บทที่ 34 คำสาบานแห่งจิตเต๋า

บทที่ 34 คำสาบานแห่งจิตเต๋า

ชื่อพืช: เถาผลชุบกาย

คุณสมบัติ: ชุบกาย

ชุบกาย: ผลที่เติบโตจากเถานี้สามารถเสริมสร้างร่างกายให้แข็งแกร่ง

ความคาดหวังยิ่งสูง...ความผิดหวังก็ยิ่งหนักหน่วง

หลังจากที่มอบคุณสมบัติ "ชุบกาย" ให้กับ เถากระดูกวิญญาณโลหิต สิ่งที่ฟางเฉินหวังว่าจะเกิดการวิวัฒนาการสู่พืชที่มีคุณสมบัติ "เอกลักษณ์" กลับไม่เกิดขึ้นเลย...

ตรงกันข้าม มันกลับสูญเสียพลังแห่งวิญญาณไปจนกลายเป็นพืชธรรมดา และที่แย่ไปกว่านั้น—มันกำลังแห้งเหี่ยว!

"โธ่เอ๊ย...ยังไงกันฟะ!?"

ฟางเฉินรีบแก้ไขทันที

“มอบคุณสมบัติ—เสริมกระดูกเพิ่มโลหิต!”

ทันทีที่คำสั่งถูกประกาศ เถากระดูกวิญญาณโลหิตหยุดแห้งเหี่ยวทันที ราวกับว่ามันได้รับชีวิตใหม่อีกครั้ง

ฟางเฉินลูบคางพลางพยักหน้า “ดูท่าคุณสมบัติ 4 อย่างคงเป็นขีดจำกัดแล้วสินะ…แต่ก็ไม่ถือว่าขาดทุน เพราะ เสริมกระดูกเพิ่มโลหิต เป็นคุณสมบัติที่ทรงพลังมาก”

แม้มันจะไม่ได้กลายเป็นพืช "เอกลักษณ์" อย่างที่หวัง แต่ความสามารถในการฝังตัวในร่างกายและเพิ่มพลังให้กระดูกกับพละกำลังก็นับว่ายอดเยี่ยมเกินพอ

ขณะที่ครุ่นคิด ฟางเฉินก็เหลือบมองไปที่เป้าหมายสำคัญของเขา— หลินชิงซาน

ชายวัยกลางคนผู้นั้นกำลังสั่งการให้เหล่าผู้ลี้ภัยสร้างฐานที่พักอย่างขะมักเขม้น

"อือ...ทำไมอยู่ดีๆ ข้ารู้สึกขนลุก?"

หลินชิงซานสะดุ้งเฮือก รีบหันไปมองรอบตัว สายตาบังเอิญปะทะเข้ากับฟางเฉินที่จ้องมองมาพอดี

"เจ้าคิดจะวางแผนอะไรกับข้าอีกใช่ไหม?"

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความระแวง

ฟางเฉินยิ้มมุมปาก "เจ้าพูดแบบนี้ช่างน่าขัดใจนัก ข้ามีของขวัญชิ้นใหญ่ให้เจ้า...เพียงแต่ไม่รู้ว่าเจ้าจะกล้ารับหรือเปล่า?"

"...ข้าเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าเจ้าพูดจริงหรือเล่น"

หลินชิงซานย่นคิ้ว มองฟางเฉินด้วยสายตาเคลือบแคลงก่อนจะถามต่อ "อย่าบอกนะว่าเจ้าอยากเปลี่ยนแผนผังการสร้างอีก?"

ชายวัยกลางคนกอดแผนผังออกแบบไว้แน่น ราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะฉกไปแก้ไข

"ข้าลงมือสร้างไปตั้งเยอะแล้วนะ! ถ้าเปลี่ยนแผนตอนนี้ข้าต้องรื้อใหม่หมดเลย!"

ฟางเฉินยกมือขึ้นเป็นเชิงว่าไม่เกี่ยว “ใจเย็น นี่ไม่ใช่เรื่องเกี่ยวกับที่พักของเจ้า แต่เกี่ยวกับ...วิถีแห่งเต๋าของเจ้าเองต่างหาก!”

"หา!? เจ้าหมายถึงอะไร!?"

หลินชิงซานเบิกตากว้าง หัวใจเต้นระรัว “หรือว่า...เจ้ามีวิธีฟื้นฟู รากวิญญาณ ให้ข้าจริงๆ!?”

“การฟื้นฟูรากวิญญาณยังเป็นเรื่องเกินกำลังข้า”

สิ้นคำ หลินชิงซานนิ่งไปทันที รอยยิ้มแห่งความหวังที่พึ่งปรากฏขึ้นพลันมลายหายไป

"แต่ว่า..."

ฟางเฉินไม่ปล่อยให้เขาหมดหวังนานเกินไป รีบพูดต่อ "ข้ามีวิธีทำให้ร่างกายของเจ้ากลับมารับพลังวิญญาณได้อีกครั้ง!"

"จริงหรือ!?"

แค่ได้ยินแค่นี้ หลินชิงซานก็พุ่งเข้ามาใกล้จนแทบจะจับไหล่เขาเขย่า

"แต่อย่าเพิ่งดีใจไป เจ้ายังต้องเสี่ยงอยู่ดี เพราะข้าเองก็ยังไม่แน่ใจว่ามันจะมีผลข้างเคียงอะไรหรือเปล่า เจ้าจะเป็นคนแรกที่ทดลอง เจ้ายังกล้าทำอยู่หรือไม่?"

ฟางเฉินจ้องเขาด้วยสายตาจริงจัง

หลินชิงซานเงียบไปครู่หนึ่ง

จากนั้น...

"ข้ากล้า!"

ไม่มีการลังเลแม้แต่นิดเดียว

ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เผยให้เห็นความปรารถนาอันแรงกล้า

เขาเคยเป็นยอดอัจฉริยะ เคยสัมผัสถึงความแข็งแกร่ง แต่กลับถูกพรากมันไปโดยไม่อาจต่อต้านได้

ถ้ามีโอกาสแม้เพียงริบหรี่ เขาจะไม่มีวันปล่อยให้มันหลุดมือ!

ฟางเฉินพยักหน้าอย่างพอใจ ก่อนจะหยิบเถากระดูกวิญญาณโลหิตออกมา

เถานี้แตกต่างจากเดิม สีของมันกลายเป็น สีเทาอมขาว มีเส้นสีแดงคล้ายเส้นเลือดพันรอบ และลักษณะเป็นปล้องๆ คล้ายกระดูกสันหลังของมนุษย์

"หยดเลือดของเจ้าลงไป มันจะหลอมรวมกับร่างของเจ้า"

หลินชิงซานไม่รีรอ ใช้ฟันกัดปลายนิ้วตนเองก่อนหยดโลหิตลงไปบนเถาพิสดาร

ทันทีที่โลหิตสัมผัสกับเถาวัลย์—มันเปล่งแสงสีแดงประหลาด!

เถากระดูกวิญญาณโลหิตเริ่มขยับ มันหมุนวนรอบตัวหลินชิงซานราวกับสัตว์ที่มีชีวิต ก่อนจะพุ่งเข้าไปในปากของเขา!

"...!"

ร่างกายของหลินชิงซานกระตุกเล็กน้อย เหงื่อผุดเต็มใบหน้า เขากำหมัดแน่นขณะที่ร่างกายของเขากำลังผ่านการเปลี่ยนแปลงอันทรมาน

แต่เขาไม่เปล่งเสียงร้องออกมาแม้แต่คำเดียว

เพียงสองนาทีต่อมา—

ร่างกายของหลินชิงซานเปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัด เขาสูงขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย กล้ามเนื้อแน่นขึ้น สีหน้าที่เคยซีดเซียวพลันกลับมามีชีวิตชีวา

และที่สำคัญ—เขาสามารถดูดซับพลังวิญญาณได้อีกครั้ง!

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!"

หลินชิงซานหัวเราะก้องไปทั่วบริเวณ เขาสัมผัสได้ถึงพลังที่หลั่งไหลเข้ามาในร่างกาย นี่คือสิ่งที่เขาสูญเสียไปเป็นสิบปี!

พอเขาสงบลง ก็หันมามองฟางเฉินด้วยสายตาแน่วแน่ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยเสียงหนักแน่น

"ข้า หลินชิงซาน ขอให้คำสัตย์ต่อวิถีแห่งเต๋า—ข้าจะจงรักภักดีต่อผู้นี้เป็นเวลาร้อยปี และหลังจากนั้น ข้าจะไม่มีวันเป็นศัตรูกับเขา! หากผิดคำสาบาน ฟ้าดินเป็นพยานให้ข้าถูกเผาผลาญเป็นเถ้าธุลี!"

ทันใดนั้น เสียงฟ้าร้องดังก้องไปทั่วฟ้า!