บทที่ 28 ซื้อเหมืองแร่ หาของถูกหรือ?

บทที่ 28 ซื้อเหมืองแร่ หาของถูกหรือ?

เชือกป่านมักขาดตรงที่บางที่สุด โชคร้ายมักหาคนทุกข์ยากจริงๆ!

ผมกำลังจะตายเพราะกลุ้มเรื่องเงินอยู่แล้ว แกยังมีหน้ามาขอยืมเงินอีก?

"พี่ซิน อย่าเพิ่งร้อนใจครับ ก็เมื่อวานพี่ยกเงินรางวัลนำจับหลายสิบล้านให้ผม ผมเลยคิดว่าพี่คงมีเงินเหลือเฟือ! วันนี้ไอ้อ้วนกงซุนมาหาผม ผมก็คิดว่าเราเป็นพี่น้องกัน มาปรึกษากันดูไงครับ" ปลายสายหลิวเต้าเฉวียนพูดอย่างเกรงใจ

ฝูซินขมวดคิ้วแน่น อ้วนกงซุน?

จากความทรงจำที่หลอมรวม ฝูซินนึกถึงคนคนนี้ได้ กงซุนเว่ยหมิง คุณชายตระกูลกงซุน เพื่อนร่วมรุ่นมหาวิทยาลัยของร่างเดิม

ตระกูลกงซุนก็เหมือนตระกูลฝู เป็นหนึ่งในห้าตระกูลใหญ่แห่งเมืองเจียงตู้

แต่ไอ้กงซุนเว่ยหมิงนี่ ไม่ค่อยถูกกับตัวเองเท่าไหร่ เคยมีเรื่องขัดแย้งกับร่างเดิมครั้งหนึ่ง โดนร่างเดิมกดดันไว้ หลังจากนั้นทั้งคู่ก็ไม่ค่อยได้ยุ่งเกี่ยวกัน

แม้กงซุนเว่ยหมิงจะเป็นคุณชายจากตระกูลใหญ่ แต่สถานะของคุณชายแต่ละคนก็ไม่เหมือนกัน

พ่อของฝูซิน ฝูถาน เป็นบุคคลสำคัญอันดับต้นๆ ของตระกูลฝู ในฐานะลูกชายคนเดียว ฝูซินจึงได้รับผลประโยชน์มากที่สุด

แต่พ่อของกงซุนเว่ยหมิง ในตระกูลกงซุนกลับไม่ได้มีตำแหน่งสูงอะไร ดังนั้นแม้กงซุนเว่ยหมิงจะมีพรสวรรค์ไม่เลว ระดับ B แต่ก็ไม่ค่อยได้รับความสนใจ

ในสถานการณ์เช่นนี้ การที่ฝูซินจะจัดการกงซุนเว่ยหมิง จึงง่ายดายและสนุกมาก

ประมาณสองสามเดือนก่อน พ่อของกงซุนเว่ยหมิง กงซุนอู๋ชิง ในฐานะสมาชิกกององครักษ์ของนายกรัฐมนตรี เสียชีวิตในภารกิจ กลายเป็นวีรชนผู้เสียสละ

กงซุนเว่ยหมิงที่ไม่มีพ่อแล้ว ยิ่งถูกพี่น้องคนอื่นกีดกัน แทบจะอยู่ในตระกูลกงซุนไม่ได้

เห็นฝูซินไม่ตอบ หลิวเต้าเฉวียนก็พูดต่อด้วยน้ำเสียงประจบ "พี่ซินครับ! ไอ้อ้วนกงซุน เราก็เป็นเพื่อนกัน เขาก็เป็นพี่น้องผม เรื่องเก่าๆ ก็อย่าไปถือสาเลยนะครับ คืนนี้มาดื่มด้วยกัน เมื่อวานพี่ก็บอกไว้แล้วนี่ครับว่าจะจัดงานฉลองให้ผม ฮ่ะๆ!"

"ได้ แต่ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากให้ยืมนะ ผมมือเปล่าจริงๆ!" ฝูซินคิดแล้วก็ตกลง ถึงยังไงหลิวเต้าเฉวียนก็ช่วยเขาไว้มาก

หลิวเต้าเฉวียนถอนหายใจ "งั้นก็ช่วยไม่ได้แล้ว ถือว่าไอ้อ้วนนั่นซวย ถ้าประมูลเหมืองแร่นี้ไม่ได้ คงต้องตกงานแน่ ตระกูลกงซุนก็กีดกันเขาทุกทาง ต่อไปคงไม่มีวันดีแล้ว"

ฟังถึงตรงนี้ ฝูซินก็รู้สึกจนปัญญา

ตระกูลใหญ่ นอกจากญาติสนิท ก็แทบไม่มีความผูกพันอะไรหรอก

แล้วจะให้ยืมเงินเขาประมูลเหมือง เขาซื้อเหมืองมาแล้วจะมีแร่จริงหรือ?

จากความทรงจำที่หลอมรวม ฝูซินรู้ว่าในโลกนี้ กรรมสิทธิ์เหมืองแร่ทั่วประเทศ ล้วนอยู่ในมือของสิบตระกูลผู้ครองอำนาจชั้นสูงสุดในเมืองเซี่ยตู้

สิบตระกูลนี้เหนือกว่าระดับตระกูลทั่วไป ผู้คนเรียกพวกเขาว่าสิบตระกูลมหาเศรษฐี หรือสิบตระกูลผู้ครองอำนาจ

พวกเขาครอบครองกรรมสิทธิ์เหมืองทั่วประเทศ แต่ไม่ขุดเอง พอพบแหล่งแร่ก็เอาสิทธิ์การขุดมาประมูลแบบปิด ทั้งประหยัดเวลาและแรงงาน เงินเข้ากระเป๋าเลย สบายจริงๆ

แต่คนที่ซื้อสิทธิ์การขุด ว่าในเหมืองจะมีแร่มากน้อยแค่ไหน จะขาดทุนไหม ก็ต้องดูโชคของตัวเอง

ขายแล้วไม่รับคืน ไม่เปลี่ยน

ในสถานการณ์แบบนี้ ถึงผมจะให้ยืมเงิน ไอ้อ้วนกงซุน แกเพิ่งเรียนจบ เป็นแค่ปีศาจระดับต่ำ ถ้าโดนเขาหลอกขายภูเขาลูกไหนมาสักลูก เงินผมก็จมน้ำเลย

ไม่ใช่ว่าเพื่อนใจร้ายไม่ช่วย แต่เพื่อนจนจริงๆ อย่างวันนี้ อย่างมากอีก 4 วัน ผมก็ต้องกลับไปขอเงินที่บ้านแล้ว

แล้วก็นะ เรื่องซื้อเหมืองของแก มันเหมือนการพนันเลย ไม่น่าไว้ใจ!

เดี๋ยวก่อน!

เอ๊ะ?

การพนัน?

ฝูซินรู้สึกเหมือนจับอะไรสำคัญได้ เขาขมวดคิ้วแน่น คิดไม่หยุด

เฮ้ย ซื้อเหมืองก็เหมือนเซียนหินนี่นา!

แค่เป็นก้อนหินที่ใหญ่กว่าหน่อยเท่านั้นเอง!

ตาทิพย์ของผมตอนนี้อัพเกรดแล้ว มองทะลุได้ 1,000 เมตร สำรวจประเมินเหมือง ผมยังเก่งกว่าผู้เชี่ยวชาญเลย!

อย่างน้อย ปรมาจารย์ขั้นเทพนักรบไปสำรวจเหมือง ใช้การรับรู้พลังแก่นแท้ ก็แค่บอกได้ว่าในเหมืองมีผลึกพลังงานหรือไม่เท่านั้น

แต่แต่ละเหมือง มีปริมาณผลึกพลังงานเท่าไหร่ ถ้าไม่ขุดลงไปดูด้วยตาจริงๆ ใครก็บอกไม่ได้แน่นอน แม้แต่ปรมาจารย์ขั้นเทพนักรบก็ทำไม่ได้

แต่บังเอิญว่า ความสามารถนี้ ผมมีนี่นา!

คิดถึงตรงนี้ ตาของฝูซินเป็นประกาย นี่มันหนทางรวยด้วยความขยันชัดๆ!

"เต้าเฉวียน เมื่อนายขอมา พี่น้องไม่อยากให้นายเสียหน้า งี้นะ บอกไอ้อ้วนกงซุนไว้ เดี๋ยวผมคิดหาทางดู คืนนี้เจอกัน คุยรายละเอียด!" พอฝูซินเข้าใจจุดสำคัญพวกนี้แล้ว ก็ตกลงช่วยตามน้ำไป

หลิวเต้าเฉวียนดีใจจนตัวลอย คุณชายตระกูลยักษ์ใหญ่ไม่พูดเล่นหรอก เขาบอกว่าจะหาทาง ก็ต้องแปดเก้าส่วนแล้ว

เขาตอบกลับอย่างตื่นเต้น "พี่ซิน! เจอกันคืนนี้ครับ!"

วางสาย ฝูซินรู้สึกชอบหลิวเต้าเฉวียนมากขึ้นอีกระดับ ไอ้นี่ช่วยเหลือพี่น้องด้วยความจริงใจขนาดนี้ เป็นคนที่ควรคบหา

มื้อเย็น หลิวเต้าเฉวียนจองห้องวีไอพีในโรงแรมหรู

เป็นการรวมตัวเพื่อน ฝูซินจึงมาคนเดียว ไม่ได้พาต้าจ้วงมาด้วย

พอถึงห้องที่นัดไว้ หลิวเต้าเฉวียนกับกงซุนเว่ยหมิงก็คุยกันอยู่แล้ว รอฝูซินอยู่

กงซุนเว่ยหมิงสวมสูทผ้า แม้จะตัวอ้วนเล็กน้อย แต่ตัวสูง หน้าตาหล่อเหลา ดูมีชีวิตชีวา ใส่แว่นตากรอบทอง ดูเป็นคนมีการศึกษาที่ฉลาดเฉลียว

"เฮ้! เพิ่งเรียนจบได้สองวัน มาเจอกันอีกแล้ว! นี่แหละที่เรียกว่าวาสนา!" ฝูซินเข้าประตูมาก็ทักทายทันที

ทั้งสองเห็นฝูซินมาก็ลุกขึ้นยืน กงซุนเว่ยหมิงยิ้มจับมือฝูซินอย่างสนิทสนม "ฝูซิน ดีใจที่ได้เจอนาย วันนี้เรามาฉลองให้รองหัวหน้าแผนกหลิว ดื่มกันให้หนำใจ!"

หลิวเต้าเฉวียนก็ยิ้มหัวเราะ

ฝูซินคิดในใจ ร่างเดิมมีเรื่องบาดหมางกับกงซุนเว่ยหมิง แต่เมื่อตัวเองคิดจะลงทุนเหมืองแร่ ไอ้อ้วนกงซุนทายาทเหมืองแร่ที่มีประสบการณ์คนนี้ ก็เป็นหุ้นส่วนที่ขาดไม่ได้ ดังนั้นต้องรีบคลี่คลายความบาดหมาง ถึงยังไงก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

ฝูซินยื่นมือไปจับมือใหญ่ของกงซุนเว่ยหมิง แล้วจู่ๆ ก็ออกแรงดึง ทำให้กงซุนอ้วนที่ไม่ทันตั้งตัวเซเข้ามาในอ้อมกอด กอดเขาแน่น

พลางกอดไว้พลางพูด "เฮ้ กงซุน ก่อนหน้านี้เราต่างก็ยังเด็ก เกิดเข้าใจผิดกันนิดหน่อย เป็นเพื่อนกันมาตั้งหลายปี แถมต่อไปเราอาจจะเป็นหุ้นส่วนสนิทกัน เรื่องเก่าๆ เราไม่ต้องถือสากันเลยนะ ตกลงไหม?"

ฝูซินทำแบบนี้ ทำเอากงซุนเว่ยหมิงงงไปเลย ถึงกับชะงักไปชั่วขณะ

วันนี้ เขาคิดว่าฝูซินจะดูถูกเขาสักยกเสียอีก ก็นะ คุณชายเสเพลนี่ ชอบอวดความเหนือกว่ากันทั้งนั้น

โดยเฉพาะตอนนี้ตัวเองยิ่งแย่ลงเรื่อยๆ ฉวยโอกาสตอนที่ตัวเองต้องขอความช่วยเหลือ เหยียบให้จมดินก็เป็นไปได้

เขาเตรียมใจไว้แล้ว

แต่เพื่อเส้นทางยุทธ์ของตัวเอง จะยอมเสียทรัพยากรจากตระกูลไม่ได้ และเหมืองพรุ่งนี้ก็ต้องเอาให้ได้

แต่ตอนนี้ คนที่จะช่วยเขาได้ ดูเหมือนจะมีแค่หลิวเต้าเฉวียนกับไอ้หกฝูคนนี้

"หุ้นส่วน... เพื่อน ฝูซิน ผม..." กงซุนเว่ยหมิงพูดติดๆ ขัดๆ

(จบบทที่ 28)