ตอนที่ 43 ปัญหาของโรเบิร์ต

 

โทรศัพท์ส่งเสียงดังเป็นเวลานานโดยไม่มีใครรับสาย

 

เช่นเดียวกับเจียงเฉินที่กำลังจะวางสายก็มีคนรับสายทันที

 

“สวัดดี?” เสียงไม่ค่อยคุ้นเคยพูดเป็นภาษาอังกฤษ

 

เสียงออกเข้มๆและแผ่วเบาเล็กน้อยโดยไม่เหมือนโรเบิร์ต

 

“เจียงเฉิน เพื่อนฮันของโรเบิร์ต คุณคือ?” เจียงเฉินพูดภาษาอังกฤษไม่ค่อยคล่องโดยเขาพูดมันช้าๆ

 

“นิค เจ้านายของฉันกำลังเดือดร้อน…ฉันสามารถไว้ใจคุณได้หรือไม่?” นิคถามหลังจากลังเลบางอย่าง

 

“แน่นอน โรเบิร์ตเป็นคนที่ดี ถึงแม้ว่าฉันจะอยู่ในฮัน ฉันยังคิดถึงเขาอย่างสุดซึ้ง นอกจากนี้เรายังมีธุรกิจที่ยังค้างคาอยู่” เจียนเฉินได้ขุดลึกเข้าไปในคำศัพท์ของเขาเพื่อพูดถึงสิ่งที่เขาต้องการพูด

 

อีกด้านยังคงเงียบอยู่สักครู่หนึ่งก่อนที่นิคจะอธิบายถึงสถานการณ์

 

เพราะภาษาอังกฤษของเจียงเฉินแย่มาก นิคตั้งใจพูดชะลอตัวลงสำหรับเขาและหลังจากนั้นไม่นาน เจียงเฉินก็เข้าใจในสิ่งที่เกิดขึ้น

 

โรเบิร์ตเดินทางไปทำธุรกิจที่อิรักเมื่อสองวันก่อนและถูกลักพาตัว

 

ด้วยความสามารถในการรบของนิค นี้ปกติจะไม่ได้เกิดขึ้นแต่ภายในที่พวกเขาทำงานด้วยกันหลายครั้งกลายเป็นคนทรยศ กลุ่มที่ออกมาพบกับพวกเขาไม่ใช่กลุ่มก่อการร้ายในท้องถิ่นแต่แทนที่ด้วยผู้ก่อการร้ายที่สวมหน้ากาก

 

นี่กำลังจะเป็นปัญหา

 

[เหี้ยเอ้ย คุณมีธุรกิจทองคำแต่คุณไปที่แต่คุณก็ดันไปที่สลัมแห่งนี้และถูกตัดหางปล่อยวัดในช่วงเวลาที่สำคัญเช่นนี้]

 

โดยไม่คำนึงคำด่าที่อยู่ภายในใจของเจียงเฉิน อย่างไรก็ตามโรเบิร์ตมีเหตุผลของตัวเอง

 

ในช่วงเวลานี้เขาวางแผนที่จะอยู่อย่างปลอดภัย แต่เนื่องจากเจียงเฉินไม่ได้ทำการติดต่อเขามา เขาเริ่มมีคำถามกับข้อตกลง

 

ชายตะวันออกมีธุรกิจกับเขาจริงไหม? ไม่มีข้อความอื่นๆ ดังนั้นโรเบิร์ตจึงตัดสินใจที่จะหยุดรอและยอมรับข้อตกลงภายในที่มีความเสี่ยงต่ำ

 

เจียงเฉินที่อยู่อีกด้านยังคงสาเปแช่งแต่ก็ยังคงต้องหาวิธีแก้ปัญหา

 

ตอนนี้เขาไม่ได้มีเส้นทางอื่นใดที่จะขายทองคำเป็นเงินสดเพราะมันจะบ้าที่จะขายทองคำ 500 ล้านเหรียญสหรัฐโดยไม่มีหลักฐานการเป็นเจ้าของ เขาไม่อยากยุ่งกับเจ้าหน้าที่

 

ดังนั้นวิธีการไปเยือนอิรัก?

 

เจียงเฉินลังเลในตอนแรกแต่เมื่อคิดเพิ่มเติมรอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา บางทีมันอาจจะไม่ใช่ความคิดที่ไม่ดี ด้วยอุปกรณ์พิเศษและสภาพร่างกายเหมือนซุปเปอร์แมน เขาไม่กลัวเรื่องอันตรายที่อาจจะเกิดขึ้นโดยเฉพาะอย่างยิ่งเนื่องจากเขาสามารถหนีถ้ามีปัญหา เลี้ยวเข้ามุมและเดินทางไปยังโลกที่เกิดกหายนะสักสองสามวันและไม่มีใครจะจับเขาได้

 

ในเวลาเดียวกันเจียงเฉินยังมีข้อควรพิจารณาอีกด้วย

 

ถ้าเขาช่วยโรเบิร์ต ไม่เพียงแต่ปัญหาทองจะได้รับการแก้ไขแต่เขาก็จะได้รับอีกหนึ่งทางเลือกสำรอง แม้ว่าเขาจะต้องออกจากประเทศในอนาคตแต่ก็จะมีสถานที่สำหรับเขาที่จะไปได้เสมอ เขาเชื่อว่าโรเบิร์ตจะช่วยเขาถ้าเขาอยู่ในความต้องการ

 

แม้ว่าเขาจะได้พบกันครั้งเดียวแต่เขาก็บอกได้ว่าโรเบิร์ตมีจิตวิญญาณที่ได้รับความเคารพสัญญา

 

นี่เป็นเรื่องสำคัญอย่างยิ่ง

 

ถ้าเขาเป็นคนที่ไล่ตามกำไรเพียงอย่างเดียวโดยไม่คำนึงถึงสัญญาใดๆแล้วเขาก็จะเสียการลงทุนด้านอารมณ์ แม้ว่าเจียงเฉินได้ตัดสินใจที่จะช่วยเขาแต่มันจะง่ายกว่าที่จะหาหุ้นส่วนคนอื่น

 

เมื่อเจียงเฉินคิดขึ้น เขาไม่เสียเวลาคิดรอบสองในขณะที่เขาจองตั๋วออนไลน์ไปยังดูไบทันที เขาวางแผนที่จะหยุดพักในดูไบก่อนที่จะมุ่งหน้าไปยังกรุงแบกแดด เนื่องจากเขามีหนังสือเดินทางอยู่แล้ว ทั้งหมดที่เขาต้องการคือวีซ่าเดินทางก่อนออกเดินทาง

 

เมื่อตั๋วได้ถูกแก้ปัญหา เขารีบแพ็คของและออกไป โดยจะไม่พักที่อพาร์ทเมนต์เช่าอีกต่อไปแล้ว เขาพบโรงแรมที่จะพักแทนที่ เพียงหลังจากที่ดูแลปัญหาทองคำเขาจะพิจารณาการซื้อบ้าน

 

แม้ว่าการขายทองหลายตันในครั้งเดียวอาจเป็นเรื่องยากแต่การค้าในไม่กี่กิโลกรัมไม่ได้เป็นปัญหา เจียงเฉินกำลังเงินหมด เขาเอานามบัตรออกมาและโทรหามิสเตอร์หลิวที่ร้านขายทองเพื่อนัดหมาย

 

－

 

เจียงเฉินได้แลกเปลี่ยนทองคำ 7 กิโลกรัมแต่เนื่องจากเขาไม่สนใจตัวเลขทศนิยมเขาขายมัน 1.5 ล้าน

 

สิ่งที่เจียงเฉินไม่ได้สังเกตเห็นในขณะที่เขาออกจากร้านทองก็คือความโลภที่เกิดขึ้นบนใบหน้าที่ไม่แสดงอารมณ์ของหลิวอันชัน

 

ยิ่งเขาคิดมากขึ้นเกี่ยวกับมัน หลิวอันชันมั่นใจว่าผู้ชายคนนี้มีวิธีพิเศษในการหาทองเป็นจำนวนมาก บางทีโดยการขุดหลุมฝังศพ? หรือผ่านเหมืองที่ผิดกฎหมาย? หลิวฮันชันไม่รู้ ทั้งหมดที่เขารู้ก็คือผู้ชายคนนี้มีทองจำนวนมาก!

 

เขาได้ตรวจสอบเจียงเฉินอย่างลับๆ หลังจากได้รับเงินในครั้งล่าสุด เขาทันทีใช้มันไปกับทุกอย่าง ตอนนี้ภายในไม่ถึงเดือนหลังจากนั้น เขากลับมาขายทองอีกครั้ง

 

นี่หมายถึงอะไร?

 

มันหมายความว่าเขามีจำนวนทองโดยไม่สามารถประมาณได้! ถ้าเขาได้ครอบครองมันโดยบังเอิญ ไม่มีทางที่เขาจะใช้มันหมดอย่างรวดเร็ว

 

เรื่องที่เจียงเฉินจะเป็นอันตรายได้หรือไม่? หลิวอันชันได้ตรวจสอบเขาด้วยความช่วยเหลือจากเพื่อน

 

เขาเป็นแค่พนักงานที่ร้านขายเสื้อผ้าในเมืองชิเมาซึ่งจบลงด้วยการถูกไล่ออก ไม่มีทางที่เขาจะมีภูมิหลังพิเศษใดๆ

 

ถึงเวลาที่ต้องติดต่อพี่ชายของเขา

 

เมื่อเขาคิดเกี่ยวกับพี่ชายของเขา เขาลังเลมันเล็กน้อย เขาไม่ต้องการมีส่วนเกี่ยวข้องกับพี่ชายของเขาแต่ในกรณีนี้เขาไม่มีทางเลือก

 

ถึงแม้จะมีความหวาดหวั่นแต่หลิวอันชันก็ตัดสินใจที่จะโทรหา

 

“สวัดดี? พี่? มันเป็นฉัน หลิวอันชัน ตัดเรื่องพูดเล็กๆน้อยกันเถอะ ฉันต้องการเสนอข้อตกลงทางธุรกิจหากคุณสนใจ แบ่งครึ่งต่อครึ่งแต่ต่ำสุดที่ฉันยินดีจะให้ได้แค่สี่สิบ-หกสิบ! ได้แค่นี้”

 

พี่ชายของเขาเป็นหลิวชางหลง หัวหน้าแก๊งฮงอี้และเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในอาชญากรรมของเมืองหวังไห่

 

เจียงเฉินยังมีข้อขัดแย้งเล็กน้อยกับแก๊งฮงอี้

 

－

 

หลังจากที่ออกจากร้านทอง เจียงเฉินขึ้นรถแท็กซี่ไปยังพื้นที่ชนบท เขาจำเป็นต้องเช่าพื้นที่เก็บของสำหรับเก็บเสบียงที่เขาจะเอาไปยังโลกหายนะ แม้ว่าช้อปปิ้งออนไลน์จะสะดวก มันไม่ใช่กลยุทธ์ที่ดีในระยะยาว กับสามสิบคนตอนนี้อาศัยอยู่ในฐาน มันจะง่ายกว่าที่จะซื้อจำนวนมากจากผู้จัดจำหน่ายอาหารและยังช่วยประหยัดค่าใช้จ่าย

 

หลังจากชำระค่าเช่าหนึ่งปีแล้ว เจียงเฉินเช่าพื้นที่จัดเก็บขนาดเล็ก บริเวณรอบๆและด้านในมีการป้องกันข้อมูลส่วนบุคคลที่ยอดเยี่ยมซึ่งทำให้เขาพอใจ ค่าเช่าไม่แพงสำหรับพื้นที่ชนบทที่สามพันต่อเดือน

 

หลังจากเช่าพื้นที่จัดเก็บ เจียงเฉินไม่ได้พักแต่แทนที่ค้นหาตัวแทนจำหน่ายอาหารออนไลน์ของเมืองหวังไห่และโทรออก เขาตัดตรงไปยังจุดและสั่งซื้อข้าวสิบตัน ห้าตันของแป้ง 300 กล่องของเนื้อกระป๋องและ 200 กล่องผักกระป๋อง รวมทั้งเกลือและน้ำมัน ด้วยคำสั่งซื้อที่มีขนาดใหญ่เข้ามา หัวหน้าของบริษัทผู้จัดจำหน่ายรับออเดอร์อย่างกระตือรือร้น หลังจากได้รับที่อยู่ เขารับประกันว่าสินค้าจะไปถึงภายในสองชั่วโมงแต่หลังจากจ่ายเงินค่ามัดจำเท่านั้น

 

เจียงเฉินจ่ายเงินเต็มจำนวนเลย

 

เมื่อจ่ายครบจำนวน 160,000 หยวน หัวหน้ากลายเป็นตื่นเต้นมาก เขาไม่รู้ว่าทำไมเขาจึงโชคดีมากที่ได้พบบางคนที่มีความร่ำรวย จ่ายเต็มจำนวนโดยไม่มีการลังเล

 

ทันทีเขาเริ่มจัดเตรียมและแม้แต่คนขี่รถบรรทุกก็มาถึงที่คลังเก็บของ

 

เจียงเฉินเห็นได้ชัดถึงคำพูดประจบของหัวหน้าและคำที่เน้นถึงคุณภาพของชุดนี้ดี เขาจะมาหาเขาในครั้งต่อไปเช่นกัน หัวหน้ายืนยันว่าทุกถุงข้าวถูกผลิตขึ้นใหม่และอาหารกระป๋องทั้งหมดมาจากผู้ผลิตที่ได้รับการรับรอง

 

เจียงเฉินไม่ได้แสดงความคิดเห็นและพูดเป็นนัยแทนว่าชุดต่อไปนี้ควรจะไม่มีป้ายฉลาก เจ้านายหยุดชั่วคราวก่อนที่เขาจะยิ้มอย่างมีนัยที่เจียงเฉินและตกลง

 

มันไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขาที่จะซื้อสินค้าแบบนั้นเพราะเขาจะติดต่อกับคนที่เขารู้จักที่โรงงาน สำหรับเขามันเป็นการลดหนึ่งขั้นตอนในการผลิตของพวกเขา

 

หลังจากพูดคุยเล็กๆหัวหน้าที่ชาญฉลาดได้จากไปเพราะเขารู้สึกว่าเจียงเฉินมีสิ่งที่ต้องทำ หลังจากที่รถบรรทุกถูกขับออกไป เจียงเฉินกลับไปที่คลังเก็บของและปิดประตูอย่างแน่นหนา มันถึงเวลาแล้วที่จะทำธุรกิจที่แท้จริง

 

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆและมองไปรอบๆที่เสบียงที่ใกล้จะเต็มภายในคลังเก็บของ

 

จากนั้นเขาก็จุดบุหรี่ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาทำทุกครั้งที่เดินทางระหว่างสองมิติ ในด้านหน้าของการจ้องมองและตกใจของซันเจียว เจียงเฉินได้ย้ายเสบียงทั้งหมดไปไว้ในสระว่ายน้ำที่เคยมีทองอยู่

 

สระว่ายน้ำตอนนี้เต็มไปด้วยอาหาร

 

“ฉันจะช่วยให้คุณได้อีกสักสองสามตู้นิรภัยเก็บทอง” ซันเจียวพูดโพล่งออกมาหลังจากที่รวบรวมความคิดของเธอจากอาการตกใจชั่วขณะของเธอ

 

“พึซซ ฉันยังไม่ได้ขายทั้งหมดเลยและแม้ว่าคุณจะมีมากขึ้น ฉันจะไม่สามารถแลกกับเงินได้ นอกจากนี้เสบียงเหล่านี้ไม่ได้มีราคาแพงที่นั่นเลย” เจียงเฉินอธิบาย

 

"แล้วทำไมคุณไม่นำกลับมาอีก?" ซันเจียวหน้าเจื่อนเล็กน้อย เธอพยายามปกปิดท่าทางของเธอด้วยรูปลักษณ์ที่โกรธและเปิดปากให้เห็นฟันมองไปที่เจียงเฉิน ยกเว้นในสายตาของเจียงเฉิน มันเป็นมารยาที่ไม่มีอันตราย

 

“อย่าโลภ คุณยังสามารถทำมันเสร็จ?” เจียงเฉินหัวเราะขณะที่เขาตบไปที่ก้นซันเจียว

 

“ฉันสามารถทำได้ แม้ว่าฉันไม่สามารถทำ ฉันก็จะทิ้งมันไว้ที่นี่” ซันเจียวเขินอายขณะที่เธอจ้องไปที่เจียงเฉินอีกครั้ง

 

“อย่ากลายเป็นหมูน้อย แล้วฉันจะต้องกินเย้าเย้าแทน” เจียงเฉินพูดติดตลก

 

“คุณต้องการที่จะตาย? ไอ้บ้ากาม” เก้อเขินเธอยกมือขึ้นและตีไปที่ไหล่เจียงเฉินแต่จากใบหน้ายิ้มแย้มของเจียงเฉิน เธอสามารถบอกได้ว่ามันไม่เจ็บเลย

 

แน่นอนเจียงเฉินไม่ได้หมายถึงอย่างนั้นจริงๆ เขาไม่ได้บ้ากามพอที่จะกินเย้าเย้า นอกจากนี้เอวที่ยืดหยุ่นของซันเจียวจะยังดูเหมือนไม่ได้อ้วนขึ้น

 

“โอ้และค้นหาให้ละเอียดสักเล็กน้อยแล้วขีดข่วนวันที่ผลิตและสัญลักษณ์อื่นๆ คุณต้องระมัดระวังอย่างมากกับเรื่องนี้หรือบางทีคุณและเย้าเย้าควรดูแลเรื่องนี้เป็นการส่วนตัว ในอนาคตฉันจะพยายามจัดหาเสบียงโดยไม่มีป้ายฉลากใดๆ”

 

หลังจากที่เตือนซันเจียวอีกสองสามครั้ง เจียงเฉินก็เดินทางกลับไปยังโลกของเขา

 

เขามองไปยังคลังเก็บของที่ว่างเปล่าอีกครั้งและหันเดินออกไป เขาล็อคประตูและตรวจสอบอย่างระมัดระวังเพื่อดูว่ามันจะสามารถมองเห็นได้จากด้านนอกไหมก่อนที่เขาจะเดินไปที่ถนนและโทรหาแท็กซี่เพื่อกลับไปที่เมือง

 

อยู่ในรถ เขาโทรหาเซียชียู

 

－

 

“อะไร? คุณต้องออกจากประเทศหรือไม่? นานแค่ไหน?” แปลกใจจนพอ เซียชียูไม่ได้รู้สึกตกใจมากที่ข่าวของเจียงเฉินจะหายไปอีกครั้ง บางทีเธออาจจะเคยชินกับมัน

 

อย่างน้อยเวลานี้เจียงเฉินบอกแผนการของเขาให้เธอและไม่ได้หายตัวไปโดยไม่ได้แจ้งเตือนใดๆ ครั้งก่อนเซียชียูกลัวจนเธอเกือบจะโทรหาตำรวจเพราะคิดว่าเขาตกอยู่ในอุบัติเหตุ

 

“อืมม ไม่นานเกินไปมันเกี่ยวข้องกับธุรกิจ ฉันจะกลับมาในหนึ่งสัปดาห์”

 

“แล้วที่เกี่ยวกับบริษัท?”  เซียชียูถอนหายใจออกด้วยการยอมจำนน

 

“แน่นอนมันขึ้นอยู่กับคุณ ฮิฮิ”

 

“…” เมื่อเธอได้ยินเสียงหัวเราะของเจียงเฉิน เซียชียูลูบไปที่ขมับของเธอ

 

“ฉันเก็บข้อมูลเกมทั้งหมดลงในไดรฟ์ยูเอสบีดังนั้นฉันจะส่งให้คุณในอีกสักครู่ คุณคุ้นเคยกับกระบวนการโฆษณามากกว่าฉัน ฮิฮิ ดังนั้นคุณจะต้องทำงานหนักสักหน่อยในช่วงนี้ ฉันจะเลี้ยงอาหารค่ำคุณหลังจากกลับมา” เจียงเฉินรู้สึกว่าเขาเป็นคนไร้ยางอายมากขึ้นในทุกๆนาที

 

“เลี้ยงฉันเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์” เซียชียูกล่าวด้วยความโกรธ

 

“ไม่มีปัญหา หนึ่งเดือนยังได้เช่นกัน” เสียงจากอีกฟากหนึ่งทำให้เธอไม่สามารถระบายความขุ่นมัวของเธอได้

 

เธอวางสายและโยนโทรศัพท์ไปด้านข้างแล้วเอนหลังพิงกับโซโฟด้วยอารมณ์โกรธ

 

ผู้ชายคนนี้…

 

ถ้าเธอเป็นเจ้านายของเขาเหมือนก่อน...

 

เธอนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นและก็เงียบไป ด้วยเหตุผลบางอย่างเธอก็นึกขึ้นมาทันทีว่าเธอได้ไล่เจียงเฉินออกและช่วงเวลาที่น่าสังเวชเมื่อตัวเองสูญเสียงานของเธอ ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกแย่เกี่ยวกับตัวเอง

 

ความผิด? ความไม่พอใจ? โทษตัวเอง?

 

เธอไม่สามารถอธิบายความรู้สึกนี้ได้

 

ด้านหลังศีรษะกดไปที่โซฟา เธอไม่รู้ว่าเธอกำลังนึกถึงอะไรและจ้องมองที่เพดาน

 

เธอชอบอพาร์ทเมนต์ที่ทันสมัยนี้มันเป็นการออกแบบห้องพักสองชั้นที่มีพื้นที่กว้างขวางด้วยความสะดวกสบาย แม้จะมีท่าทางตอนทำงานที่เคร่งขรึมแต่ในเวลาว่างของเธอ เธอเป็นคนที่มีรสนิยมในการใช้ชีวิตที่หรูหรา

 

ด้วยเงินเดือน 10,000 หยวน เธอใช้จ่ายครึ่งหนึ่งเป็นค่าเช่า แต่เธอไม่ได้รู้สึกเสียใจเกี่ยวกับเรื่องนี้ เธอเชื่อว่าวัตถุประสงค์ของการหารายได้คือการปรับปรุงคุณภาพชีวิตและการประหยัดมากเกินไปแสดงให้เห็นถึงการขาดความมั่นใจในอนาคตเท่านั้น

 

เจียงเฉินยังไม่ได้คาดหวังให้เธอจ่ายคืนเงินกู้ดังนั้นเธอจึงไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายใดๆ

 

สิ่งที่เธอไม่ได้ตระหนักถึงจนกระทั้งบัดนี้ในขณะที่เธอมักระมัดระวังการวางแผนการใช้จ่ายของเธอแต่เธอก็ไม่ได้พิจารณาถึงการจ่ายเงินกู้ของเธอในงบประมาณรายเดือนของเธอ เธอจ้องมองไปที่โคมไฟคริสตัลที่แขวนด้วยความซับซ้อนในขณะที่เธอจำได้ตอนที่เธออยู่ในอพาร์ตเมนต์ราคาถูกซึ่งเสียค่าใช้จ่าย 800 ต่อเดือน ในตอนนั้นเธอต้องวางแผนอาหารทุกมื้อ

 

 

ด้วยเหตุผลบางอย่างใบหน้าของชายคนหนึ่งโผล่ขึ้นมาในใจของเธอซึ่งมีใบหน้ายิ้มแย้มตลอดเวลา

 

สุจริตปกติจริงๆแล้วเซียชียูรู้สึกไม่ชอบรรอยยิ้มกว้างที่ไม่เหมาะสม

 

แต่เธอไม่ได้ไม่ชอบที่ใบหน้า

 

ด้วยคู่ดวงตาที่กว้างออก เซียชียูสัมผัสกับริมฝีปากของเธอแต่ไม่รู้ว่าทำไม

 

มีการเต้นในหัวใจที่เธอไม่เคยรู้สึกมาก่อน

 

[นี่คืออะไร? ไม่ว่าอะไรก็ตามฉันจะหยุดคิด]

 

เธอส่ายหัวและยืนขึ้นหลังจากปิดทีวี

 

เนื่องจากเจียงเฉินกำลังจะมาส่งไดรฟ์ยูเอสบีในอีกไม่ช้า มันไม่ดีที่จะเห็นเขาในสภาพนี้ ด้วยความคิดของการอาบน้ำ เซียชียูเข้าห้องนอนและเตรียมเสื้อผ้าเพื่อเปลี่ยน จากนั้นเธอก็เดินเข้าไปในห้องน้ำและปิดประตูกระจก

 

เธอจ้องมองไปที่น้ำที่ไหลออกมาจากฝักบัวและปล่อยให้น้ำที่ใสสะอาดหล่นลงบนผิวที่สมบูรณ์แบบของเธอ เซียชียูเข้าสู่ความงุนงงอีกครั้ง

 

“อืมมม? หลังจากสั่นเบาๆ ฉันอาบน้ำแล้ว...”