บทที่ 2 ความสุขของผู้ที่มีพลังเหนือธรรมชาติ!

"แม่ กลับบ้านกันเถอะ..."

เมื่อได้ยินเสียงอ่อนแรงของชูเทียน หวังฮุ่ยหรูรู้สึกร้อนใจยิ่งนัก "เสี่ยวเทียน แม่จะพาลูกไปหาหมอก่อน รอให้อาการบาดเจ็บคงที่แล้ว เราค่อยกลับบ้าน!"

"แม่! บาดแผลของข้าไม่เป็นไร ไม่ถึงกับตาย กลับบ้านกันก่อนเถอะ ข้ารู้สึกหนาวนิดหน่อย!"

ฟันบนล่างของชูเทียนกระทบกันไม่หยุด เขาหนาวจริงๆ กระดูกชะตาพรสวรรค์ถูกขุดออกไป แถมยังโดนฝนเปียกโชก รู้สึกหนาวเหน็บจนถึงกระดูก

หวังฮุ่ยหรูได้ยินดังนั้น รีบพยักหน้า "ได้! แม่จะพาลูกกลับบ้านเดี๋ยวนี้!"

......

สิบกว่านาทีต่อมา ทั้งสองมาถึงหน้าตึกสองชั้นหลังหนึ่ง เป็นบ้านเดี่ยวแยกออกไป แม้จะดูเก่าแก่ไปสักหน่อย

หวังฮุ่ยหรูหยิบกุญแจออกมาไขประตูเหล็กที่เต็มไปด้วยสนิมอย่างคล่องแคล่ว แล้วผลักประตูเข้าไป

ที่นี่คือบ้านของชูเทียน ตึกสองชั้นหลังนี้เป็นทรัพย์สินของบิดาก่อนจะเสียชีวิต ไม่ได้อยู่ในชื่อของตระกูลชู

กลับถึงห้องนอน หวังฮุ่ยหรูค่อยๆ วางชูเทียนลง หยิบชุดนอนที่สะอาดออกมา พูดเบาๆ ว่า: "เสี่ยวเทียน เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะ อย่าให้หนาวเป็นหวัด แม่จะไปต้มน้ำ!"

"ได้!"

มองเงาร่างที่กำลังวุ่นวายของหวังฮุ่ยหรู ชูเทียนรู้สึกถึงกระแสความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย อุ่นจับใจ

"เสี่ยวเทียน ดื่มน้ำร้อนสักหน่อยนะ!"

ไม่นาน เสียงของหวังฮุ่ยหรูก็ดังขึ้นนอกประตู นางถือแก้วน้ำร้อนเดินเข้ามา

ชูเทียนนอนตะแคงอยู่บนเตียง ใช้หลอดดูดดื่มน้ำต้มฝีมือแม่

เป็นรสชาติของแม่

แต่ หวังฮุ่ยหรูขมวดคิ้วแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล "เสี่ยวเทียน จริงๆ แล้วไม่ต้องไปหาหมอเหรอ? การสูญเสียกระดูกชะตาพรสวรรค์ทำร้ายรากฐาน แม่กลัวว่า..."

ชูเทียนส่ายหน้าเบาๆ ยิ้มพลางขัดจังหวะ "แม่ ข้าไม่ได้พูดเล่นเรื่องร่างกายตัวเองหรอก แม่วางใจได้ ข้าไม่ได้เป็นอะไรมากจริงๆ!"

หวังฮุ่ยหรูเห็นสีหน้าของชูเทียนค่อยๆ ดีขึ้น ความกังวลที่ค้างอยู่ในลำคอก็ค่อยๆ คลายลง

อย่างไรก็ตาม ดวงตาของนางยังเต็มไปด้วยความกังวล เสียงสั่นเล็กน้อย "ลูกชาย วันเหล่านี้ลูกอย่าไปไหนนะ อยู่บ้านพักฟื้นให้ดี แม่จะหาทางย้ายโรงเรียนให้ลูก!"

"ทำไมต้องย้ายโรงเรียนด้วยล่ะ?"

"เด็กโง่! ลูกถูกขุดกระดูกชะตาพรสวรรค์ออกไป เรื่องนี้เป็นที่ฮือฮากันทั่วโรงเรียนมัธยมเจียงเฉิงหนึ่ง แม่กลัวว่าเพื่อนร่วมชั้นของลูกจะเยาะเย้ยลูก ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีชูเฟิงอยู่ที่นั่นด้วย!"

ชูเทียนหรี่ตาลง แววตาเย็นชาวาบออกมา

"แม่! ไม่ว่าจะเป็นชูเฟิงหรือตระกูลชู ทุกสิ่งที่พวกเขาทำกับพวกเรา ข้าจะทำให้พวกเขาจ่ายราคาเป็นร้อยเท่า พันเท่า!"

คำพูดนี้เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

แต่สำหรับหวังฮุ่ยหรู กลับรู้สึกเศร้าใจยิ่งนัก

การสูญเสียกระดูกชะตาพรสวรรค์ เท่ากับเป็นคนไร้ค่า เส้นทางการฝึกฝน หยุดชะงักไม่ก้าวหน้า

อีกหนึ่งสัปดาห์ จะมีการต่อสู้จำลองเทียนหยวน กองทัพมณฑลเจอหลิน ผู้แข็งแกร่งจากทั้งสองฝ่ายต่างให้ความสนใจ

เมื่อถึงเวลานั้น ชูเฟิงด้วยกระดูกชะตาพรสวรรค์ระดับ S จะต้องโดดเด่น ก้าวกระโดดขึ้นไปสู่ความสำเร็จ

ทั้งตระกูลชูจะได้รับการยกระดับ เติบโตกลายเป็นกำลังสำคัญ ไม่มีใครหยุดยั้งได้

ชาตินี้ การแก้แค้นคงไร้หวัง!

อย่างไรก็ตาม หวังฮุ่ยหรูจะทำลายกำลังใจของลูกชายได้อย่างไร?

นางตบไหล่ชูเทียน ปลอบใจว่า: "เสี่ยวเทียน แม่หวังแค่ให้ลูกปลอดภัยและแข็งแรง!"

ชูเทียนเข้าใจแต่ไม่พูดออกมา "แม่! ข้าเหนื่อยแล้ว แม่ก็ไปพักผ่อนเร็วๆ เถอะ!"

"อืม! ถ้าลูกรู้สึกไม่สบาย อย่าลืมเรียกแม่ให้ดังๆ นะ!"

"ได้!"

"เอี๊ยด!"

ทันทีที่ประตูปิดลง ชูเทียนก็เปิดผ้าห่ม นั่งขัดสมาธิ คิดในใจ: "ระบบ!"

【ติ๊ง! ระบบอยู่นี่!】

"ข้าต้องการแพ็คเกจของขวัญสำหรับผู้เริ่มต้น!"

【ติ๊ง! เปิดแพ็คเกจของขวัญสำหรับผู้เริ่มต้น: กระดูกชะตาพรสวรรค์ระดับ SSS การหลอมร่างด้วยเปลวเพลิงอสูร!】

เสียงแจ้งเตือนของระบบเพิ่งจะสิ้นสุดลง เปลวไฟสีแดงก็ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า ลุกโชนอย่างรุนแรง กลืนกินชูเทียนในพริบตา

เปลวไฟเหมือนมังกรไฟที่พุ่งออกมาอย่างเกรี้ยวกราด อุณหภูมิในห้องเพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว อากาศรอบข้างบิดเบี้ยวไปด้วยความร้อน

ร่างกายของชูเทียนสั่นสะท้านในเปลวไฟ ทุกตารางนิ้วของผิวหนังล้วนรับความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส

แต่ เขากัดฟันแน่น ไม่ส่งเสียงร้องแม้แต่น้อย

การฝึกฝนจะท้อถอยได้อย่างไร?

พลังของการหลอมร่างด้วยเปลวเพลิงอสูรซึมลึกเข้าไปในไขกระดูก หลอมกระดูกของเขาอย่างต่อเนื่อง ทำให้มันใสเป็นประกาย เหมือนหยกศักดิ์สิทธิ์ เต็มไปด้วยพลังระเบิด

ใบหน้าที่ซีดเซียวค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ เส้นลมปราณขยายและแข็งแกร่งขึ้นในความร้อนของเปลวไฟ พลังวิเศษไหลเวียนราวกับลาวาอันเดือดพล่าน

เมื่อเปลวไฟมอดลง ชูเทียนค่อยๆ ลืมตาขึ้น แสงเจิดจ้าพุ่งออกมา

ในชั่วพริบตา พลังงานในร่างกายของเขาเริ่มพุ่งสูงขึ้น ทำให้รู้สึกหวาดหวั่น ราวกับมีอสูรลงมาจากสวรรค์

ในเวลาเดียวกัน ที่หน้าอกของชูเทียนปรากฏรัศมีเจ็ดสี ศักดิ์สิทธิ์และทรงพลัง

"กระดูกชะตาพรสวรรค์ระดับ SSS งั้นหรือ?" ชูเทียนพึมพำ

ในวินาถัดไป พลังวิเศษในร่างกายของเขาหมุนเวียนไปเอง ไหลผ่านแขนขาและร่างกาย ทะลุกำแพงขวางกั้นอย่างง่ายดาย ระดับการฝึกฝนเริ่มพุ่งสูงขึ้น

ระดับต้นขั้นที่เจ็ด ทะลุ!

ระดับต้นขั้นที่แปด ทะลุ!

ระดับต้นขั้นที่เก้า ทะลุ!

ระดับคมขั้นที่หนึ่ง หยุด!

"ฮู่! นี่หรือความสุขของผู้ที่มีพลังเหนือธรรมชาติ?"

ชูเทียนถ่ายลมหายใจหนึ่งครั้ง พลังเลือดทั่วร่างพุ่งทะยาน พลังวิเศษล้นออกมา บาดแผลหายสนิทในพริบตา

เขาลุกขึ้นยืด ยืดเส้นยืดสาย มองพายุฝนอันบ้าคลั่งนอกหน้าต่าง

ตอนนั้น!

ได้ยินเสียง "เคร้ง" หนึ่งที

สายฟ้าฟาดผ่าท้องฟ้า

เห็นว่า ในม่านตาของชูเทียนพลันมีเปลวไฟอสูรลุกโชน แฝงไว้ด้วยไอสังหารไม่มีที่สิ้นสุด

"ข้าจะทำให้ทั้งฟ้าและดิน ได้รู้จักชื่อของข้า!"

......

วันรุ่งขึ้น!

แสงแดดสดใส ท้องฟ้าปลอดโปร่ง

ชูเทียนใบหน้าเปล่งปลั่ง เลือดลมเต็มเปี่ยม หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ เขาใช้วาจาอย่างเต็มที่ จนในที่สุดก็โน้มน้าวมารดาได้สำเร็จ นั่งรถมาถึงโรงเรียนมัธยมเจียงเฉิงหนึ่ง

การปรากฏตัวของเขา ทำให้เกิดความฮือฮาไม่น้อยในโรงเรียน

เมื่อวานตื่นพรสวรรค์กระดูกชะตาระดับ S ตอนกลางคืนก็ถูกขุดออกไป

เรื่องนี้เรียกได้ว่าทุกคนรู้กันทั่ว!

ยิ่งไปกว่านั้น มีคนเอาเรื่องนี้ไปเขียนเป็นนิยายตบหน้าและแก้แค้น

......

"พระเจ้า! ดูเร็ว! คนนั้นดูเหมือนจะเป็นชูเทียน เขายังไม่ตายเหรอ?"

"ยังไม่ตายก็แย่กว่าตายแล้ว ตอนนี้เขาต้องรู้สึกแย่กว่าตายแน่นอน กระดูกชะตาพรสวรรค์ระดับ S นะ กลายเป็นชุดแต่งงานให้ชูเฟิง คิดแล้วช่างน่าสงสาร!"

"ไม่รู้ว่าคนธรรมดาพวกนั้นที่เคยถูกแสงของเขาบดบัง จะฉวยโอกาสตอนที่เขาตกอับไหม?"

"แน่นอนสิ! นี่ไง มาแล้วไง?"

......

"ชูเทียน! มานี่ แฟนของฉันอยากลองดีกับนาย อย่ามัวแต่เสียเวลา รีบๆ หน่อย!"

ทันใดนั้น เสียงวางท่าดังขึ้น

ชูเทียนหันไปตามเสียง ตรงหน้าเขายืนหญิงสาวคนหนึ่งกำลังเท้าสะเอว สวมชุดกระโปรงสีเขียวอ่อนลายดอกไม้

บนใบหน้าหวานมีแต่ความไม่พอใจและรังเกียจ

พอเห็นนางในทันใด ชูเทียนก็ขมวดคิ้ว ดวงตาเต็มไปด้วยไอสังหาร

ชูเสวีย น้องสาวแท้ๆ ของชูเฟิง กับพวกสัตว์ในตระกูลชูก็เป็นพวกเดียวกัน

ปกติชอบอาศัยความโปรดปรานของชูเหวินจงมารังแกตนเอง

ตอนนี้ตัวเองถูกไล่ออกจากตระกูลชู เด็กผู้หญิงคนนี้ยิ่งทำตามใจ การที่นางรังแกคนเดียวยังไม่พอ ยังเชิญแฟนหนุ่มมารุมกันอีก

ชูเทียนยกมุมปากขึ้น หัวเราะเยาะหนึ่งที กล่าวว่า: "ทุกคนอยากจะเหยียบข้าสักเท้าใช่ไหม?"

"ไอ้ไร้ค่า! พูดมากไปได้ ตามฉันมา การที่นายได้เป็นคู่ซ้อมให้แฟนฉัน ถือว่าเป็นเกียรติของนายแล้ว!"

ชูเสวียพูดจบ มั่นใจว่าชูเทียนไม่กล้าขัดคำสั่งของนาง จึงหันหลังเดินจากไปทันที เหมือนหงส์ที่เต็มไปด้วยความหยิ่งทะนง!

อย่างไรก็ตาม ชูเทียนก็ตามไปจริงๆ

กลุ่มคนที่มามุงดูก็ตามไปติดๆ

(จบบท)