บทที่ 50 หอกนี้ สมควรยกย่องเป็นเทพ!

ช่วงเวลานี้ คือนิรันดร์!

"ตาย!"

ร่างเทพแห่งการสังหาร เปิดใช้!

ชูเทียนสะบัดหอกมังกรเพลิงอย่างแรง เปลวไฟอสูรกลายเป็นมังกรไฟลุกโชนขึ้น สัตว์ร้ายโหดเหี้ยมรอบข้างกลายเป็นเถ้าถ่านในทันที

"ซู่ๆๆ~~"

ในเวลานี้ เสียงเปลวไฟแผดเผาราวกับเป็นเสียงเดียวที่ดังอยู่ในรอยแยกเทียนหยวนที่เก้าและตลาดกลางคืน

เด็กหนุ่มเหยียบย่างบนทะเลเพลิง มือถือหอกมังกรเพลิง ยืนอย่างสง่างาม!

ผ่านไปสักพัก!

หวังฮุ่ยหรูร้องไห้ด้วยความยินดี เธอไม่เคยตื่นเต้นเช่นนี้มาก่อน "เสี่ยวเทียน ลูกคือความภาคภูมิใจของแม่!"

ประโยคนี้เหมือนระเบิดลูกหนึ่งที่ถูกโยนลงในตลาดกลางคืนที่เงียบสงบ

พ่อค้าแม่ค้าและลูกค้าทุกคนมองหวังฮุ่ยหรูด้วยสายตาเต็มไปด้วยความอิจฉาและความเคารพ

"พี่หวัง ค่าเช่าแผงของคุณจะฟรีตลอดไป และผมจะสร้างร้านค้าให้คุณในพื้นที่ที่ดีที่สุดของตลาดกลางคืน พร้อมเงินช่วยเหลือพิเศษ เดือนละสองหมื่นหยวน!"

ชายคนหนึ่งที่มีพุงพลุ้ยและผมบางตรงกลางศีรษะ ยิ้มประจบสอพลอ เข้ามาผูกมิตรอย่างกระตือรือร้น

หวังฮุ่ยหรูรีบโบกมือปฏิเสธอย่างสุภาพ "ซุนจิงหลี่ ขอบคุณสำหรับความหวังดี ฉันรู้สึกดีกับแผงเดิมของฉัน ไม่อยากย้าย!"

"จะเป็นไปได้อย่างไร แผงเดิมจะเหมาะสมกับแม่ของแชมป์การต่อสู้จำลองเทียนหยวนได้อย่างไร ทำตามที่ผมบอกเถอะ!"

ซุนจิงหลี่โบกมืออย่างใหญ่โต พูดอย่างหน้าชื่นตาบาน

เจ้าของแผงรอบข้างมองด้วยความอิจฉา คนที่มีลูกกลับบ้านไปดุลูก ที่ไม่เอาไหน

คนที่ไม่มีลูกก็กลับบ้านไปสร้างลูก เพื่อให้มีความสามารถบ้าง

……

ภาพเช่นนี้ก็เกิดขึ้นที่สนามชมการต่อสู้จำลองเทียนหยวน

เมื่อเทียบกับการถ่ายทอดบนจอใหญ่ธรรมดาที่ตลาดกลางคืนเจียงหนาน

ความรู้สึกที่สนามถ่ายทอดสดทำให้รู้สึกสมจริงมากกว่า

หอกของชูเทียนเมื่อครู่ทำให้ทุกคนรู้สึกเหมือนอยู่ในเหตุการณ์นั้นจริงๆ

"เด็กดี หอกนี้ สมควรยกย่องเป็นเทพ!"

หลินฟานที่นั่งคร่อมอยู่บนม้าศึกบินได้ไม่ตระหนี่คำชม ใบหน้าที่เย็นชาไร้อารมณ์ปรากฏรอยยิ้ม ดวงตาเต็มไปด้วยความชื่นชม

ผู้คนด้านล่างที่ได้ยินคำชมที่ดูเกินจริงนี้ ต่างอ้าปากค้าง

หอกนี้ สมควรยกย่องเป็นเทพ!?

การยอมรับจากพันเอกกองทัพเทียนหยวน

ในสายตาของทุกคน ชูเทียนเหมือนก้าวเท้าข้างหนึ่งผ่านประตูกองทัพเทียนหยวนไปแล้ว

และคนที่ยอมรับผลลัพธ์นี้ไม่ได้มากที่สุดก็คือชูเหวินจงที่ขับไล่ชูเทียนออกจากบ้าน

ใบหน้าแก่ๆ นั้นดูน่าเกลียดราวกับกินอึ

"พ่อ! ทำยังไงดี? ถ้าชูเทียนเข้าร่วมกองทัพเทียนหยวน เราคงไม่มีวันดีแน่!"

น้ำเสียงของชูเซิงมีความหวาดกลัวปนอยู่

ชูเหวินจงมองด้วยสายตาเกรี้ยวกราด กัดฟันกรอด เอ่ยเสียงต่ำ "หุบปาก!"

ชูเซิงหดหัว ไม่พูดอะไรอีก แม้แต่ลมหายใจก็ไม่กล้าปล่อย

ชูเหวินจงกำมือแน่น เมื่อเขาเงยหน้ามองเด็กหนุ่มที่ถูกห่อหุ้มด้วยเปลวไฟบนหน้าจอ สายตาวาบไปด้วยรอยยิ้ม เอ่ยช้าๆ "รอให้การต่อสู้จำลองเทียนหยวนจบ ฉันจะไปรับชูเทียนกลับมาที่ตระกูลชู!"

"อะไรนะ!?" ชูเซิงร้องเสียงดัง สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว "พ่อ คุณจะให้ชูเทียนกลับมาที่ตระกูลชูเหรอ?"

"พ่อ! ถ้าชูเทียนกลับมา จะทำยังไงกับเสี่ยวเฟิง? คุณจะทิ้งเสี่ยวเฟิงเหรอ?" หลิวเหม่ยหลานตกใจ น้ำเสียงแสดงความไม่พอใจและความกังวล

แต่ชูเหวินจงกลับจ้องมองทั้งสองคนอย่างเย็นชา "ฉันไม่อนุญาตให้ใครมาทำลายความกลมเกลียวของตระกูลชู!"

เสียงทุ้มต่ำ ไม่มีการโต้แย้ง

ชูเซิงกับหลิวเหม่ยหลานมองตากัน ในแววตาของทั้งคู่เต็มไปด้วยความอาฆาต

พวกเขาจะไม่ยอมให้ชูเทียนกลับมาที่ตระกูลชูเด็ดขาด!

"เฮ้! เสี่ยวหวัง ดูเร็ว นั่นคือหลานชายของฉัน เต๋อจู้ แม้จะสู้ชูเทียนไม่ได้ แต่เวลาต่อสู้กับสัตว์ร้าย ก็กล้าหาญมาก!"

จ้าวหลินมองจ้าวเต๋อจู้ที่กำลังซัดหมัดบนหน้าจอ ใบหน้าเปล่งปลั่ง ภูมิใจมาก

การแสดงเดี่ยวของชูเทียนจบลง การถ่ายทอดกลับสู่ภาวะปกติ

ผู้เข้าสอบคนอื่นๆ ก็เริ่มปีนเขา แสดงความสามารถของตน

หยางเตียนเฟิงถือดาบยาวสีดำ ลำดาบพันด้วยพลังวิญญาณอันรุนแรง ทุกครั้งที่ฟันดาบจะสร้างคมดาบสีดำ

ร่างของเขาเคลื่อนไหวในฝูงสัตว์ เก็บเกี่ยวชีวิตของสัตว์ร้ายอย่างรุนแรง

ส่วนซูรั่วซีถือดาบสีเขียวอ่อนสามเล่ม ใบดาบเปล่งประกายพลังดาบอ่อนโยน

วิชาดาบและการเคลื่อนไหวของเธอเบาและคล่องแคล่ว น่าชม สาวสวยแม้จะฆ่าสัตว์ร้ายทีละตัวในทุกย่างก้าว กระทั่งเท้าเปื้อนเลือด ก็ยังทำให้คนรู้สึกเพลิดเพลิน

กล้องหันไปที่เฮ่าเจี้ยนที่มีพลังดาบรุนแรง

วิชาดาบของเขาดุดัน ทุกครั้งที่ฟันดาบจะสร้างพลังดาบอันรุนแรง สัตว์ร้ายไม่ตายก็พิการ

ส่วนจ้าวเต๋อจู้ หมอนี่แรงมาก เขาซัดหมัดเหล็กทั้งสองข้าง หมัดหนักดั่งภูเขา ทุกครั้งที่ซัดหมัดจะสร้างลมหมัดอันรุนแรง

ทุกหมัดทุบศีรษะ ความรุนแรงเพิ่มขึ้นเต็มที่

ในเวลานั้น เด็กหนุ่มอีกคนปรากฏที่เชิงเขา

เขาวิ่งขึ้นภูเขาขังอสูรด้วยท่าทางที่แข็งแกร่งมาก

เด็กหนุ่มถือหอกยาว แทงหอกออกไป พลังวิญญาณอันรุนแรงระเบิดออกมา

สัตว์ร้ายระดับสองไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเด็กหนุ่มเลย

เขาใช้พลังอันเด็ดขาดบุกไปข้างหน้า ดาบยาวในมือเหมือนงูพิษ แปลกประหลาดและลึกลับ มักจะเอาชนะด้วยวิธีที่คาดไม่ถึงเสมอ

ไม่นาน เด็กหนุ่มก็ดึงดูดความสนใจของทุกคน

ในเขตตระกูลชู ชูเซิงและหลิวเหม่ยหลานที่เมื่อครู่ยังหน้าบึ้งตึง ตอนนี้กระโดดขึ้นลงด้วยความตื่นเต้น พูดพร้อมกันว่า "เสี่ยวเฟิง เป็นเสี่ยวเฟิง!"

ชูเหวินจงก็ไม่คิดว่าในตอนที่เขากำลังจะละทิ้งความหวังในตัวชูเฟิง หลานชายของเขาจะปรากฏตัวในสายตาของทุกคนด้วยวิธีนี้

"เด็กดี ฉันรู้ว่าไม่ได้มองผิดคน!"

ชูเหวินจงลุกขึ้นอย่างฮึกเหิม ชูแขนขึ้นเชียร์ ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มที่ไม่ได้เห็นมานาน เหมือนดอกเบญจมาศที่กำลังบาน

ชูเซิงเห็นดังนั้น จึงถามอย่างระมัดระวัง "คุณพ่อ มีชูเฟิงคนเดียวก็พอแล้วใช่ไหมครับ?"

รอยยิ้มของชูเหวินจงหยุดลงทันที ครุ่นคิดเล็กน้อย ส่ายหน้า "เซิง! ผลประโยชน์ของตระกูลชูสำคัญกว่าทุกอย่าง ฉันหวังว่าเจ้าจะเข้าใจ!"

"คุณพ่อ คุณ..."

ชูเหวินจงยกมือขึ้นห้าม พูดอย่างจริงจัง "พอแล้ว! เรื่องนี้ฉันตัดสินใจแล้ว อย่าพูดอีก แต่มีอย่างหนึ่งที่จะไม่เปลี่ยนแปลง นั่นคือตำแหน่งของเสี่ยวเฟิงในใจฉัน ไม่มีใครแทนที่ได้!"

ประโยคหลังเป็นการปลอบใจเล็กๆ สำหรับชูเซิง

แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น เขาก็ยังไม่ยอมรับ

……

ในเวลาเดียวกัน ที่รอยแยกเทียนหยวนที่เก้า ภูเขาขังอสูร!

ภาพที่ปรากฏช่างน่าตื่นตา

ผู้เข้าสอบต่อสู้กับสัตว์ร้าย เลือดไหลเป็นแม่น้ำ ซากศพกองเป็นภูเขา

อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดรุนแรง ชวนให้คลื่นไส้

เสียงคำรามของสัตว์ร้าย เสียงตะโกนของผู้เข้าสอบ เสียงปะทะของอาวุธ ผสมผสานกัน เกิดเป็นบทเพลงแห่งสงครามที่กระทบใจ

นี่คือการต่อสู้ระหว่างชีวิตกับความตาย และการปะทะกันระหว่างความมุ่งมั่นและความบ้าคลั่ง

"ฆ่า!"

"ฆ่า!"

"ฆ่า!"

……

หลังจากชูเทียนเปิดใช้ร่างเทพแห่งการสังหาร พลังการต่อสู้ของเขาพุ่งสูง คนเดียวหอกเดียวฆ่าฝ่าสัตว์ร้ายนับไม่ถ้วนบนภูเขา

การชำระล้างด้วยเลือด ทำให้เขายิ่งสู้ยิ่งแกร่ง

เขาเกิดมาเพื่อต่อสู้!

และการเพิ่มขึ้นของค่าการสังหารคือแรงผลักดันให้เขาฆ่าต่อไป

【ค่าการสังหารสะสม: 17777!】

ในเวลานี้ ชูเทียนมีความคิดเพียงอย่างเดียว นั่นคือ: จุดโคมไฟสวรรค์!

พบเทพฆ่าเทพ พบอสูรฆ่าอสูร

"โฮก!"

ค้างคาวปีกเลือดระดับสองขั้นสูงสุดตัวหนึ่งโฉบลงมาจากท้องฟ้า

ดวงตาของชูเทียนวาบขึ้น ไม่มีการเคลื่อนไหวที่เกินจำเป็น แทงหอกออกไป ทะลุร่างมันทันที

【ค่าการสังหาร: +300!】

【ค่าการสังหารสะสม: 18077!】

การต่อสู้แบบนี้ไม่ได้สร้างความสนใจให้ชูเทียนอีกต่อไป น่าเบื่อเหลือเกิน เขายกขาเดินต่อไปยังโคมไฟสวรรค์บนยอดเขา

แต่ในเวลานั้น ร่างของชูเทียนสั่นอย่างรุนแรง ดวงตาเต็มไปด้วยความตกใจ

(จบบท)