บทที่ 30 อาณาจักรชิงซาน

บทที่ 30 อาณาจักรชิงซาน

8:30 น.

เวลารวมพลตามประกาศการแข่งขันสิบโรงเรียน

ป้ายประจำตัวในมือของชินซวงแจกหมดแล้ว แสดงว่าทุกคนมาพร้อมกันครบ

ฟางซิวนับคร่าวๆ มีประมาณร้อยคน

การแข่งขันสิบโรงเรียนปีนี้มีโรงเรียนใหม่เข้าร่วมสองแห่ง ถ้าแต่ละโรงเรียนในสิบสองโรงเรียนมีร้อยคน นี่ก็จะเป็นการแข่งขันใหญ่ระดับพันสองร้อยคน!

การแข่งขันดุเดือดของคนพันสองร้อยคน ผู้ที่สามารถโดดเด่นขึ้นมาจากการแข่งขันนี้ได้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าต้องเป็นผู้แข็งแกร่งอย่างแน่นอน

"ดี ถึงเวลาแล้ว ตอนนี้ทุกคนสามารถใช้ป้ายประจำตัวเข้าประตูเทเลพอร์ตดันเจี้ยนได้"

"จำไว้ พอเข้าไปแล้วรีบหาธงของโรงเรียนมัธยมที่สาม แล้วรวมตัวใต้ธง!"

ชินซวงดูนาฬิกา ยืนยันว่าถึงเวลาที่กำหนด กำชับและเตือนนักเรียนซ้ำๆ

การแข่งขันสิบโรงเรียนทุกปีจัดในดันเจี้ยนแห่งหนึ่ง ว่ากันว่าเป็น "ดันเจี้ยนส่วนตัว" ที่สร้างโดยผู้ก่อตั้งเมืองชิงซาน หลินเมี่ยวซาน ผู้มีอาชีพราชาแห่งมิติระดับเจ็ด

ในดันเจี้ยน กฎเกณฑ์จะถูกกำหนดโดย "เจ้าแห่งมิติ"

ดังนั้น รูปแบบการแข่งขันสิบโรงเรียนในแต่ละปีจึงแตกต่างกัน

อย่างปีที่แล้วเป็นการล่ามอนสเตอร์ คิดคะแนนตามความแข็งแกร่งของมอนสเตอร์ ใครล่ามอนสเตอร์ได้คะแนนมากที่สุดในเวลาที่กำหนดก็เป็นผู้ชนะ

ปีก่อนหน้านั้นเป็นการแข่ง PK คนพันกว่าคนแข่งแบบ 1 ต่อ 1 แพ้คัดออก มีเพียงผู้ที่ไม่เคยแพ้เท่านั้นที่จะได้สวมมงกุฎผู้ชนะ

ปีก่อนหน้านั้นอีกเป็นการแข่งแบบท้าประลอง สิบหกเวทีหกรอบให้ท้าประลองได้ตามใจ จนกว่าจะไม่มีผู้กล้าท้า สุดท้ายสิบหกคนที่ยืนอยู่บนเวทีจะมาประลอง 1V1 กัน

ส่วนรูปแบบและกฎการแข่งขันสิบโรงเรียนปีนี้ ตอนนี้ยังไม่มีใครทราบ ต้องเข้าดันเจี้ยนถึงจะรู้

"ได้!" นักเรียนต่างรับคำ แล้วหยิบป้ายประจำตัวขึ้นมาลองใช้

ป้ายประจำตัวที่ชินซวงเพิ่งแจกนอกจากจะมีข้อมูลผู้ถือแล้ว ยังเป็นไอเทมเทเลพอร์ตด้วย

ตราสัญลักษณ์มิติ

ระดับ: หายาก

ผล: เมื่อใช้จะเปิดประตูสำหรับคนเดียวไปยัง "อาณาจักรชิงซาน"

จำนวนการใช้: 1/1

คำอธิบาย: ตราสัญลักษณ์มิติเฉพาะทางสู่อาณาจักรชิงซาน

ฟางซิวเลือกใช้ทันที

ป้ายประจำตัวในมือยิงลำแสงสีเงินออกไปข้างหน้า ลำแสงราวกับดาบเหล็กกล้า กรีดช่องว่างกลางอากาศ ช่องว่างขยายตัว รวดเร็วกลายเป็นประตูเทเลพอร์ตสูงสองเมตร กว้างหนึ่งเมตร

ก้าวเข้าไปในนั้น ความรู้สึกไร้น้ำหนักตามมา พอฟางซิวมองเห็นทัศนียภาพตรงหน้าชัดเจน เขาก็อยู่ในลานกว้างสีขาวมหึมาแล้ว

พื้นลานปูด้วยหินอ่อนสีขาว จึงมองไปทางไหนก็เห็นสีขาวอลังการ ตรงกลางลานมีรูปปั้นมนุษย์ยักษ์สูงกว่าร้อยเมตร สวมชุดเวทย์ ถือคทา ด้านหลังมีวงแหวนหิน

รูปปั้นแบบนี้ฟางซิวเคยเห็นในเมืองชิงซาน...

ไม่สิ ลานทั้งหมดนี้ ฟางซิวเคยเห็นในเมืองชิงซาน

"ลานกลางเมืองชิงซาน? รูปปั้นนั่นคือหลินเมี่ยวซาน?" ฟางซิวนึกขึ้นได้

ในฐานะสถานที่สัญลักษณ์ของเมืองชิงซาน ลานกลางเมืองเป็นจุดที่นักท่องเที่ยวทุกคนที่มาเมืองชิงซานต้องมาเช็คอิน และในฐานะคนท้องถิ่น ย่อมคุ้นเคยกับลานกลางเมืองเป็นอย่างดี

ทั้งตัวลานและรูปปั้น ล้วนเหมือนกับที่ตรงหน้าไม่มีผิด

ถ้าจะบอกว่าต่างกันตรงไหน คงเป็นที่ลานและรูปปั้นหลินเมี่ยวซานตรงหน้าใหญ่กว่าลานกลางเมือง และไม่ได้ใหญ่กว่านิดเดียว อย่างน้อยก็ใหญ่กว่าสิบเท่า

ขณะที่ฟางซิวกำลังสำรวจสภาพแวดล้อมและชื่นชมรูปปั้นหลินเมี่ยวซาน คนอื่นๆ ก็ทยอยเทเลพอร์ตเข้ามา ไม่เพียงแค่นักเรียนจากโรงเรียนมัธยมที่สาม แต่นักเรียนจากโรงเรียนอื่นๆ ก็เข้ามาในดันเจี้ยนพร้อมกันในช่วงเวลานี้

ฟางซิวรีบไปหาจุดรวมพลของโรงเรียนมัธยมที่สาม

รอบๆ ลานมีธงหลากสีปักอยู่ แต่ละธงมีตัวเลขจีนโบราณ ธงของโรงเรียนมัธยมที่สามเป็นตัวเลข "叁" (สาม) พื้นขาวตัวอักษรดำ

เพราะธงสูง ฟางซิวจึงหาธงโรงเรียนตัวเองเจอได้ง่าย พอมาถึงใต้ธง ที่นี่มีคนรวมตัวกันแล้วห้าหกสิบคน

ทุกคนรอพลางสังเกตนักเรียนจากโรงเรียนอื่นๆ ไปด้วย

"ได้ยินว่าโรงเรียนที่หนึ่งปีนี้มีอาชีพระดับสามดาวอีกสองคน ดูท่าแชมป์การแข่งขันสิบโรงเรียนคงเป็นพวกเขาอีกแล้ว"

"ก็ไม่แน่นะ โรงเรียนที่สองกับที่ห้าปีนี้ก็มีอาชีพระดับสามดาวเหมือนกัน"

"อย่าเพิ่งไปเชียร์คนอื่น ทำลายขวัญกำลังใจตัวเองสิ โรงเรียนเราก็มีฟางซิวนะ"

ข้างธงโรงเรียนมัธยมที่สามคือธงของโรงเรียนมัธยมที่หนึ่งและโรงเรียนมัธยมที่ห้า

โรงเรียนมัธยมที่หนึ่งเป็นโรงเรียนมัธยมแห่งแรกของเมืองชิงซาน มีคณาจารย์แข็งแกร่ง และทุกปีจะมีอัจฉริยะอาชีพระดับสามดาวปรากฏตัว การแข่งขันสิบโรงเรียนที่ผ่านมา สิบครั้งอย่างน้อยห้าครั้งเป็นของโรงเรียนมัธยมที่หนึ่ง ถือเป็นโรงเรียนระดับท็อปแห่งเดียว

ปีนี้มีอาชีพระดับสามดาวสองคน โรงเรียนมัธยมที่หนึ่งจึงเป็นตัวเต็งที่จะคว้าแชมป์ปีนี้

ส่วนโรงเรียนมัธยมที่ห้า พละกำลังใกล้เคียงกับโรงเรียนมัธยมที่สามของฟางซิว เคยรุ่งเรืองในอดีต แต่ตอนนี้อยู่ในระดับกลางๆ ของสิบสองโรงเรียน

แต่ได้ยินว่าปีนี้มีอาชีพระดับสามดาวหนึ่งคน ทั้งโรงเรียนจึงทุ่มสุดตัวหวังจะลุ้นติดสามอันดับแรก

"ขอถามหน่อย ฟางซิวอยู่แถวนี้ไหมคะ?"

จู่ๆ เสียงใสของหญิงสาวก็ตัดบทสนทนาของทุกคน

ทุกคนหันไปมองทางต้นเสียง เห็นหญิงสาวในชุดเกราะสีดำ ใบหน้าขาวผ่องงดงาม รูปร่างสูงโปร่ง กำลังถามชินซวงที่เพิ่งเทเลพอร์ตมาใต้ธงโรงเรียนมัธยมที่สาม

"สาวคนนี้สวยมากเลย! เธอเป็นใคร? สามนาทีฉันต้องได้ข้อมูลของเธอทั้งหมด!" นักเรียนชายจากโรงเรียนมัธยมที่สามคนหนึ่งตะลึงกับหญิงสาวที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน

"นายไม่รู้จักเธอเหรอ?" เพื่อนข้างๆ มองเขาด้วยความประหลาดใจ

"ฉัน... ควรจะรู้จักเหรอ?"

"เธอคือหลินจินอัน จากโรงเรียนมัธยมที่หนึ่ง พ่อเธอคือหลินเหวินหยวน ประธานบริษัทหลิงจือ อาใหญ่หลินเหวินเฉาเป็นเจ้าเมืองชิงซาน อาเล็กหลินเหวินไห่เป็นผู้บัญชาการแนวรบภาคใต้ของประเทศตงหวง..."

"นั่นก็เท่ากับเป็นองค์หญิงแห่งเมืองชิงซานเลยนี่?"

"ก็ไม่ผิดนะ..."

"แต่ทำไมเธอถึงตามหาฟางซิวล่ะ?"

ไม่เพียงแค่นักเรียนจากโรงเรียนมัธยมที่สามที่สงสัย แม้แต่นักเรียนจากโรงเรียนมัธยมที่หนึ่งก็งุนงง

"ทำไมพี่อันถึงตามหาฟางซิวจากโรงเรียนที่สามล่ะ?"

"จะชวนร่วมงานหรือ?"

"พี่อันไม่เคยทำแบบนี้มาก่อนนะ..."

ชินซวงก็ไม่รู้ว่าหลินจินอันตามหาฟางซิวทำไม ได้แต่เงียบๆ มองไปทางที่ฟางซิวอยู่

ทันใดนั้น สายตาของทุกคนก็จับจ้องมาที่ฟางซิว

เปลือกตาของฟางซิวกระตุก ในใจคิด "แย่แล้ว"

สุดท้ายก็ถูกจับได้จนได้

นึกถึงสภาพของไช่หนานเจ๋อ วันนี้คงหนีไม่พ้นต้องต่อสู้สักตั้ง

พอเจอฟางซิว หลินจินอันก็ก้าวตรงมาที่เขาทันที ผู้คนรอบข้างต่างแยกทางให้ ราวกับถูกพลังงานที่มองไม่เห็นผลักออก

มาถึงตรงหน้าฟางซิว หลินจินอันชี้ไปที่พื้นที่ว่างนอกฝูงชน

"คุยกันหน่อย"

(จบบทที่ 30)