บทที่ 36 - จากวันนี้ฉันเป็นนักสำรวจอย่างเป็นทางการ (6)

บทที่ 36 - จากวันนี้ฉันเป็นนักสำรวจอย่างเป็นทางการ (6)

”

อัศวินลิซาร์ดแมนได้คำรามและแทงออกใส่ฉัน แต่ก่อนที่มันจะได้สัมผัสฉัน ฉันก็ได้ปัดมันไปด้วยง้าว หอกของมันได้ลอยขึ้นไปบนอากาศและใขขณะที่มันไม่สามารถจะต้านความแข็งแกร่งได้ ฉันก็ใช้ง้าวของฉันผลักหอกมันไปอย่างรวดเร็ว

ทั้งหมดนี้มันจะใช้เวลานานในการอธิบาย แต่ในสิ่งที่เกิดขึ้นมันแค่วินาทีเดียวเท่านั้น ถึงแม้ฉันจะไม่อ่อนแอ แต่ฉันก็ไม่ใช่คือแข่งกับมันในด้านพละกำลัง ฉันจะต้องพึ่งพาเทคนิค

"ไม่มีทางน่า บอสของประจำชั้นได้ถูกปลดอาวุธ"

"ฉันเห็นมันมากเกินไปแล้ว ดังนั้นฉันไม่สามารถจะหยุดสั่นได้เลย"

ฉันได้ตั้งท่าและดึงหอกกลับมา อัศวินลิซาร์ดแมนได้คำรวมออกมาด้วยความโกรธและเหวี่ยงหางของมัน ในเวลาเดียวกันนี้ทีมทีสองก็เริ่มเคลื่อนไหว

"โว้ว หลบหางของมันก่อน"

"ฮึ่ม ไลออน สไตรค์"

ในขณะเดียวที่คนสร้างความเสียหายกำลังถอยกลับ เร็นก็ได้ตะโกนและเหวี่ยงเครมอร์ของเขาไปที่หางของลิซาร์ดแมน ต้งแต่ที่เขาพูดว่าไลออน สไตรค์มันก็ดูเหมือนจะเป็นทักษะ

เครมอร์ของเขาไปปะะกับหางของมันจนเกิดเสียงดัน พร้อมกับเสียงระเบิดฉันก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของอัศวินลิซาร์ดแมน ฉันไม่ได้รอดูว่ามันเกิดอะไรขึ้น ฉันมั่นใจว่าเร็นกำลังทุบมัน

"อีนัน ขยายให้ฉัน"

"เข้าใจแล้ว ขยาย!"

ช่วงเวลาที่อีนันใช้ขยาย ฉันรู้สึกว่าแข็งแรงขึ้นในทันที ฉันสามารถจะรู้สึกได้ถึงการขยาย มันรู้สึกเหมือนกับมานาที่อยู่รอบๆได้เข้ามาทางฉัน ในเวลาเดียวกันฉันก็รู้ว่าสถานะนี้มันอยู่ไม่นาน

"ทุกคนถอย! ฮีโรอิค สไตรค์! ความเร็วศักดิ์สิทธิ์!"

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันใช้ทักษะความเร็ซศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งมันจะเพิ่มความเร็วขึ้น 5 เท่าเป็นเวลา 0.5 วินาที ด้วยความเร็วนี้ มันเห็นได้ชัดว่าพลังโจมตีของฉันก็จะเพิ่มขึ้น แม้ว่าฉันจะสามารถใช้มันเพื่อหลบการโจมตีของอัศวินลิซาร์ดแมนได้อีกด้วย

ความเร็วศักดิ์สิทธิ์มันมีประสิทธิภาพที่จริง เมื่อฉันได้แทงหอกออกไปตามปกติที่ฉันทำ ฉันสามารถจะได้ยินเสียงหอกทะลวงผ่านลมเข้าไปในกระเพาะของอัศวินลิซาร์ดแมน แสงสีขาวได้ห่อหุ้มง้าวของฉันเอาไว้ในขขณะเดียวกันก็เปล่งประกายสายฟ้าจากสปิริตออร่า ด้วยการเพิ่มความเร็วอย่างมหาศาลอีกด้วยนี้มันจึงไม่ต่างอะไรไปจากสายฟ้าของซุสเลย

"เคี๊ยก"

ชุดเกราะและรวมไปถึงเกล็ดที่ปกป้องมันมันได้หายไปในทันที อัศวินลิซาร์ดแมนมันได้ไอเลือดออกมาจากปาก มันเหมือนกับว่าการขยายมันจะทำได้ดี

แน่นอนว่าฉันก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน ฮีโรอิค สไตรค์โดยปกติมันก็ดูดความแข็งแกร่งของฉันอยู่แล้วและ ด้วยแรงผลักจากความเร็วศักดิ์สิทธิ์มันก็ได้ทำให้แขนของฉันต้องสั่นเหมือนกับจะถูกฉีกออก

"เร็นยังโอเคใช่มั๊ย?"

"เขายังมีชีวิตอยู่ ฉันกำลังรักษาเขาอยู่ในตอนนี้!"

"แค่ก..ฉัน...ไม่เป็นไร!"

มันดูเหมือนว่าเขาก็จะได้รับผลกระทบมาจากการโจมตีครั้งนั้น ขณะที่ฉันกังวลเกี่ยวกับเร็น อัศวินลิซาร์ดแมนก็ได้โยนชุดเกราะทิ้งเหลือเพียงแค่ผิวหนังที่เปลีอยเปล่า ดูเหมือนว่ามันจะตระหนักว่ามันไม่มีหอก มันจึงรีบไปเก็บหอกที่ได้ลอยออกไป แม้อย่างนั้นฉันก็ไม่มีแผนที่จะเข้าหยุดมัน ดังนั้นฉันจึงก้าวถอยหลังและให้สัญญาณนักธนู

"นักธนูโจมตี"

เพื่อที่จะหยุดการเคลื่อนไหวของมันนักธนูทั้งสองคนได้ยิงลูกธนูใส่มันอย่างไม่สิ้นสุด ในขณะเดียวกันนักบวชก็ได้ฟื้นฟูเร็น เน็นได้คาดเลือดบางส่วนออกมา และถามขึ้น

"เกิดอะไรขึ้นกับหางของมันมั๊ย?"

"อา มันห้อยอยู่ ครึ่งหนึ่งได้ขาดไป"

"อา เข้าใจแล้ว"

ฉันได้ตอบเร็นกลับไปในขณะที่มองดูอัศวินลิซาร์ดแมนเข้าไปหยิบหอกอย่างมีความสุข แม้ว่าเร็นจะดูเหมือนหดหู่ใจที่ว่าเขาไม่สามารถจะตัดหางของมันได้อย่างสิ้นเชิง ฉันได้แต่ประหลาดใจอยู่ภายใน

มันเป็นการยากที่จะตัดแขนหรือขาของบอสประจำชั้น ร่างกายของพวกมันถูกสร้างขึ้นมาแตกต่างจากมอนสเตอร์ปกติ แทนที่จะไปมั่วแต่ตัดแขนขามัน มันจะดีกว่าถ้าหากโจมตีไปที่จุดอื่นๆ

อย่างไรก็ตามเร็นสามารถจะจัดการกับหางของบอสได้ด้วยการใช้ทักษะเดียว มันเป็นการโจมตีที่อันตรายจากมุมมองของนักรับเนื่องจากว่าเขาได้ทำลายร้างกายของตัวเองด้วยในกระบวนการนั้น แต่ว่านั่นเป็นเหตุผลที่ทำไมนักบวชถึงมีตัวตนอยู่

ในความจริงแม้ว่าวิธีการใช้กำลังของเขามันจะดูเหมือนโง่ อย่างน้อยฉันก็จะต้องยอมรับในแรงที่เขาได้กระทำ พูดตามตรงปัจจุบันเขาแข็งแรงกว่าฉัน เพราะว่าเขาใช้เครมอร์บางทีคลาสของเขามันอาจจะเกี่ยวข้องกับความแข็งแรง

ขณะที่ฉันกำลังคิดเกี่ยวกับเร็น อัศวินลิซาร์ดแมนผู้ซึ่งสามารถจะได้รับหอกกลับมาได้แล้ว ก็ยกมันสูงขึ้น แน่นอนว่าฉันจะไม่พลาดในโอกาสนี้ เช่นเดียวกันฉันได้ดึงหอกของฉันกลับเล็กน้อยเพื่อที่จะใช้เท็มเพรส

"ฮึบบบ"

เร็นได้ตัดหน้าฉันไปด้วยเครมอร์อันใหญ่ของเขา

"ไลออน อัพเปอร์"

ไม่เหมือนกับร่างกายของเขา เขาได้เคลื่ยนที่ไปอย่างคล่องแคล่วเข้าไปหาอัศวินลิซาร์ดแมน เร็นได้เหวี่ยงเครมอร์ของเขาจากล่างขึ้นบนไปใส่หอกของลิซาร์ดแมน มันไม่ใช่วิธีที่ดี แต่อย่างไรก็ตามมันไม่ได้ผล เขาไม่มีเทคนิคที่จะใช้แรงขอศัตรูช่วยเลย มันเป็นเพียงแค่การวัดกำลังกันตรงๆเพียงเท่านั้น

"เคี๊ยกฮ๋า! มนุษย์!"

"ตาย! อั๊ก"

มันเป็นอย่างที่ฉันคาด เร็นไม่สามารถจะต่อต้านแรงของมันได้ เครมอร์ของเขาได้ลอยออกไปและหอกของลิซาร์ดแมนก็ได้กระแทกเข้ากับพื้น

เพราะว่าเร็นทำให้ฉันพลาดจังหวะในการใช้เท็มเพรส ฉันจึงใช้ความเร็วศักดิ์สิทธิ์เข้าไปหาอัศวินลิซาร์ดแมนในขณะหอกของมันสัมผัสพื้นนั้น

"แค่ก"

"อว๊ากกกก"

"กั๊ก เวรเอ้ย"

[สมาชิกปาตี้ เชอร์บิส เสียชีวิต]

[สมาชิกปาตี้ อีนัน วอ คาเบีย เสียชีวิต]

[สมาชิกปาตี้ โรดริน วอน โรนาร์ด เสียชีวิต]

[สมาชิกปาตี้ เดอร์เรี่ยน เสียชีวิต]

เวรเอ้ย เพียงแค่การโจมตีด้วยการสั่นสะเทือนเพียงแค่ครั้งเดียวมันได้ฆ่าสมาชิกในปาตี้ไปถึง 4 คน ทั้งสามคนเป็นนักบวชและอีกคนเป็นจอมเวทย์ ดูเหมือนทุกสิ่งที่เขาทำได้คือใช้การขยายเพียงครั้งเดียว อย่างน้อยนักบวชก็ได้รักษาเร็น

ฉันได้กระโดดไปข้างหน้าด้วยความเร็วศักดิ์สิทธิ์และลอยเข้าไปหาอัศวินลิซาร์ดแมน

"เคี๊ยกกก"

"กึ๊ก รอก่อน! ใช้โพชั่นของนาย!"

"องค์รัชทายาท!"

ฉันจะต้องจัดการมันแม้ว่าพวกนายจะไม่ได้เรียกฉัน

ฉันนั้นได้เข้ามาใกล้กับมัน และก่อนที่มันจะรู้ตัว ฉันก็แทงหอกออกไปที่ตาของมัน แม้ว่ามันจะพยายามจับเอาไว้ แต่ฉันก็เร็วกว่า หอกของฉันได้โดนตาของมันอย่างเพอร์เฟ็ค เพราะอย่างนี้จึงทำให้เลือดของมันไหลออกมา

[ติดคริติคอล]

"เคี๊ยกกก"

"เท็มเพรส"

ฉันได้ทำให้มันเสียการทรงตัวด้วยเท็มเพรส และเมื่อมันเสียการทรงตัว ฉันก็ได้ทำให้มันเสียหอกไปอีกครั้ง หลังจากที่การแผ่นดินไหวจบลง อัศวินลิซาร์ดแมนก็ได้เหวี่ยงหางอีกครึ่งหนึ่งด้วยความโกรธ

ฉันกำลังรอช่วงเวลานี้อยู่

"พายุธาตุ"

[โว้ววว]

[ทุกคนมารวมกัน! เจ้าชายกำลังต้องการเรา]

[เร็วเข้า เร็ว! พวกเรากำลังไปสายแล้ว]

[มันดูน่าอร่อยนะ! ถ้ามีใครทอดมัน]

[ไม่มีธาตุไฟที่อยู่ที่นี่]

ฉันไม่อย่างจะเชื่อเลย แม้แต่การรวบตัวของธาตุก็ได้สัน้ลง ธาตุที่ปกติจะทำตัวสบายๆได้เข้ามารวมกันในหอกของฉันอย่างเร่งรีบ ฉัยได้แทงหอกของฉันไปตรงที่หางของอัศวินลิซาร์ดแมน

ด้วยคลื่นพายุธาตุมันได้ฉีกหางของอัศวินลิซาร์ดแมนออกจากกัน

"เคี๊ยกกก"

"หางมันถูกตัดแล้ว"

"ดูดีๆมันไม่ได้ถูกตัดออก มันถูกฉีกออก!"

ตามที่คาดเอาไว้ทักษะที่ได้ใช้มานาครึ่งหนึ่งมันทรงพลังอย่างไม่น่าเชื่อ ด้วยฮีโรอิค สไตรค์ ความเร็วศักดิ์สิทธิ์ และพายุธาตุมันได้ทำให้มานาของฉันได้ถูกใช้ออกไปหมด มันเป็นผลให้ฉันรู้สึกคลื่นไส้และมึนหัว

ฉันได้ดื่มมานาโพชั่นระดับต่ำลงไป ขณะทีได้เรียกคืนมานามา 100 มันได้ช่วยให้แค่ลดอาการลงมาได้เล็กน้อยเท่านั้น

อัศวินลิซาร์ดแมนมันกำลังใช้ผิวมังกร

"คุคุคุ มนุษย์เจ้าแข็งแกร่งข้าขอยอมรับ! แต่ว่าในตอนนี้มันไม่สำคัญอีกแล้ว!"

"ใช่คนที่ฉันพบเมื่อวานก็พูดอะไรคล้ายๆกัน"

"กึก ฉันจะฆ่ามัน"

เร็นนักรบที่กระตือรือร้นได้ถูดออกมาในขณะที่ลุกขึ้นพร้อมกับเครมอร์ของเขา เขาเป็นคนประเภทที่จะลุกขึ้นเมื่อล้มลงไป อย่างไรก็ตามถ้าปล่อยเร็นไว้ เขาก็อาจจะทำเสียเรื่องแบบคราวก่อน ดังนั้นฉัยงจึงโบกมือให้เขาไปอย่างเงีบๆ

"เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้นและดู"

"แต่!"

"เพราะนายไม่สามารถจะป้องกันการโจมตีได้ คนสี่คนเลยจะต้องเสียเวลาไปเป็นสัปดาห์"

"กึ๊ก"

ฉันได้ยกเลิกการใช้งานสปิริตออร่า ฉันได้เก็บง้าวไว้ด้านข้างและพุ่งเข้าไปหาอัศวินลิซาร์ดแมนที่เปลือยเปล่า มันจะต้องได้รับความเสียที่ร้างแรงจากทักษะต่างๆจนมาถึงตอนนี้ มันสังเกตุได้ชัดจากขาที่สั่น มันเกือบจะเหมือนกับการขอร้องให้ฉันใช้เทคนิคของฉัน

"นี่คือการใช้มือทั้งสองข้างโยนมัน"

"อวุ๊ก"

"มะ ไม่มีทาง!"

"องค์ชายรัชทายาทจับมันขึ้นมาและโยนอัศวินลิซาร์ดแมน"

"ฉันไม่สามารถจะหยุดตัวเองได้เลย! ฉันตกหลุมรักเขาแล้ว ฉันจะต้องแต่งงานกับเขาแล้วในตอนนี้"

"แต่ว่านายเป็นผู้ชาย"

ก่อนที่ฉันจะสังเกตุเห็นมัน หน่วยโจมตีที่สองก็ได้ลุกขึ้นและในตอนนี้พวกเขาก็เฝ้ามองพร้อมกับป็อบคอร์นในมือ อย่างไรก็ตามในขณะที่ฉันมุ่งเน้นไปที่การต่อสู้ ฉันก็ไม่ได้ยินเสียงที่พวกเขากำลังพูดกันถึงฉัน ฉันไม่ต้องการที่จะได้ยินด้วย

ฉันได้โยนอัศวินลิซาร์ดแมนไปซ้ำแล้วซ้ำอีกโดยไม่หยุด เพราะว่ามานาของฉันหมดไปแล้ว ฉันจึงรู้ว่าร่างกายของฉันไม่ได้อยู่ในช่วงที่จะสามารถใช้เทคนิคพลาดได้ ฉันได้อยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายกว่าเมื่อวานนี้ ทั้งหมดมันเป็นความผิดของเร็น

"มนุษย์ เป็นเพียงแค่มนุษย์!"

"มันเกิดขึ้นแล้ว และอีกไม่กี่ครั้งนายก็จะตายก่อนที่จะรู้ตัว"

"มนุษย์!!!!!!!!"

"อะไรหรออัศวินลิซาร์ดแมนนี่มันคือจุดจบของนาย"

นี่ก็คือพลังของเทคนิคศิลปะการต่อสู้ระดับกลางเรเวล 9 และร่างกายที่แข็งแกร่งขึ้นด้วยมานา! ขณะที่ฉันโยนเจ้ายักษ์ 2.3 เมตรลงไปบนพิ้น มันก็ได้กระอักเลือดออกมา

"กึก มนุษย์...ฮีโร่...!"

"นั่นไม่ใช่แม้แต่ฮีโรอิค สไตรค์ เจ้าโง่"

ในกรณีที่มันจะยังมีชีวิตอยู่หลังจากที่ปากเต็มไปด้วยเลือด ฉันจึงได้ทำให้แน่ใจว่ามันได้ตายไปแล้วด้วยหอกของฉัน ในไม่ช้ามันก็หายตัวไปและในที่สุดพวกเราก็ได้ยินเสียงข้อความของระบบอย่างที่เคย

[คุณได้เอาชนะบอสประจำชั้น]