บทที่ 63 - ชนเผ่ามังกรหลิน (1)

บทที่ 63 - ชนเผ่ามังกรหลิน (1)

”

กูลยักษ์มันตัวใหญ่มาแม้แต่ในหมู่ของบอสประจำชั้น กรงเล็บของมันได้บรรจุเต็มไปด้วยมานาแห่งควาามตายและเมื่อคุณโดนกรงเล็บของมันแม้แต่นิด ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเชื้อซอมบี้จะแพร่กระจายเข้าไปในตัวของคุณมากเพียงใด มันได้ทำให้คุณจะต้องระมัดระวังตัวอยู่ตลอดเวลา

อย่างไรก็ตามฉันสามารถจะหลบการโจมตีพวกนี้ได้อย่างง่ายดาย แม้ว่ามันจะมีพลังโจมตีที่มหาศาลและพลังป้องกันที่ยากจะเจาะทะลวง แต่ว่าเมื่อฉันได้มีทักษะที่อยู่ในระดับสูงแล้วการจู่โจมกูลยักษ์ก็ได้กลายเป็นเรื่องง่ายไปเลย

มันเป็นรางวัลที่ฉันได้รับมาจากการเคลียร์การจู่โจมกูลยักษ์ด้วยตัวคนเดียว

[โต้กลับความตาย (ติดตัว) - คุณจะไม่ได้รับข่มขู่จากเหล่าอันเดต และเมื่อต่อสู้กับอันเดตพลังโจมตีของคุณจะเพิ่มขึ้น 50% และคุณจะไม่มีทางกลายเป็นอันเดตได้ ทักษะนี้ไม่มีระดับ]

ฉันได้พบว่ามันเป็นทักษะที่สมบูรณ์แบบมากในการต่อสู้กับอันเดต แต่ว่ามันค่อนข้างจะแดกดันน่าดูเพราะว่ามันจะได้หลังจากที่เราได้เอาชนะกูลยักษ์ด้วยตัวคนเดียวไปแล้ว แต่ฉันก็ไม่สามารถจะทำอะไรกับมันได้

ส่วนที่ว่าจะไม่ได้รับการข่ขู่จากพลังของอันเดตมันมีผลที่ยอดเยี่ยมมากเพราะว่าหลังจากที่ฉันได้รับมันฉันก็รู้สึกว่าฉันสามารถจะเคลื่อนไหวได้อย่างเป็นธรรมชาติ และคล่องตัวเวลาต่อสู้กับพวกมัน

เมื่อฉันได้ถามเรื่องนี้กับโรเล็ตต้าเธอก็ได้บอกว่ามันมีสิ่งมีชีวิตที่จะอ่อนแอลงตามสัญชาตญาณเมื่อเผลิญหน้ากับเหล่าอันเดตผู้ที่ท้าทายความตายและมีชีวิตอยู่ ฉันรู้สึกว่าทักษะนี้มันน่าทึ่งเป็นอย่างมากที่สามารถจะต่อต้านสัญชาตญาณของมนุษย์ได้

บวกกับพลังโจมที่เพิ่มขึ้นอีก 50% มันเป็นสิ่งที่ยอดเยี่ยมมาก

"ก๊าซซซซ"

"ฉันจะส่งแกกลับไปในนรกเอง!"

ฉันได้ค่อยๆทำให้กูลไร้กำลังอย่างช้าๆ เมื่อเป้าหมายมีตัวใหญ่มากคุณก็ควรที่จะตัดแบ่งชิ้นส่วนของร่างกายมันไปเรื่อยๆจนมันไม่สามารถจะต่อสู้ได้ ในตอนแรกฉันได้จัดการกับแขนซ้ายของมัน เริ่มต้นจากหลังมือไปจนถึงข้อแขนและหัวไหล่ ฉันได้เจาะเข้าไปด้วยหอกอย่างแม่นยำซึ่งสิ่งนี้ทำให้กูลยักษ์ไม่สามารถจะเคลื่อนไหวแขนได้

"ย่าห์"

จากนั้นฉันก็ไปจัดการที่ขาซ้ายของมันต่อ ด้วยเวลาเพียงแค่ประมาณ 10 นาทีก็ได้ทำให้ร่างกายครึ่งหนึ่งของมันไร้ประสิทธิภาพ เมื่อมาถึงจุดนี้กูลยักษ์ก็ได้เริ่มค้นหาซอมบี้มากินเพื่อที่จะฟื้นคืนอาการบาดเจ็บของมัน ปัญหาก็คือมันสามารถจะใช้ร่างกายได้เพียงแค่ด้านขวาเท่านั้น ดังนั้นมันจึงทำได้ยากมาก

กูลยักษ์ได้ลากร่างของตัวเองไปหาซอมบี้ได้อย่างรวดเร็วก่อนที่มันจะได้คว้าซอมบี้นั้นเอง ฉันก็ได้ปล่อยเท็มเพรสเข้าใส่มัน

"ก๊าซซซซ!"

"แล้วก็เอานี่ไปอีก!"

เมื่อกูลยักษ์มันไม่สามารถจะคว้าเป้าหมายได้และคำรามออกมา ฉันก็แทกหอกของฉันออกไปที่แขนขวาของมัน จากนั้นฉันก็ระเบิดพลังสปิริตออร่า

[ติดคริติคอล]

"ก๊าซซซซ!"

"สมบูรณ์แบบ!"

กูลยักษ์มันได้กรีดร้องออกมาและพยายามที่จะสะบัดแขนขวาของมัน แต่ก่อนที่ฉันจะตกลงไป ฉันก็ได้ดึงหอกออกมาและกระโดดออกไป ฉันได้เติบโตมาเกินพอที่จะใช้มันต่อสู้กับมอนสเตอร์ขนาดใหญ่ได่นานแล้ว ฉันได้พบว่าฉันได้ทำทุกอย่างนี้ด้วยความคุ้นเคย

"แกจะทำอะไรในตอนนี้ที่แกไม่มีแขน? แกอย่างจะลองใช้ปากของแกดูมั๊ยล่ะ?"

"ก๊าซซซซ!"

มันไม่ได้ตอบอะไรฉันกลับมาทำเพียงแค่คำรวมเข้าใส่และพุ่งเข้ามา อย่างไรก็ตามเป้าหมายของมันไม่ได้เป็นซอมบี้อีกต่อไปแต่เป็นฉัน ราวกับว่ามันจะกินซอมเข้าไปพร้อมๆกลับซอมบี้ที่ได้เข้ามาหาฉันอย่างช้าๆ กูลยักษ์ได้เปิดปากของมันกว้างๆและพุ่งตัวออกมาข้างหน้า นี่มันเป็นช่วงเวลาที่ฉันได้รอคอยอยู่

"กินนี่ไปซะ! ฮีโรอิคสไตรค์!"

ฉันได้ขว้างหอกดินดำของฉันที่เต็มไปด้วยสปิริตออร่าออกไป มันได้พุ่งไปข้างหน้าเหมือนกับสายฟ้าและเจาะเข้าไปที่หน้าของกูลยักษ์ มันได้เจาะทวงผ่านกระโหลกของกูลยักษ์และระเบิดหัวของมันกระจายไป

กูลยักษ์มันได้ร้องออกมายาวก่อนที่เสียงจะขาดเหายไป เมื่อพลังชีวิตของมันหมดลงในไม่ช้ามันก็ได้ใช้ทักษะไม่ยอมตายขึ้นมาและพยายามที่จะฟื้นคืนหลังชีวิตและบาดแผล

แน่นอนว่าฉันจะไม่นั่งคอยให้มันเกิดขึ้นเฉยๆแน่นอน! ฉันได้หยิบเอาหอกเงินขึ้นมาและเล็งไปที่หัวใจของมัน

"เอานี่ไปอีกอันสิ! ความเร็วศักดิ์สิทธิ์! ฮีโรอิค สไตรค์!"

หอกสีเงินได้รวมเข้ากับสปิริจออร่าและเปล่งแสงออกมา ในความจริงแล้วฉันคิดว่าด้วยหอกเงินมันดูส่องสว่างยิ่งกว่าหอกดินดำซะอีก จากนั้นฉันก็ได้ปามันเข้าไปใส่หัวใจของกูลยักษ์ที่เพิ่งจะใช้ทักษะไม่ยอมตายและกำลังอยู่ในระหว่างการฟื้นตัว

[ติดคริติคอล]

"ก๊าาา..ซซซซซ...!"

แนานอนว่าการโจมตีของฉันได้เข้าเป้าอย่างสมบูรณ์แบบและเจาะทะลวงของหัวใจกูลยักษ์เข้าไป ซึ่งมันได้ทำให้เลือดเน่าของมันกระจายและระเบิดออกมา หลังจากที่มันได้ใช้ทักษะไม่ยอมตายไป ฉันก็ได้ฆ่ามันในทันทีหลังจากที่มันพึ่งจะใช้ทักษะเสร็จ

[คุณได้รับ 30000 ทอง]

[รางวัลจะแจกจ่ายตามระดับผลงาน]

[คังชินมีระดับผลงานที่สูงที่สุด เลือกรางวัลของคุณ]

[1.อิลิกเซอร์เสริมความแข็งแกร่งผิวหนัง

2.เสื้อกูลยักษ์]

เมื่อเห็นเสื้อของกูลยักษ์ออกมาฉันก็ได้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เมื่อฉันได้ใช้หุ่นไลกาสมาชิกปาตี้ ดันเจี้ยนก็ไม่ได้ถือว่าเป็นการโซโล่การจู่โจม เพราะแบบนั้นรางวัลพิเศษอย่าง 'หนังสือเวทย์การโต้กลับความตาย' จึงไม่ได้ดรอปออกมา มันมีเพียงรางวุลปกติสองฉันเท่านั้นและเสื้อของกูลยักษ์ก็คือสิ่งที่ฉันต้องการ

ในความจริงแล้วฉันไม่รู้ว่าเซ็ตของกูลยักษ์มันใช้วัสดุอะไรในการทำขึ้นมาและฉันก็ไม่ต้องการจะสวมใส่มันอีกด้วยก็เพราะว่ามันให้ความรู้สึกสกปรก แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็จะต้องใส่มันครั้งหนึ่งเพื่อที่จะรับเอาทักษะของเซ็ตเท่านั้น ด้วยคิ้วที่ขมวดฉันก็ได้ใส่เซ็ตของกูลยักษ์ลงไป

[คุณได้สวมใส่เซ็ตของกูลยักษ์ ความแข็งแรงและความคล่องแคล่วของคุณเพิ่มขึ้น 12 เมื่อคุณสวมใส่เซ็ตกูลยักษ์อยู่คุณสามารถจะใช้ทักษะ 'ไม่ยอมตาย' ได้หนึ่งครั้งต่อวัน]

ตามที่คาดเอาไว้เลยทักษะไม่ยอมตายจะเป็นทักษะที่ฉันได้รับ ฉันได้เก็บมันเอาไว้ในนาฬิกาพกพาเข็ม 5 นาฬิกาและถอดชุดออก จากนั้นฉันก็ได้ตรวจสอบรายละเอียดของทักษะอย่างละเอียด

[ไม่ยอมตาย : สามารถจะใช้ได้หนึ่งครั้งต่ิอวัน เปิดใช้งานโดยอัตโนมัติเมื่อมีพลังชีวิตต่ำกว่า 3% ฟื้นฟูความบาดเจ็บทั้งหมดและเพิ่มพลังชีวิตทั้งหมด 50% ของพลังชีวิตสูงสุด]

"นะ น่า..."

น่าทึ่งมาก! ทักษะนี้มัน! โกงอะไรแบบนี้! ตราบใดที่ฉันไม่โดนการโจมตีที่ถึงตายในครั้งเดียว ฉันก็สามารถจะฟื้นฟูพลังชีวิตได้ถึง 50% จากพลังชีวิต 1% มันได้ทำให้ฉันตระหนักได้อีกครั้งว่าทักษะของบอสประจำชั้นมันคือสูตรโกง ฉันได้ลูบไปที่นาฬิกาพกพาที่แขวนเอาไว้ แต่ฉันก็ไม่สามารถจะประมาทได้เพียงเพราะมีทักษะนี้ แต่ว่ามันก็ไม่ได้ปิดบังความจริงที่ว่าทักษะนี้มันมีคุณค่ามาก

และอย่างเคยฉันที่ได้รับทักษะนี้มาก็จะถูกเรียกชื่อเล่นในภายหลังว่า 'เจ้าชายรัชทายาทผู้เป็นอมตะ'

[ชื่อ: คัง ชิน เผ่าพันธุ์: มนุษย์ เพศ: ชาย

คลาส: ผู้ใช้ธาตุ(ย่อย - นักสะสมทักษะ) ฉายา: ผู้พิฆาตกูลยักษ์ ระดับ: เงิน 7

เลเวล: 26

Hp - 10120/10120 Mp - 6230/6230

ความแข็งแรง - 80(+35) ความคล่องแคล่ว - 74(+21) ทนทาน - 78(+28)

สติปัญญา - 20(+11) พลังเวทย์ - 79(+11) เสน่ห์ - 57(+11) โชค - 21(+11)

ทักษะธรรมดา - ศิลปะการต่อสู้ระดับสูง(ระดับ 2) เทคนิคหอกระดับสูง (ระดับ 5) ฮีโรอิค สไตรค์ระดับกลาง (ระดับ 4) ยั่วยุระดับกลาง (ระดับ 3) วงจรเพรูต้า (ระดับ 4) ย้อนคืน (ระดับ 1) พุ่งระดับต่ำ(ระดับ 9) การพิสูจน์แห่งไดฟิค การโต้กลับความตาย

ทักษะประจำคลาส - ความเชี่ยวชาญสปิริตระดับกลาง (ระดับ 1) สปิริตออร่าระดับต่ำ (ระดับ 8) ควบคุมธาตุระดับต่ำ (ระดับ 8) พันธะสัญญาระดับต่ำ (ระดับ 8) พายุธาตุระดับต่ำ (ระดับ 9) สายฟ้าคลั่ง (ระดับ 2)

ทักษะประจำคลาสรอง - แบ่งปันทักษะ จิตวิญญาณนักสะสม]

[อุปกรณ์สวมใส่:

ต่างหูแห่งพลัง (ความแข็งแรง +7)

นิ้วกลางของโกเลมเนื้อ (ความแข็งแรง +7 ความทนทาน +7)

เซ็ตอัศวินลิซาร์ดแมน (ความแข็งแรง +10 ความคล่องแคล่ว +10)

หอกดินดำของอารัคเน่ (ความแข็งแรง +5 ความคล่องแคล่ว +10 การโจมตีพื้นฐานทั้งหมดจะทำให้เกิดความเสียหายพิษและก่อให้เกิดสถานะติดพิษ)]

[นาฬิกาพกพาของนักสะสม:

1 นาฬิกา: วอร์คลายของออร์คลอร์ด

2 นาฬิกา: เสียงกรีดร้องของวิญญาณร้าย

3 นาฬิกา: ระเบิดสายฟ้าทมิฬ

4 นาฬิกา: ผิวมังกร

5 นาฬิกา: ไม่ยอมตาย]

[เคลียร์ 2 เหตุการณ์ดันเจี่้ยน เคลียร์ 1 เหตุการการจู่โจม โยนัสสเตตัสสะสม 3]

[แต้มทักษะในปัจจุบัน: 10]

[ผลของฉายาทั้งหกอย่าง : (ผู้พิฆาตออร์คลอร์ด ผู้พิฆาตราชินีวิญญาณ ผู้พิฆาตมนุษย์หนูทมิฬ ผู้พิฆาตกูลยักษ์ เจ้านายแห่งอัศวินลิซาร์ดแมน เฮอร์มีส) ผลสะสมทั้งหมด: สเตตัสทั้งหมด +11 เพิ่มความเร็ว 15% เพิ่มความสัมพันธ์กับธาตุทั้งหมด เพิ่มความสัมพันธ์กับธาตุลใอย่างมาก สามารถเรียกใช้ธาเลเรียได้วันละครั้ง]

ด้วยท่าทางที่พอใจอย่างมาฉันได้เดินมุ่งหน้าไปหาโรเล็ตต้าผู้ที่ต้อนรับฉันด้วยรอยยิ้ม

"ดูเหมือนนายจะได้รับแล้วสินะ ชิน"

"ใช่แล้ว มันเป็นทักษะที่ดีกว่าที่ฉันคิดซะอีก... ฉันกำลังจะมุ่งหน้าไปสู่อนาคต"

"ฮุฮุ เม้อเห็นนายที่แข็งแกร่งขึ้นมันทำให้ฉันมีความสุขนะ ขอให้โชคดีในการไปข้างหน้านะ"

"อะ อื้มม ขอบใจมาก"

เอ๊ะ...? มันไม่ได้ดูเหมือนเธอกับฉันจะใกล้ชิดกันหรอ? เมื่อฉันได้เอียงหัวและคิดดู โรเล็ตต้าก็ได้ขัดจังหวะขึ้นทันควัน

"ดูเหมือนว่าเราจะไม่ได้พบกันที่ชั้นขายของซักพักหนึ่ง"

"อะไรนะ!? ทำไมล่ะ?"

"มันเป็นระยะเวลาพักฟื้นของฉันซึ่งจะเป็นระยะเวลาอย่างน้อย 1 ปีในทุกๆ 100 ปี ฉันได้แยกจิตสำนึกของฉันไปที่ชั้นขายของนับไม่ถ้วน ดังนั้นฉันก็ต้องการที่จะพักผ่อนเหมือนกันนะ นายไม่คิดแบบนั้นหรอ?"

"อา ใช่แล้ว อืมม ฉันจะคิดถึงเธอนะ"

"...นายจะคิดถึงฉันจริงๆหรอ?"

ทันใดนั้นโรเล็ตต้าก็ได้เอาหน้าของเธอมาใกล้ฉันและกระพริบตา แม้ว่าฉันจะรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย แต่ฉันก็ตามเธอกลับไปตามตรง

"แน่นอนสิ ฉันนั้นอยู่ด้วยกันกับโรเล็ตต้าเสมอ ฉันรู้สึกสนุกมากในช่วง 5 ปีที่ผ่านมานี้และฉันก็ยังได้รับความช่วยเหลือจากโรเล็ตต้าอย่างมากอีกด้วย"

"นายจะคิดถึงฉันมากขนาดนี้เลยหรอเนี่ย?"

"อืม แน่นอน ... อู อายอะไรแบบนี้"

"ไม่ต้องกังวลชิน...ฉันก็รู้สึกอายเหมือนกัน"

ด้วยแบบนี้โรเล็ตต้าก็ได้ยิ้มแบบอายๆ ในพริบตาหนึ่งฉันก็ได้ตกลงไปในอยู่ความมึนงงเนื่องจากท่าทางที่สวยงามของเธอ และฉันจะต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการที่จะหยุดออกมาจากภวังนี้ จากนั้นเองโรเล็ตต้าก็ได้เลี้ยงมือของเธอลงไปในกระเป๋าผ้ากันเปื้นของร้านและหยิบเอาของบางอย่างออกมา

"เพราะว่านายพูดแบบนี้ นี่จึงเป็นของที่สมบูรณ์แบบสำหรับคุณลูกค้า"

"เอ๋! เธอกำลังพยายามจะขายอะไรอีกหรอ?"

"อา! เอ่อ ...มะ มันไม่ใช่การขายของ"

โรเล็ตต้าได้หดตัวกลับไปหลังจากที่ตะโกนออกมาด้วยจิตวิญญาณ เธอไม่ได้จะขายมันหรอ? ฉันได้มองไปที่วัตถุในมือของเธอ มันเป็นคริสตัลสีฟ้าฟ้าอ่อนที่มีรูปร่างคล้ายกับกุญแจขนาดเล็ก มันเป็นกุญแจที่น่าจะมีความสำคัญและสวยงาม

"นี่มันคืออะไร?"

"อืม นายก็รู้นี่ชิน ชินนายจะกลายเป็นเจ้าของของคฤหาสน์ที่ชื่อสวนมาเรียน่า"

"อา ฉันจำได้อยู่ๆ เธอได้บอกว่าสวนมาเรียเน่มันเป็นคฤหาสน์แบบพิเศษเพียงหนึ่งเดียวที่ไม่มีเจ้าของ"

โรเล็ตต้าได้หยักหน้าของเธออย่างเงียบๆและจริงจัง

"คฤหาสน์แบบพิเศษมันไม่ใช่สิ่งที่นายจะสามารถซื้อมันได้ด้วยเงิน มันเป็นรางวัลพิเศษที่จะมอบให้แก่นักสำรวจที่มีความความสำเร็จสำคัญในดันเจี้ยนเท่านั้น เมื่อมีผู้คนตระหนักได้ว่าชิ้นเป็นเจ้าของสวนมาเรียน่า นักสำรวตดันเจี้ยนทุกๆคนในดันเจี้ยนก็จะเข้ามาหาชินด้วยความสนใจ อา ไม่ใช่ว่าฉันจะคิดว่าจะมีใครบางคนที่จะมาสร้างความเดือดร้อนอะไรหรอกนะ แต่ว่ามันจะดีที่สุดที่นายจะไม่บอกคนอื่นๆว่านายเป็นเจ้าของคฤหาสน์แบบพิเศษ ชินนายควรจะรับมันมาและเข้าไปอย่างเงียบๆ เขตที่พักอาศัยมันมีพื้นที่ตลาดและแม้แต่ย่านบันเทิงสำหรับผู้ใหญ่อีกด้วย แต่ว่าผู้ที่อาศัยจะต้องใช้วิธีที่พิเศษในการที่จะเข้าไปในบ้านของตน เว้นแต่ว่าาพวกเขาจะเปิดเผยที่อยู่ของตัวเองและพาคนอื่นๆเข้าไป มันจะไม่มีใครที่สามารถจะหาพบ"

"นั่นมันยิ่งทำให้ฉันอยากรู้อยากเห็นมากขึ้นไปอีกนะ"

"นายจะได้รับสิ่งที่เหมือนกับกุญแจอันนี้ นายสามารถที่จะใช้มันเข้าไปในสวนมาเรียน่าได้"

"ฉันเข้าใจแล้ว ถ้างั้นแล้วกุญแจนี้ล่ะ?"

โรเล็ตต้าได้กลายเป็นเงียบไป แก้มของเธอได้แดงขึ้น

"มะ มันก็เหมือนกันกับสวนมาเรียน่าที่เป็นสวนที่สวยงามเหมือนกับชื่อของมัน ในใจกลางนั้นมันมีสวนอยู่ซึ่งเป็นที่ๆเรียกฤดูใบไม้ผลิแห่งแฟรี่ มันไม่ใช่แค่สวนมาเรียน่าเท่านั้นที่มี แต่คฤหาสน์แบบพิเศษอื่นๆก็มีสิ่งที่เหมือนกับฤดูใบไม้ผลิแห่งแฟรี่เหมือนกัน กุญแจนี้จะตอบสนองต่อสิ่งเหล่านั้นและเปิดเดินเครื่องมันได้"

"เดินเครื่อง?"

"นายจะพบเองเมื่อกุญแจนี้มันนำนายไปสู่ฤดูใบไม้ผลิแห่งแฟรี่ ระ รับเป็นซะนี้มันเป็นของขวัญก่อนจากลา!"

โรเล็ตต้าได้ส่งกุญแจมาให้ฉัน ในขณะที่ฉันรับมันมาฉันก็เอียงหัวงงไปด้วย เดินเครื่อง? หุ่นยนต์ยักษ์มันจะโผล่ออกมางั้นหรอ? หรือว่ามันจะเป็นการเปิดโลกใบใหม่? แม้ว่าฉันจะถามออกไป แต่มันก็ดูเหมือนว่าเธอก็จะไม่ตอบออกมา

"ทะ ทำให้แน่ใจด้วยนะว่านายจะทำมัน โอเคนะชิน?"

"ฉัน ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะทำมันแน่นอนดังนั้นอย่างมองมาที่ฉันด้วยน้ำตาคลอเบ้าแบบนั้น"

โรเล็ตต้าได้ดูแปลกๆไปในวันนี้ เมื่อฉันได้มองไปที่เธอ ฉันก็รู้สึกไม่สบายใจและหัวใจเต้นแรงขึ้น ฉันรู้สึกร้อนเล็กน้อย แต่ฉันก็ไม่คิดว่ามันจะแตกต่างอะไรไปจากปกติ ฉันเป็นหวัดงั้นหรอ?

"ถะ ถ้างั้นฉันควรจะไปก่อนนะ ฉันยังจะต้องเตรียมตัวและทิ้งหุ่นเอาไว้ด้วย"

"ฉันเข้าใจแล้ว ขอบคุณเธอสำหรับทุกๆอย่างจนมาถึงตอนนี้นะโรเล็ตต้า ไว้เจอกันในปีหน้านะ"

"...มัน...อาจจะใช้เวลาไม่ถึงปี"

"จริงหรอ? นี่มันเยี่ยมไปเลย!"

เมื่อฉันได้ยิ้มออกมาอย่างดีใจ โรเล็ตต้าก็ได้ยิ้มตอบกลับมาเช่นกัน มันเนรอยยิ้มที่สวยงามโดยปราศจากซึ่งตำหนิใดๆ จากนั้นเธอก็พูดออกมา

"แล้วนายช่วยซื้อน้ำศักดิ์สิทธิ์ 100 ขวดก่อนจากลาได้มั๊ย? ถ้านายซื้อมันทั้งหมด 100 ขวดสำหรับตอนนี้ ฉันจะให้ส่วนลดนายถึง 15% เลยนะ! นั่นมันจะเหลือราคาเพียงแค่ 1275 ทอง"

"ชั้นที่ 26 ก็ยังเป็นอันเดตเหมือนกันหรอ หือ..."

ด้วยแบบนี้ ฉันก็ได้แยกกับโรเล็ตต้า เพราะว่าฉันได้รู้สึกเหมือนกับว่าฉันได้สูญเสียเพื่อนที่รู้จักกัน 5 ปีไป ฉันเลยรู้สึกเศร้าอย่างมาก แน่นอนว่าในตอนนี้ฉันไม่ได้รู้ว่าเธอไปที่ไหนและไม่รู้ว่าจะเตอกับเธออีกครั้งเมื่อใด