บทที่ 19 พรสวรรค์ขั้นกลาง ผิวทองแกร่งดั่งเหล็ก!

"เลือดเทพมาร!"

เมื่อเห็นความเปลี่ยนแปลงบนจานตามหาปีศาจ สีหน้าของยุนซีก็เปลี่ยนไปในทันที

และในขณะนั้น ทิศทางที่จานตามหาปีศาจชี้ไปคือที่นอกเขาเฮย

เพียงแค่มองทิศทางเล็กน้อย นางก็รู้ว่าเป็นทิศทางไปยังหมู่บ้านเฮยซาน

สีหน้าของยุนซีดูไม่ค่อยดี นางมองไปยังผืนป่าเบื้องหน้า

ร่างของหวังไห่เซิงที่นางติดตามได้หายไปแล้ว

สิ่งที่สามารถหลบการติดตามของนางได้ จะต้องเป็นอาคมบดบังหรือพิภพลับ

อย่างไรก็ตาม มั่นใจได้ว่าในเขาเฮยนี้ จะต้องมีแหล่งชุมนุมของนิกายอสูรอยู่แน่

อีกทั้งพิภพลับกระบี่อสูรในตำนานอาจจะอยู่ในมือของนิกายอสูรก็เป็นได้

"กลับไปดูก่อน สาวกนิกายอสูรที่สามารถใช้เลือดเทพมารได้ ล้วนเป็นสิ่งที่ไม่อาจเพิกเฉย มิเช่นนั้นหากปล่อยให้อีกฝ่ายบุกเข้าไปในเมืองมนุษย์ ก็จะนำความวุ่นวายมาอย่างใหญ่หลวง"

หลังจากตัดสินใจแล้ว

ยุนซีก็ละทิ้งการไล่ล่าทันที

จากนั้นร่างของนางก็พริ้วไหวท่ามกลางสายลม มุ่งหน้าไปยังทิศทางของหมู่บ้านเฮยซาน

แต่เมื่อนางเพิ่งออกจากเขาเฮยไม่นาน

คลื่นบนจานตามหาปีศาจก็ค่อยๆ หายไป

เมื่อเห็นภาพนั้น สีหน้าของยุนซีก็แสดงความประหลาดใจ "หายไปแล้ว?"

ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความครุ่นคิด "สาวกนิกายอสูรผู้นั้นเพียงแค่ผ่านไปหรือ?"

"หรือว่าได้ก่อความเสียหายใหญ่หลวงแล้ว?"

เมื่อนึกถึงหมู่บ้านเฮยซาน สีหน้าของยุนซียังคงหนักอึ้ง

ความเร็วของนางยิ่งเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน

โชคดีที่เมื่อมาถึงนอกหมู่บ้านเฮยซาน และได้เห็นควันจากเตาไฟลอยขึ้นมาจากหมู่บ้าน รวมถึงร่างของผู้คนที่ยังคงเคลื่อนไหวอยู่

ในใจของนางจึงค่อยๆ ผ่อนคลายลง

ดูเหมือนว่าคนของนิกายอสูรคงรู้เรื่องการล่มสลายของตระกูลหวัง จึงมาตรวจสอบสถานการณ์

ยุนซีครุ่นคิดในใจ จากนั้นก็ไม่รีบกลับไปที่เขาเฮย

อย่างไรก็ตาม แค่ยืนยันว่ามีบางสิ่งในเขาเฮย ก็ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนในตอนนี้

ยิ่งไปกว่านั้น ในเวลานี้ ยุนซีนึกถึงฝีมือการยิงธนูที่นางเห็นจากเฉินเฟิงเมื่อคืน ในใจยังคงสงสัยอยู่

พอดีที่สามารถใช้เวลานี้ทำความเข้าใจสถานการณ์ของคนผู้นั้นได้ดียิ่งขึ้น

...

สำหรับสถานการณ์ของยุนซี เฉินเฟิงย่อมไม่รู้

เขาได้ดื่มเลือดเทพมารไปหนึ่งขวดแล้ว

พร้อมกับหน้าจอสถานะที่ปรากฏข้อมูลใหม่ขึ้นมา

【เจ้าย่อยเลือดเทพมารหนึ่งขวด ความชำนาญในการดูดซึมสารอาหารของเจ้าเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง】

【ทักษะการดูดซึมสารอาหารของเจ้า เลื่อนขั้นเป็นระดับเชี่ยวชาญ】

【พรสวรรค์ขั้นต้นพลังสวรรค์ของเจ้า พัฒนาเป็นพรสวรรค์ขั้นกลาง 'ผิวทองแกร่งดั่งเหล็ก' พละกำลังของเจ้า +5 การป้องกันของเจ้า +5】

พร้อมกับการอัพเดทข้อมูลต่างๆ เฉินเฟิงรู้สึกถึงพลังงานที่ไหลเข้าสู่ร่างกายของเขา ไหลผ่านแขนขาและอวัยวะต่างๆ เลือดเนื้อและกระดูกกลายเป็นแน่นหนาขึ้น ทั้งร่างกายเกิดการเปลี่ยนแปลง

และการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้ยิ่งมากกว่าการเปลี่ยนแปลงครั้งก่อนหน้าอย่างมาก

ที่สำคัญกว่านั้น เฉินเฟิงรู้สึกว่าในตอนนี้ ผิวหนังของเขาก็เริ่มมีการเปลี่ยนแปลงด้วย

เขาก้มมองผิวหนังที่แขนซึ่งเปลือยอยู่ ดูเหมือนมีเยื่อบางๆ ปกคลุมอยู่

รับรู้ถึงสิ่งเหล่านี้ ดวงตาของเฉินเฟิงเต็มไปด้วยความประหลาดใจ "นี่คือคุณสมบัติการป้องกันที่เพิ่งปลุกหรือ?"

เปิดดูข้อมูลสถานะ

【ชื่อ: เฉินเฟิง】

【พละกำลัง: 21】

【ความเร็ว: 9】

【จิตวิญญาณ: 10】

【การป้องกัน: 5】

【วิชา: กังฟูหมัดเหล็ก (ระดับชำนาญ 15%)】

【ทักษะ: การดูดซึมสารอาหาร (ระดับเชี่ยวชาญ 11%), วิชาธนูพื้นฐาน (ระดับเชี่ยวชาญ 11%), วิชาหยินหยาง (ยังไม่เข้าขั้น 40%), การวิ่งในป่าเขา (ระดับชำนาญ 15%), ศิลปะการวางกับดัก (ระดับชำนาญ 11%), สังหารจิต (ระดับชำนาญ 1%), การซ่อนตัว (ยังไม่เข้าขั้น 51%), พลังศรัทธา (ยังไม่เข้าขั้น 31%)】

【พรสวรรค์ขั้นต้น: 1: สังหารจิตคุกคาม (โดยมีตัวเองเป็นศูนย์กลาง ศัตรูที่เข้ามาในรัศมีสิบเมตรจะได้รับผลกระทบจากสังหารจิตคุกคาม เสียสติอย่างน้อย 0.01 วินาที ผลจะลดลงตามการเพิ่มของจิตวิญญาณศัตรู) 2: ช่างฝีมือแห่งหัวใจ (อาคมที่เจ้าวาง สามารถเพิ่มพลังโจมตี 10% ความเร็วในการวาง +10%) 3: ดั่งเดินบนพื้นราบ (ในการวิ่งระหว่างภูเขา ความเร็วของเจ้าสามารถเพิ่มขึ้น 10%) 4: แขนพลังมหาศาล (แขนทั้งสองข้างสามารถปลดปล่อยพลังได้สองเท่า)】

【พรสวรรค์ขั้นกลาง: 1: ดาวสามดวงร้อยเรียง (เจ้าสามารถยิงลูกธนูสามดอกในทันที สามารถยิงไปยังจุดเดียวกันหรือแยกกันโจมตีก็ได้) 2: ผิวทองแกร่งดั่งเหล็ก (เพิ่มพละกำลังและการป้องกันตัวเอง เพิ่มพละกำลัง 2 คะแนนต่อวัน)】

...

เมื่อเห็นข้อมูลที่อัพเดทขึ้นมา ดวงตาของเฉินเฟิงเต็มไปด้วยความยินดี นอกจากจะเพิ่มพละกำลังของตัวเองแล้ว พละกำลังที่สามารถเพิ่มได้ในแต่ละวันก็เพิ่มจากหนึ่งคะแนนเป็นสองคะแนน

ทำให้เขาสามารถเพิ่มพละกำลังได้เร็วขึ้นในแต่ละวัน

อีกอย่างหนึ่งคือคุณสมบัติการป้องกันที่เพิ่งปลุกได้ในครั้งนี้

ในใจของเฉินเฟิงเกิดความคิด จากนั้นเขาก็หยิบมีดฟันฟืนที่เป็นสนิมจากในบ้าน แล้วฟันที่แขนของตัวเองทันที

ปกติน่าจะมีรอยแผลเลือดออกทันที

แต่ในตอนนี้ เมื่อมีดฟันฟืนฟันลงไป กลับรู้สึกเหมือนฟันลงบนแผ่นหนัง

ฟันผ่านไปอย่างง่ายดาย

แต่บนผิวหนัง มีเพียงรอยสีคล้ำเท่านั้น

ทำให้เฉินเฟิงอดที่จะสูดหายใจเย็นๆ ไม่ได้

"การป้องกันนี้แข็งแกร่งจริงๆ!"

แม้ว่าเพิ่งจะได้รับคุณสมบัติการป้องกัน แต่เฉินเฟิงรู้สึกว่าเขาสามารถป้องกันการโจมตีธรรมดาได้แล้ว

นี่เป็นผลลัพธ์ที่ยิ่งใหญ่มาก

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่า ยังสามารถพัฒนาต่อไปได้อย่างต่อเนื่อง

หลังจากจัดการสิ่งเหล่านี้เรียบร้อยแล้ว เฉินเฟิงก็ไม่ได้อยู่ในห้องนานนัก

หลังจากนั้นก็ฝึกยิงธนูในลานต่อไป

ปัจจุบันทั้งหมู่บ้านเฮยซาน ชาวบ้านจำนวนมากกำลังสนทนากันในหัวข้อต่างๆ

หากเขาอยู่แต่ในห้องเรื่อยๆ คงจะทำให้ผู้คนสงสัย

อีกทั้งไม่รู้ว่าเซียนชุดแดงผู้นั้นจะปรากฏตัวเมื่อไหร่

เขาจึงเลือกที่จะฝึกยิงธนูต่อไป

【เจ้ายิงเข้ากลางเป้าอย่างแม่นยำ ความชำนาญในวิชาธนูของเจ้า +1】

...

แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้การยิงเป้าหมายที่อยู่กับที่ ให้ความชำนาญน้อยเกินไปแล้ว

ก็ได้แค่ดีกว่าไม่ได้อะไรเลย

และขณะที่เฉินเฟิงกำลังมีสมาธิกับการยิงธนู ในเวลานั้น มีเสียงประหลาดใจดังขึ้นจากข้างๆ: "เจ้าฝึกยิงธนูแบบนี้ทุกวันเลยหรือ?"

"แล้วฝึกจนเก่งได้ขนาดนี้เลยหรือ?"

เสียงนี้ดังขึ้น

ทำให้เฉินเฟิงสะดุ้งในใจ ไม่คิดเลยว่าจะมีคนเดินมาอยู่ข้างๆ โดยที่เขาไม่ทันสังเกตเห็น

มองออกไป ก็คือหญิงสาวชุดแดงที่ได้พบเมื่อวาน

เฉินเฟิงประนมมือพร้อมยิ้ม: "พบท่านผู้ส่งสารปราบปีศาจ"

"นี่คือวิธีฝึกยิงธนูที่บิดาของข้าสอน"

ในใจของเขายังคงกังวลอยู่บ้าง

เพราะเพิ่งดื่มเลือดเทพมารลงไปไม่นาน

ไม่รู้ว่าผู้ส่งสารปราบปีศาจชุดแดงผู้นี้จะพบความผิดปกติของลมปราณในร่างกายเขาหรือไม่

อย่างไรก็ตาม เมื่อพบว่าผู้ส่งสารปราบปีศาจชุดแดงเพียงแค่จ้องมองเขา ดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน หัวใจของเขาก็ผ่อนคลายลง

ดูเหมือนว่าพรสวรรค์ทักษะบนหน้าจอสถานะจะแข็งแกร่งกว่า

และในเวลานี้ ยุนซีที่อยู่ข้างๆ ก็พูดต่อ: "เจ้าเข้าป่าเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว เห็นปีศาจกินคน แล้วปลุกพรสวรรค์วิชายุทธ์โดยไม่ตั้งใจหรือ?"

"ก่อนหน้านี้ เจ้าก็แค่ฝึกยิงธนู และบิดาของเจ้าเสียชีวิตระหว่างล่าสัตว์ในป่าเมื่อหนึ่งเดือนก่อนหรือ?"

(จบบท)