บทที่ 5 การคำนวณครั้งแรก หลี่อวี่เฟยเหนือชั้น

บทที่ 5 การคำนวณครั้งแรก หลี่อวี่เฟยเหนือชั้น

ฝูซินนอนอยู่บนเตียงใหญ่ในห้องของตน ครุ่นคิดถึงแผนการในอนาคต

"หาคนรับใช้ระบบ เร่งพัฒนาพลัง นี่แหละแผนทั้งหมด!"

อันดับแรก ต้องไปในที่ที่มีนักรบรวมตัวกันเยอะๆ!

แบบนั้น ระบบถึงจะคัดกรองได้ว่าใครบ้างที่สามารถผูกมิตรได้

เมื่อกำหนดเป้าหมายได้แล้ว ก็ต้องหาทุกวิถีทางให้ได้ค่าความรู้สึกดีจากพวกเขา!

ทุกคนที่ผูกมิตรเป็นคนรับใช้ระบบ จะช่วยให้พลังของตนเพิ่มขึ้นเร็วขึ้น!

ต่อมา ต้องพยายามขอเงินและทรัพยากรจากพ่อให้มากๆ

เพราะวิธีที่เร็วที่สุดในการได้ค่าความรู้สึกดีจากคนอื่น ก็คือการให้ของขวัญ!

ของขวัญมากไป ไม่มีใครว่าหรอก!

ในตอนนั้น เขานึกถึงคนรับใช้ระบบคนแรกของตน หลี่อวี่เฟย

ฝูซินรู้สึกเจ็บแปลบในใจเล็กน้อย รู้สึกไม่ค่อยดีนัก

ร่างเดิมเอ๋ย ที่จริง หลี่อวี่เฟยชอบนายนะ

เฮ้อ น่าเสียดาย ที่นายไม่มีโอกาสได้สัมผัสความรักที่มาช้าเกินไปนี้

คิดไปคิดมา ฝูซินก็หลับไป

นักรบสามารถนั่งสมาธิฝึกยุทธ์แทนการนอนได้

แต่การนั่งสมาธิจะไปสู้การนอนหลับสบายๆ ได้ยังไง

ในเมื่อมีระบบผูกมิตรแล้ว นอนก็แข็งแกร่งได้ จะฝึกยุทธ์ไปทำไม?

รุ่งเช้าวันถัดมา เสียงของระบบในหัวฝูซินปลุกเขาตื่น

[ได้รับรางวัลการฝึกยุทธ์ 100% จากหลี่อวี่เฟย ค่าพลังแก่นแท้ของโฮสต์ +588]

[หลังการคำนวณครั้งนี้ ค่าพลังแก่นแท้ของโฮสต์เป็น 1/10 หมื่น]

"พรวด!"

"คอก คอก คอก..."

ฝูซินที่เพิ่งดื่มน้ำเข้าไป ตกใจจนพ่นน้ำออกมา แล้วไอออกมาอย่างรุนแรง

โอ้วะ! อะไรนะ?

588 คะแนนค่าพลังแก่นแท้?

ทำไมถึงได้เยอะขนาดนี้?

จากความทรงจำที่หลอมรวมกับร่างเดิม ฝูซินเข้าใจเรื่องพรสวรรค์และความเร็วในการฝึกยุทธ์เป็นอย่างดี

โดยใช้วิชาระดับเซียนขั้นสูงเป็นมาตรฐาน

นักรบที่มีพรสวรรค์ระดับ D ฝึกยุทธ์ 8 ชั่วโมง จะเพิ่มค่าพลังแก่นแท้ได้ 6 คะแนน

นักรบที่มีพรสวรรค์ระดับ C ฝึกยุทธ์ 8 ชั่วโมง จะเพิ่มค่าพลังแก่นแท้ได้ 12 คะแนน

นักรบที่มีพรสวรรค์ระดับ B ฝึกยุทธ์ 8 ชั่วโมง จะเพิ่มค่าพลังแก่นแท้ได้ 24 คะแนน

นักรบที่มีพรสวรรค์ระดับ A ฝึกยุทธ์ 8 ชั่วโมง จะเพิ่มค่าพลังแก่นแท้ได้ 48 คะแนน

นักรบที่มีพรสวรรค์ระดับ S ฝึกยุทธ์ 8 ชั่วโมง จะเพิ่มค่าพลังแก่นแท้ได้ 96 คะแนน

วิชาฝึกยุทธ์จะต้องเพิ่มระดับขึ้นไปหนึ่งขั้น ความเร็วในการฝึกถึงจะเพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด

แต่ตระกูลหลี่ก็เหมือนตระกูลฝู วิชาที่สืบทอดกันในตระกูลก็เป็นแค่ระดับเซียนขั้นสูงเท่านั้น

ฝูซินตกตะลึง

ทำไมพรสวรรค์ของหลี่อวี่เฟยถึงได้เร็วกว่านักรบพรสวรรค์ระดับ S ด้วยซ้ำ?

ไม่ใช่แค่เร็วกว่า แต่เร็วกว่าตั้ง 10 เท่า!

จากที่แยกกันเมื่อคืน จนถึงตอนนี้ก็แค่ 9 ชั่วโมงกว่าๆ เท่านั้น!

นอกจากว่า... เธอจะฝึกวิชาระดับสวรรค์?

เป็นไปไม่ได้! เหลวไหลเกินไป!

น้ำยาคัดลอกวิชาระดับสวรรค์นั้น ต่อให้เอาทั้งตระกูลหลี่ไปขาย ก็ยังซื้อไม่ได้!

ยิ่งไปกว่านั้น นี่ไม่ใช่เรื่องซื้อได้หรือซื้อไม่ได้ แต่มันหาซื้อไม่ได้เลยต่างหาก!

แค่น้ำยาคัดลอกวิชาระดับเซียนยังหายากเย็นเป็นที่สุด ถูกตระกูลใหญ่ๆ ผูกขาดไว้หมด ยิ่งระดับสวรรค์ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

ถึงตระกูลหลี่จะมีน้ำยาคัดลอกวิชาระดับสวรรค์ ก็ต้องเก็บไว้ให้ประมุขตระกูลฝึกสิ จะให้หลี่อวี่เฟยที่เป็นแค่คนรุ่นหลังได้ยังไง

อีกอย่าง โลกนี้ ตระกูลใหญ่ล้วนให้ความสำคัญกับชายมากกว่าหญิง

ผู้หญิงนั้นต้องแต่งออกไปนอกตระกูล วิชาที่เข้มแข็ง ย่อมต้องให้ลูกหลานชายในตระกูลสิ

โดยสรุป หลี่อวี่เฟยไม่มีทางได้ฝึกวิชาระดับสวรรค์แน่นอน!

ฝูซินคิดจนสมองจะระเบิด แต่ก็คิดไม่ออก จึงต้องพักเรื่องนี้ไว้ก่อน เดี๋ยวมีโอกาสค่อยถามเธอให้ละเอียด

แน่นอน เขาไม่มีทางคิดถึงว่า...

ในชาติก่อน หลังจากหลี่อวี่เฟยผิดหวังในความรักและตัดสินใจอยู่เป็นโสดไปชั่วชีวิต เธอได้ทุ่มเทให้กับการศึกษาวิชาหลอมและการฝึกพลังแก่นแท้

ความพยายามไม่ทรยศต่อผู้มุ่งมั่น เธอที่เป็นอัจฉริยะด้านวิชาหลอมอยู่แล้ว ทั้งวิชาหลอมยา หลอมอาวุธ และหลอมโลหะ ล้วนพัฒนาถึงระดับสวรรค์

หลังจากนั้นไม่นาน สำนักเทียนจี้ สำนักลับอันดับหนึ่งของจีน ได้มาขอให้หลี่อวี่เฟยช่วยหลอมอาวุธเทพสุดยอด

หลี่อวี่เฟยตกลง และทำสำเร็จตามที่ได้รับมอบหมาย เป็นการตอบแทน สำนักเทียนจี้จึงมอบน้ำยาคัดลอกวิชาระดับสวรรค์ขั้นกลางให้หนึ่งขวด

หลังจากเกิดใหม่ แม้หลี่อวี่เฟยจะไม่ได้นำพลังขั้นราชานักรบจากชาติก่อนมาด้วย แต่วิชาระดับสวรรค์นั้นหลอมรวมกับจิตวิญญาณแล้ว จึงติดตัวมาด้วย

วิชาที่หลี่อวี่เฟยฝึกอยู่ คือวิชาระดับสวรรค์ขั้นกลาง การฝึก 8 ชั่วโมงได้พลังแก่นแท้กว่า 500 คะแนน จึงเป็นความเร็วที่ปกติ

ฝูซินมีนิสัยรู้จักปล่อยวาง เรื่องที่คิดไม่ออก ก็ไม่ยึดติดมากนัก

เขาหยิบชุดรบนาโนคาร์บอนไฟเบอร์ที่พ่อจ่ายเงินก้อนใหญ่สั่งทำให้ร่างเดิมออกมาจากแหวนเก็บของวิเศษ

จากความทรงจำของร่างเดิม ฝูซินรู้ว่าชุดที่ดูธรรมดาคล้ายชุดรบของหน่วยรบพิเศษนี้ สามารถป้องกันการโจมตีของนักรบที่ต่ำกว่าขั้นปรมาจารย์นักรบได้ทั้งหมด

ส่องกระจก ฝูซินพอใจในรูปลักษณ์ของตัวเอง อดชมไม่ได้

ร่างเดิมนี่ มีหน้าตาดีจริงๆ หล่อเหลาและรวยด้วย เรียกว่าหนุ่มหล่อรวยครบสูตร

พอถึงห้องอาหาร ปู่ฝูหมิง พ่อฝูถาน และแม่ต้วนเหวินถิงนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารแล้ว

แม่ต้วนเหวินถิงแม้จะอายุเลย 50 แล้ว แต่พลังสูงนี่นา

ถึงขั้นราชันย์นักรบแล้ว อายุขัยเป็นสามเท่าของคนธรรมดา มีชีวิตอยู่ได้ 300 ปี

ความแก่ชราจึงลดลงครึ่งหนึ่ง ดูแล้วแม่ก็เหมือนสาวใหญ่อายุราว 30 ต้นๆ

ต้วนเหวินถิงลุกขึ้นยืน ก้าวอย่างสง่างามมาหาฝูซิน

ดวงตาเธอเต็มไปด้วยความรักและความคาดหวัง ยื่นมือเรียวงามออกมาลูบใบหน้าฝูซิน จัดแต่งเสื้อผ้าให้เขา

ฝูซินรู้สึกถึงความรักของครอบครัว หัวใจพลันอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

คิดในใจ ร่างเดิมนี่ไม่ใช่แค่ลูกเศรษฐีซุปเปอร์ ครอบครัวเดิมก็มีความสุขมาก ไอ้หมอนี่โชคดีจริงๆ

อย่างที่คาด ระหว่างอาหารเช้า ฝูซินได้รับของขวัญมากมายจากพ่อแม่และปู่

ทั้งเงิน ยาเม็ด อาวุธยุทธภัณฑ์ มีครบทุกอย่าง

เมื่อคืน ฝูถานแน่นอนว่าต้องเล่าเรื่องความผิดปกติที่พบในตัวลูกชายให้ภรรยา หรือก็คือแม่ของฝูซิน ต้วนเหวินถิงฟัง

ดังนั้น มื้อเช้านี้จึงดูอบอุ่นมีความสุข ไม่มีความเศร้าโศกของการที่ลูกกำลังจะจากบ้านไปแม้แต่น้อย

แม้ฝูซินจะรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง แต่คิดว่าแบบนี้ก็ยังดีกว่าความเศร้าไม่รู้จบ

ทันใดนั้น ประตูห้องอาหารถูกดันเบาๆ จากด้านนอก

เสียงของผู้จัดการใหญ่ลุงสวี่ดังมา "ท่านประมุข คุณชายสี่ ภรรยาคุณชายสี่! พลเอกหลี่และคุณหนูหลี่มาแล้วขอรับ"

"หลี่เจิ้นเทา? หลี่อวี่เฟย? พวกเขามาทำไม!" ต้วนเหวินถิงสีหน้าบึ้งตึง แค่นเสียงเย็น

ฝูหมิงและฝูถานก็รู้สึกแปลกใจ แต่ฝูซินกลับไม่รู้สึกแปลกใจเลย

เพราะเขารู้ว่า ระบบไม่มีทางผิดพลาด

หลี่อวี่เฟยที่มีค่าความรู้สึกดีต่อตนสูงลิบ แต่เมื่อวานดันเกิดความเข้าใจผิด ทำให้ตนถูกลงโทษ คงไม่ใช่ความตั้งใจของเธอ คงจะมาแจ้งให้ที่บ้านทราบแล้วมาอธิบายความเข้าใจผิดในตอนนี้

ในตอนนั้น เสียงรองเท้าส้นสูงดังมาแต่ไกล

"กึก กึก กึก กึก กึก!"

ร่างของสาวงามในชุดกระโปรงสีชมพู ผมยาวสยายข้างบ่า ปรากฏในสายตาทุกคน

ด้านหลังเธอ หลี่เจิ้นเทาก้าวยาวๆ ตามมา

หลี่เจิ้นเทาสีหน้าเรียบเฉย แต่ดูอย่างไรก็มีท่าทีจำยอม ไม่เต็มใจ และอึดอัดใจอยู่บ้าง

"ฮื่อ..." ฝูซินเห็นรูปร่างอันเพอร์เฟ็กต์ของหลี่อวี่เฟยที่ชุดกระโปรงรัดรูปขับเน้นให้เด่นชัด อดกลืนน้ำลายไม่ได้

แม้แต่ฝูถานที่เคยเห็นโลกมามาก ก็แอบชำเลืองมองสองสามทีตอนที่ภรรยาไม่ทันสังเกต

ต้วนเหวินถิงหรี่ตามอง พูดอย่างไม่สบอารมณ์: "อวี่เฟย แม่เห็นเธอโตมากับมือ มีอะไรก็พูดมาตรงๆ เถอะ!"

จากนั้นเธอก็ลุกขึ้นยืน ค้อมตัวให้หลี่เจิ้นเทาเล็กน้อย พูดเสียงเย็น:

"ลุงหลี่ ฉันคิดว่าต้องบอกให้ทราบว่า ฝูซินกำลังจะออกจากตระกูลฝูแล้ว"

"หวังว่าผลลัพธ์นี้ พวกท่านคงพอใจ"

"แต่ฝูซินได้รับการลงโทษแล้ว เรื่องนี้จบแล้ว"

"ถ้าฉันพบว่าตระกูลหลี่ยังไม่ยอมปล่อยเรื่องนี้ ทั้งฉันและพ่อของฝูซิน จะไม่ยอมแน่"

(จบบทที่ 5)