

"บอกว่าเขาเพิ่งเข้าไปสิบกว่านาที แต่ทำความคืบหน้าด่านแรกได้ถึง 8% แล้วเนี่ยนะ?"

"นั่นมันแมงมุมพิษร้ายนะ! เขาทำได้เร็วขนาดนี้ได้ยังไง?"

เมื่อเห็นข้อมูลความคืบหน้าการพิชิตดันเจี้ยนของเย่หยาง ฉู่หรานก็ตะลึงทันที!

ต้องรู้ว่า...

ครั้งที่แล้วที่ตัวเองเข้าดันเจี้ยนระดับนรก ฆ่ามอนสเตอร์อยู่เกือบสองสามชั่วโมง ยังทำความคืบหน้าไม่ถึง 10% เลย!

แต่ไอ้หมอนี่เพิ่งเข้าไปสิบกว่านาที ก็ทำได้ถึง 8% แล้ว?

ทำไมถึงได้เหลือเชื่อขนาดนี้?

"คุณชาย ผมได้ยินว่าที่เมืองเทียนสุ่ยเพิ่งมีอัจฉริยะระดับสุดยอดโผล่มา! จะใช่เย่หยางคนนี้หรือเปล่าครับ?"

ตอนนี้ ผู้คุ้มกันคนหนึ่งค่อยๆ เดินมาข้างๆ เขา แล้วกระซิบบอก

"อัจฉริยะระดับสุดยอด? สุดยอดแค่ไหน?"

เมื่อได้ยินคำนี้ ฉู่หรานขมวดคิ้วถามโดยไม่ทันคิด

ผู้คุ้มกันคิดครู่หนึ่ง แล้วตอบตรงๆ: "ได้ยินว่า... เหมือนจะสามารถเคลียร์ดันเจี้ยนระดับมรณะคนเดียวได้ แถมเพิ่งทำได้เมื่อวานนี้ด้วยครับ!"

"เป็นไปไม่ได้!!!"

ฉู่หรานอุทานออกมาโดยไม่ทันคิด: "ฉันรวมพลังกับพวกอัจฉริยะระดับ SSS ของตระกูลเจียงยังเคลียร์ดันเจี้ยนระดับมรณะไม่ได้เลย แล้วเขาจะเคลียร์คนเดียวได้?"

"ผ... ผม... ผมก็แค่ได้ยินข่าวลือมาครับ คุณชายอย่าโกรธเลยครับ!"

เมื่อรู้สึกถึงความโกรธของฉู่หราน ผู้คุ้มกันก็ตกใจจนต้องค้อมตัวขอโทษรัวๆ

แต่...

ฉู่หรานไม่สนใจเรื่องพวกนั้นแล้ว!

"เคลียร์ดันเจี้ยนระดับมรณะคนเดียว?"

"ดี... งั้นให้ฉันดูซิว่าเจ้ามีฝีมือแค่ไหนถึงจะเคลียร์บึงพิษมรณะระดับมรณะคนเดียวได้!"

ฉู่หรานยืนนิ่งที่ทางเข้าดันเจี้ยน

เคลียร์ดันเจี้ยนระดับมรณะคนเดียว?

นี่มันแค่เรื่องตลกระดับโลกชัดๆ!

ต้องรู้ว่า...

ดันเจี้ยนที่แข็งแกร่งระดับนี้ แม้แต่ผู้ใช้อาชีพระดับ SSS สามคนจับมือกัน บวกกับผู้ใช้อาชีพระดับ SS อีกสองคนก็ยังผ่านไม่ได้

แล้วไอ้หมอที่ไม่มีใครรู้จักคนนี้ จะทำแบบนั้นได้?

(จบบท)