บทที่ 39 ชูเทียนครองอันดับหนึ่ง!

ในภาพคือชูเทียน

ขณะนี้เขากำลังถูกแมวเสือมีเลือดระดับสองห้าตัวล้อมเอาไว้ ปิดกั้นเส้นทางไม่ให้เขาผ่านไปได้

แม้จะเป็นเพียงการมองผ่านหน้าจอ ทุกคนก็สามารถรู้สึกถึงบรรยากาศตึงเครียดในที่เกิดเหตุ ไอเลือดที่พ่นออกมาจากปากของแมวเสือมีเลือด ราวกับพ่นมาที่ใบหน้าของพวกเขาโดยตรง

"แมวเสือมีเลือดทั้งห้าตัวนี้ล้วนเป็นระดับสอง กำลังอย่างน้อยก็เทียบเท่ากับระดับแกร่งขั้นที่สาม!"

เสียงของชูเซิง บิดาของชูเฟิง ดังขึ้นจากฝั่งตระกูลชู ในน้ำเสียงแฝงความสะใจกับความเดือดร้อนของผู้อื่น

ส่วนหลิวเหม่ยหลานเกลียดชังชูเทียนมากกว่า ดวงตาเต็มไปด้วยความชิงชัง กัดฟันพูดว่า "ไร้ค่า ฉันอยากเห็นว่าครั้งนี้เจ้าจะรอดพ้นความตายได้อย่างไร!"

ทันใดนั้น ทุกคนในที่นั่งผู้ชมต่างจ้องมองหน้าจอใหญ่อย่างไม่วางตา

ใบหน้าหล่อเย็นชาของชูเทียนปรากฏบนจอภาพความละเอียด 8K ดวงตาสงบนิ่งไร้ความหวั่นไหว

"เมี้ยว!"

ทันใด!

แมวเสือมีเลือดทั้งห้าตัวพร้อมใจกันส่งเสียงคำราม เขี้ยวแหลมส่องประกายวาววับ พุ่งเข้าใส่ชูเทียนอย่างรวดเร็ว

ความเร็วของพวกมันถึงขั้นสุดยอด กรงเล็บอันคมกริบฉีกอากาศ พัดกลิ่นคาวเลือดมากับสายลม

"อ่าฮ่าฮ่าฮ่า~ ไอ้ไร้ค่านี่ทำไมถึงไม่ขยับเลย มันคงตกใจจนตัวแข็งไปแล้วสินะ!"

เสียงแหลมของหลิวเหม่ยหลานดังขึ้น น่ารำคาญมาก

แต่ในวินาทีถัดมา เสียงหัวเราะของนางก็หยุดกึก ราวกับถูกบีบคอจนหยุดเสียงกะทันหัน

ชูเทียนเคลื่อนไหวแล้ว!

"ตูม!"

ได้ยินเสียงดังสนั่น

หอกมังกรเพลิงในมือชูเทียนพุ่งหมุนกวาดไป ลำหอกระเบิดพลังสายฟ้าอันแสบตา ประกายไฟฟ้ากระโดดไปมาในอากาศ ราวกับมังกรฟ้าร้องคำรามออกมา

"พรวด! พรวด! พรวด!"

เงาหอกดุจสายฟ้า ทะลุศีรษะของแมวเสือมีเลือดสามตัวในพริบตา เลือดและสมองกระเด็นไปทั่ว ร่างไร้วิญญาณร่วงลงสู่พื้น

แมวเสือมีเลือดอีกสองตัวที่เหลือยังไม่ทันได้ตั้งตัว หอกยาวในมือของชูเทียนก็พุ่งออกไปอีกครั้ง ปลายหอกที่เคลือบด้วยพลังสายฟ้าแทงเข้าไปอย่างรุนแรง

"แกร๊ก!"

เสียงกระดูกแตกดังขึ้น ศีรษะของแมวเสือมีเลือดสองตัวสุดท้ายถูกปลายหอกทะลุเช่นกัน ร่างใหญ่โตล้มลงอย่างไร้เรี่ยวแรง เลือดย้อมพื้นจนแดงฉาน

นับตั้งแต่เริ่มจนจบ ชูเทียนใช้เวลาไม่ถึงสามวินาที ก็สังหารแมวเสือมีเลือดระดับสองทั้งห้าตัวอย่างรวดเร็วและรุนแรง

สายฟ้ารุนแรง การสังหารเด็ดขาด!

【ค่าการสังหาร: +199!】

【ค่าการสังหาร: +201!】

【ค่าการสังหาร: +198!】

【ค่าการสังหาร: +200!】

【ค่าการสังหาร: +202!】

【ค่าการสังหารสะสม: 2623!】

ในขณะเดียวกัน ตัวเลขคะแนนบนหน้าจอก็เริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง คะแนนของชูเทียนพุ่งขึ้นถึง 1000 คะแนนในทันที ครองอันดับหนึ่งอย่างมั่นคง

ภาพนี้ถูกมองเห็นอย่างชัดเจนโดยทุกคนในสถานที่นั้น

บริเวณที่นั่งผู้ชมเงียบมาก เงียบราวกับความตาย!

ใบหน้าของชาวตระกูลชูทั้งหมดเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงอย่างที่สุด

โดยเฉพาะชูเหวินจง ใบหน้าของเขาดำเหมือนก้นหม้อ กำหมัดแน่น เล็บจิกลึกลงไปในฝ่ามือ แต่กลับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด

"นี่... นี่มันเป็นไปได้อย่างไร? เขาจะแข็งแกร่งขนาดนี้ได้อย่างไร? เขาไม่มีแม้แต่กระดูกชะตาพรสวรรค์ นี่มันไม่สมเหตุสมผล ไม่เป็นไปตามหลักวิทยาศาสตร์ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้?"

หลิวเหม่ยหลานหน้าซีดเผือด ร้องออกมาด้วยความตกใจ ริมฝีปากของนางสั่นระริก ราวกับเพิ่งกลืนแมลงวันเข้าไปอย่างน่าขยะแขยง

ชูเซิงที่เคยสะใจกับความทุกข์ของชูเทียน จ้องมองหน้าจอ กัดฟันพูดว่า: "ไอ้ไร้ค่านั่น... เป็นไปได้อย่างไร..."

"เฮอะ!"

หวังซื่อโหย่วหัวเราะเยาะ มองไปที่ชูเหวินจง และพูดเรียบๆ: "ชูเหวินจง นี่คือ 'ไอ้ไร้ค่า' ที่เจ้าพูดถึงหรือ? ไม่ทราบว่าอัจฉริยะชูเฟิงในสายตาของเจ้าตอนนี้อยู่ที่ไหน?"

พูดจบ!

"ครูผู้กำกับ" ที่ชอบดูเรื่องวุ่นวายก็รีบเปลี่ยนมาแสดงภาพของชูเฟิง

ในภาพนั้น ชูเฟิงกำลังถูกเสือเขี้ยวดาบสามตัวไล่ล่า วิ่งหนีอย่างรีบร้อน ไม่กล้าเผชิญหน้าโดยตรง

หน้าจอแบ่งเป็นสองส่วน แสดงการกระทำที่แตกต่างกันสุดขั้วของทั้งสองคน เกิดเป็นความแตกต่างที่ชัดเจน

คนหนึ่งกำลังฆ่าฟันอย่างเหี้ยมหาญ อีกคนกำลังวิ่งหนีไปทั่ว

ชาวตระกูลชูทั้งหมดอยากจะหาช่องในพื้นดินเพื่อหลบหน้าไป

หลิวเหม่ยหลานผู้ช่างเหน็บแนมก้มหน้าลง ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ

ชูเซิงที่เคยสะใจกับความทุกข์ของผู้อื่น จ้องมองโทรศัพท์ พยายามทำตัวเฉยๆ

ส่วนชูเหวินจงกำมือทั้งสองสั่นเทา ในดวงตามีความไม่ยอมแพ้ ความโกรธ และความต้องการฆ่า แต่ไม่มีการสำนึกผิดเลย!

เขาพูดเสียงเข้ม: "เสี่ยวเฟิง จะต้องชนะการแข่งขันนี้ให้ได้ ต้องชนะให้ได้!"

แต่ทันทีที่เขาพูดจบ ภาพบนจอก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง

ชูเทียนยืนอยู่ท่ามกลางแอ่งเลือด หอกยาวชี้เฉียงลงพื้น เลือดไหลหยดจากปลายหอก สายตาของเขาเยือกเย็น ราวกับทะลุผ่านหน้าจอ

ทันใดนั้น เขายกหอกขึ้น ปลายหอกชี้ตรงไปที่ชาวตระกูลชู "ข้าจะส่งพวกเจ้าลงนรกด้วยมือของข้าเอง!"

เขาพึมพำกับตัวเอง แม้เสียงจะเบา แต่แฝงไปด้วยความต้องการฆ่าล้นเหลือ

บนที่นั่งวีไอพี ชาวตระกูลชูทั้งหมดนั่งอย่างไม่เป็นสุข ใบหน้าบูดบึ้งราวกับเพิ่งกินสิ่งที่น่ารังเกียจ

เหงื่อเย็นผุดออกมาบนหน้าผากของชูเหวินจง เขาเพิ่งตระหนักว่าตนเองประเมินศักยภาพของ "ไอ้ไร้ค่า" คนนี้ต่ำเกินไป

ในขณะนี้ ชูเทียนได้เก็บหอกและเดินไปยังที่ห่างไกล

เงาของเด็กหนุ่มเหมือนภูเขาใหญ่ที่ขวางอยู่ตรงหน้าตระกูลชู

เป็นเวลาอันยาวนาน ชูเทียนได้ครองอันดับหนึ่งในการแข่งขันการต่อสู้จำลองเทียนหยวน อย่างต่อเนื่อง

ตัวเดือดทั้งสี่ที่มีโอกาสชนะเลิศ ถูกเหยียบย่ำไว้ใต้ฝ่าเท้า เขาทิ้งห่างผู้อื่นไปไกล นำหน้าอย่างไม่มีใครเทียบ

คะแนนเพิ่มขึ้นทุกขณะ พุ่งทะยาน!

การสะสมคะแนนง่ายดายราวกับการดื่มน้ำ

ชูเทียนไม่ได้เป็นเหมือนตัวเอกในนิยายทั่วไป ที่แอบซุ่มพัฒนาตัวเองก่อนแล้วค่อยแสดงความสามารถ

เขาแสดงความสามารถตั้งแต่แรก ฆ่าฟันผ่านรอยแยกเทียนหยวน

......

"ฮู่!"

ชูเทียนถอนหายใจ นั่งลงบนพื้นที่มืดดำราวกับน้ำหมึก พักผ่อน ณ ที่นั้น

แขนเสื้อของเขาเปียกชุ่ม พอบิดเบาๆ เลือดก็ไหลออกมาอาบ

นับตั้งแต่เข้าสู่รอยแยกเทียนหยวนจนถึงตอนนี้ เขาเดินทางมาเพียงสิบกิโลเมตร แต่ได้ฆ่าสัตว์ร้ายไปกว่าร้อยตัวแล้ว ทั้งระดับหนึ่งและระดับสอง

คะแนนสะสม: 9783!

【ค่าการสังหารสะสม: 12406!】

ผลตอบแทนคุ้มค่า!

【ติ๊ง! ค่าการสังหารสะสม: 12406!】

【ต้องการสุ่มรับพลังวิเศษ วัตถุวิเศษทันทีหรือไม่?】

ชูเทียนขมวดคิ้ว ครุ่นคิด รอยแยกเทียนหยวนเต็มไปด้วยอันตราย มีพลังวิเศษหรือวัตถุวิเศษเพิ่มอีกหนึ่งอย่าง ก็เพิ่มความสามารถในการป้องกันตัวได้อีกทาง

ฟ้าใหญ่ แผ่นดินใหญ่ แต่ชีวิตสำคัญที่สุด

ดังนั้น...

ชูเทียน: "สุ่ม!"

【ติ๊ง! ใช้ค่าการสังหาร 10000 แต้มเพื่อสุ่มรับพลังวิเศษ วัตถุวิเศษ!】

【ค่าการสังหารคงเหลือ: 2406!】

【ติ๊ง! ยินดีด้วย เจ้าบ้านได้รับพลังวิเศษ: ชุบชีวิตจากเปลวเพลิง!】

【หมายเหตุ: ชุบชีวิตจากเปลวเพลิง เปลวอสูรไม่มอดดับ ชีวิตไม่สิ้นสุด การฟื้นฟูขั้นสุดยอด!】

หลังจากเสียงแจ้งเตือนของระบบสิ้นสุดลง

ชูเทียนรู้สึกได้ชัดเจนว่าในร่างกายมีเปลวไฟเล็กๆ นับไม่ถ้วนกระจายไปทั่วทุกส่วนของร่างกาย เปลวไฟเหล่านี้บรรจุพลังชีวิตอันไม่สิ้นสุด

"พลุบ~"

ทันใด เปลวไฟเล็กๆ หนึ่งกองแตกตัวออกมาโดยไม่มีสัญญาณเตือน

พลังชีวิตอันอุดมสมบูรณ์ก็ระเบิดออกมาภายในร่างกายพร้อมกัน

ความเหนื่อยล้าบนร่างของชูเทียนหายไปในพริบตา แม้แต่พลังวิเศษที่ถูกใช้จนเกือบหมดก็ฟื้นคืนจนเต็มในทันที กลับมาสู่ภาวะสมบูรณ์

"นี่คือไฟแห่งชีวิตหรือ?" ชูเทียนประหลาดใจ จากนั้นเขาก็ยิ้ม รอยยิ้มบนใบหน้าช่างสดใส

พลังวิเศษนี้ช่างดีเหลือเกิน!

โดยเฉพาะในรอยแยกเทียนหยวนที่เต็มไปด้วยอันตราย นี่คือการเพิ่มพลังให้กับตัวเองอย่างมากมาย

"แม่ไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัยของข้าอีกต่อไปแล้ว!"

ชูเทียนพึมพำเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้น ทันใดนั้นก็มีเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวดังมาจากข้างๆ

"ช่วย ช่วยข้าด้วย ช่วยชีวิตข้าด้วย..."

"ข้า ข้าไม่อยาก ไม่อยากตาย..."

"อ๊า! ไอ้สัตว์ร้าย อย่าเข้ามา ไปให้พ้น ไปให้พ้น!"

ชูเทียนได้ยินเสียงก็มองไปตามเสียงนั้น

(จบบท)