บทที่ 40 การต่อสู้บนระเบียงชมวิว

บทที่ 40 การต่อสู้บนระเบียงชมวิว

"มนุษย์โง่เง่า! ไสหัวไป!"

เฮ้ย? ทุกคนชะงักค้าง

สัตว์ประหลาดนี่พูดภาษามนุษย์ได้?

แถมไอ้นี่ไม่มีปาก เสียงนี่มันออกมาจากไหน?

ฝูซินใช้ตาทิพย์ตรวจสอบคุณสมบัติของสัตว์ประหลาดทั้ง 5 ตัวทีละตัว

[เฮยเฉียง ขั้นปรมาจารย์ปีศาจ ระดับ 8]

[เฮยเหวินฮุ่ย ขั้นปรมาจารย์ปีศาจ ระดับ 6]

...

[เฮยซุ่น ขั้นราชันย์ปีศาจ ระดับหนึ่ง]

ใช่! ตัวที่กำลังพูดคือมัน ตัวที่ชื่อเฮยซุ่น!

หนึ่งในยอดฝีมือขั้นราชันย์ปีศาจทั้งสาม!

ตอนนี้ เซี่ยหมิงฉี่รู้ว่าไม่ดีแล้ว รีบพุ่งตัวไปข้างหน้า พร้อมตะโกน "แนวหน้าอย่าแตกแถว! ไม่ต้องสนใจปีศาจต่างภพพวกนี้! ปล่อยให้คนด้านหลังจัดการ พวกเธอคอยป้องกันและโจมตีศัตรูด้านหน้าต่อไป!"

ช่วงเวลานี้ แถวต้องไม่แตก ถ้าแตกแถวคราวนี้ จะพ่ายยับเยินทั้งแนว

ฝูซินด่าในใจ เซี่ยหมิงฉี่ ไอ้โง่! แกตะโกนบ้าอะไร!

ไม่ได้ยินหรือไง พวกสัตว์ประหลาดนี่พูดภาษามนุษย์ได้ ก็ต้องฟังภาษามนุษย์ได้ด้วย! แกตะโกนแบบนี้ บอกไม่ให้สนใจด้านหลัง พวกมันได้ยินแล้ว รู้ว่าวิธีนี้ได้ผล เดี๋ยวต้องมีสัตว์ประหลาดบุกเข้ามาอีกแน่!

คิดถึงตรงนี้ ฝูซินรีบตามไป พร้อมกับค้นหาตำแหน่งของยอดฝีมือขั้นราชันย์ปีศาจอีกสองตัวอย่างละเอียด

เขารู้ดีว่า ในการต่อสู้ครั้งนี้ แค่สามยอดฝีมือนี่แหละที่เป็นกุญแจสำคัญ

แต่ด้านหน้ามีสัตว์ประหลาดหน้าตาเหมือนกันเป็นร้อยตัว เขาต้องตรวจสอบทีละตัว นี่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

ตอนนี้ เซี่ยหมิงฉี่กับเฮยซุ่นปะทะกันแล้ว

ถ้าพูดว่าเฮยซุ่นเป็นผู้เล่นทั่วไป เซี่ยหมิงฉี่ก็คือเศรษฐีที่สวมชุดอุปกรณ์ระดับเทพ

แต่เฮยซุ่นเหนือกว่าตรงที่มีอาวุธเยอะ มีถึงหกอัน โจมตีพร้อมกันได้ไม่มีช่วงพัก และทั้งหกอันนี้เป็นอวัยวะติดตัวมาแต่กำเนิด ใช้ได้คล่องแคล่วเป็นธรรมชาติ

ต่างฝ่ายต่างมีข้อดีข้อเสีย

มนุษย์กับสัตว์ประหลาดต่อสู้กัน กลับสูสีพอดิบพอดี

อย่างที่คาด ตอนนี้ทีมพลีชีพอีกกลุ่มก็บุกขึ้นมาเป็นแถวตอน

ฝูซินรีบตรวจสอบคุณสมบัติพวกมัน

ใช่! ตัวรองสุดท้าย นั่นแหละ!

[เฮยจิ้นซง ขั้นราชันย์ปีศาจ ระดับหนึ่ง]

แลกด้วยชีวิตสัตว์ประหลาดอีกหลายตัว สัตว์ประหลาดห้าตัวก็ทะลุเข้ามาอีก แรงกดดันด้านหลังเพิ่มขึ้นทันที

แต่เกิดเรื่องแปลกขึ้น

พวกสัตว์ประหลาดที่บุกเข้ามา นอกจากบางตัวที่อยู่ต่อสู้ ที่เหลือกลับพุ่งไปด้านหลังทั้งหมด

ผ่านตาทิพย์ ฝูซินมองเห็นทุกอย่างในรัศมี 4 ตารางกิโลเมตรจากมุมมองเทพเจ้า

เขาสงสัย พวกสัตว์ประหลาดขั้นปรมาจารย์หกขานี่ไม่ได้พุ่งเข้าตึกสำนักงาน แต่กลับบุกไปทางโรงรถที่กงซุนเว่ยเฉวียนอยู่

ยามตระกูลเซี่ยหลายคนที่ถือดาบแสงก็ตะโกนไล่ตามไป

เฮ้ย? นี่มันอะไรกัน? ไม่น่าใช่นะ

พวกสัตว์ประหลาดนี่เบื่อชีวิตแล้วหรือไง? ยังไม่ได้จัดการศัตรูที่ไล่ตามเลย กลับไปโจมตีคนอื่นซะแล้ว?

จากการกระทำและกลยุทธ์ก่อนหน้านี้ พวกมันมีสติปัญญาแน่นอน

พวกมันไม่น่าปล่อยของหอมอย่างตึกสำนักงานไว้ แล้วไปหาเรื่องที่โรงรถที่เหมือนกองขยะนะ?

ยิ่งไปกว่านั้น ชัดเจนว่าตึกสำนักงานมีการป้องกันบางเบา

ส่วนที่โรงรถ รวมกงซุนเว่ยเฉวียนกับเฒ่าโจวสองคน มียอดฝีมือขั้นปรมาจารย์นักรบถึงห้าคน พลังทั้งสองฝ่ายพอๆ กัน พวกสัตว์ประหลาดไม่กี่ตัวจะไปสู้ตรงๆ?

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาคิดเรื่องนี้ ทางเซี่ยหมิงฉี่สำคัญกว่า กงซุนเว่ยเฉวียนไอ้โง่ ขอให้แกโชคดีเถอะ

ตอนนี้ เฮยจิ้นซงกับเฮยซุ่น ยอดฝีมือขั้นราชันย์ปีศาจสองตัวกำลังรุมเซี่ยหมิงฉี่

พวกมันสองตัวฟาดเคียว โจมตีหน้าหลัง ฟันใส่เซี่ยหมิงฉี่อย่างบ้าคลั่ง

แน่นอน น้องๆ ของเซี่ยหมิงฉี่ก็พยายามโจมตีพวกมัน แต่คมดาบที่ยิงใส่เหมือนแค่คันๆ ไม่มีผลอะไรเลย

ช่วยไม่ได้ การกดทับด้วยขั้น ราชันย์นักรบเจอการโจมตีจากขั้นปรมาจารย์นักรบ ไม่ได้มีผลแค่ตัวเลข การกดทับด้วยขั้นลดความเสียหายจากการโจมตีของขั้นปรมาจารย์ลงครึ่งหนึ่ง

ด้วยค่าพลังแก่นแท้ที่ลึกล้ำ การโจมตีระดับนี้ ถึงจะโดนมากก็แค่บาดเจ็บ แต่ในช่วงเวลาสั้นๆ นี้ จะโดนกี่ครั้งล่ะ?

ปัญหาคือ ไม่ต้องนานมาก ไม่ต้องโดนมาก ฝ่ายเซี่ยหมิงฉี่ก็จะทนไม่ไหวก่อน

ชัดเจนว่าพอเฮยจิ้นซงเข้าร่วมวง เซี่ยหมิงฉี่ก็เสียเปรียบทันที ปีศาจเคียวดำสองตัวนี้ขายาวเกินไป พื้นที่โจมตีกว้างเกินไป โล่พลังงานเพียงอันเดียวของเซี่ยหมิงฉี่ไม่สามารถป้องกันทั้งตัวได้ ได้แต่อาศัยวิชาตัว หลบซ้ายหลบขวา

อย่างที่ว่า สองหมัดสู้สิบสองมือไม่ได้

ที่ทำให้เซี่ยหมิงฉี่สิ้นหวังยิ่งกว่าคือ องครักษ์ของเขาไม่สามารถเข้าช่วยได้เลย

ทุกครั้งที่ยามตระกูลเซี่ยยกโล่เข้าไปช่วย สัตว์ประหลาดสองตัวนั้นราวกับมีตาที่ท้ายทอย แค่ยกขาหลังขึ้นสักข้าง ก็ถีบคนมาช่วยกระเด็น

แค่ช่วงสั้นๆ นี้ ถีบกระเด็นไปกว่ายี่สิบคนแล้ว

เซี่ยหมิงฉี่เสียใจจริงๆ เฮ้ย แค่สัตว์ประหลาดบุกมาไม่กี่ตัว ทำไมถึงเจอขั้นราชันย์ปีศาจด้วย?

แถมเจอพร้อมกันถึงสองตัว!

เซี่ยหมิงฉี่คิดไม่ออกเลย

ตามปกติ กองทัพปีศาจของปีศาจต่างภพมีขนาดใหญ่มาก ปีศาจระดับสูงขั้นราชันย์ปีศาจหนึ่งตัวต้องนำทหารปีศาจนับหมื่น

ทำไมสัตว์ประหลาดไม่กี่ร้อยตัวตรงหน้านี้ถึงมียอดฝีมือขั้นราชันย์ปีศาจถึงสองตัว?

โชคร้ายฟ้าลิขิตให้ตายแล้ว!

ตอนนี้ เซี่ยหมิงฉี่เห็นช่องโหว่ รีบเร่งพลังแก่นแท้ ในพริบตาก็รวบรวมก้อนพลังลมปราณมหาศาลตรงหน้า จากนั้นก็ซัดใส่ทรวงอกของเฮยจิ้นซง ทำให้มันกระเด็นไปหลายสิบก้าว

นี่คือวิชายุทธ์ตกทอดของตระกูลเซี่ย วิชายุทธ์ระดับเซียนขั้นสูง พลังปราณมังกรเสือ

ผู้ใช้รวบรวมพลังแก่นแท้ตรงหน้าอก ปลดปล่อยในพริบตา พลังทรงอานุภาพ

พลังปราณมังกรเสือเน้นทำลายล้างเป็นวงกว้าง อาศัยกลไกภายในเพิ่มพลังของผู้ใช้ขึ้นสามเท่า โจมตีปีศาจระดับต่ำเป็นกลุ่ม แค่หนึ่งท่าก็สังหารได้ยกแผง

แต่เมื่อโจมตีคู่ต่อสู้ระดับเดียวกัน แม้จะผลักไสศัตรูได้ แต่ไม่ถึงกับฆ่าได้

เห็นเฮยจิ้นซงถูกซัดกระเด็น เซี่ยหมิงฉี่เพิ่งจะได้หายใจหายคอ เคียวสามใบของเฮยซุ่นก็ฟันลงมาจากด้านหลังจากบนลงล่าง

เซี่ยหมิงฉี่รีบหันกลับ ยกดาบและโล่สูงขึ้นสองมือเพื่อรับการโจมตี

ไม่คาดคิดว่าเคียวอีกใบของเฮยซุ่นแทงเข้ามาเงียบๆ พุ่งตรงเข้าใส่ท้องของเซี่ยหมิงฉี่

เซี่ยหมิงฉี่รู้ว่าแย่แล้ว ไม่ทันจะเอามือมารับอีกที จะกลายเป็นน้ำเต้าทะลุแล้ว

จบแล้ว! แย่แล้ว!

วันนี้ฉันคงได้ตายแล้ว!

ฝูซินจับตาดูไอ้เฮยซุ่นนี่มาตลอด และจากพฤติกรรมของมัน เขาตัดสินว่ามันต้องเป็นไอ้เจ้าเล่ห์แน่ๆ

เมื่อกี้เฮยจิ้นซงนั้นต่อสู้กับเซี่ยหมิงฉี่ตรงๆ แต่ไอ้เฮยซุ่นนี่ชอบอ้อมไปด้านหลังเซี่ยหมิงฉี่เพื่อโจมตีลับหลัง

ไอ้เฮยซุ่นนี่ไม่ตรงไปตรงมาเหมือนเพื่อนร่วมรบอย่างเฮยจิ้นซงเลย

ฝูซินจะปล่อยให้เซี่ยหมิงฉี่ตายแบบนี้ไม่ได้

เขาเล็งเป้าหมายค่าพลังแก่นแท้เกือบ 400,000 ของเซี่ยหมิงฉี่มาตลอด

ถ้าผูกมิตรได้ ตัวเขาจะทะลวงขั้นได้เกือบสองระดับย่อยเลย!

ดังนั้น ในจังหวะที่เซี่ยหมิงฉี่กำลังจะเลือดสาดตาย ฝูซินก็พุ่งตัวมาปรากฏตรงหน้าในพริบตา

และเขาก็รวมพลังแก่นแท้ทั้งหมดไว้ที่ปลายนิ้ว เตรียมใช้วิชายุทธ์ระดับสวรรค์ขั้นกลาง นิ้วพิฆาตเงามายา!

"เฮ้ย?"

เฮยซุ่นสะดุ้งโหยง มองมนุษย์นักรบที่ปรากฏตัวตรงหน้าอย่างตกตะลึง

ดูจากความเร็ว หรือว่าจะเป็นขั้นราชันย์นักรบเหมือนกัน?

ในจังหวะที่มันลังเล นิ้วทั้งสองของฝูซินก็หนีบใบเคียวคมกริบของมันไว้แล้ว

"ตายห่า!"

เฮยซุ่นสะดุ้งอีกครั้ง

เพราะมันเลิกโจมตีเซี่ยหมิงฉี่ แล้วใช้แรงทั้งหมดพยายามดึงขาหน้าออกจากนิ้วของฝูซิน

แต่กลับไม่ขยับแม้แต่น้อย!

มันที่ไหนจะรู้ว่า วิชานิ้วพิฆาตเงามายานี้ นอกจากจะถูกกดทับด้วยขั้นใหญ่แล้ว ตราบใดที่อยู่ขั้นใหญ่เดียวกัน หากฝูซินไม่ยอมปล่อย อะไรที่ถูกนิ้วเขาหนีบไว้ ใครก็ดึงออกไม่ได้

(จบบทที่ 40)