บทที่ 10 พลังจิตอันน่าอัศจรรย์

บทที่ 10 พลังจิตอันน่าอัศจรรย์

หลังจากความตกตะลึงผ่านไป ความรู้สึกหลักที่หลงเหลือในใจของฟางเฉินไม่ได้มีเพียงแค่ความยินดี แต่ยังมีความสับสนอีกด้วย

จากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม "การรู้แจ้ง" เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างลึกลับและคาดเดาไม่ได้ ไม่มีใครสามารถบังคับให้มันเกิดขึ้นได้ ดังนั้นเขาเลยไม่ได้สนใจเรื่องนี้มากนัก

แต่ "พลังจิต" หรือที่เรียกว่า "จิตวิญญาณ" นั้นแตกต่างออกไป

เพราะมันไม่ควรเป็นสิ่งที่ผู้ฝึกตนระดับ "ฝึกปราณขั้นที่ 1" อย่างเขาจะมีได้!

ตามปกติแล้ว พลังจิตจะเกิดขึ้นต่อเมื่อผู้ฝึกตนสามารถทะลวง "เส้นลมปราณไท่หยางของมือ“และการฝึกปราณขั้นที่ 5” ได้สำเร็จ พลังจิตนี้เกิดจากการหลอมรวมพลังวิญญาณที่กระจายออกมาจาก "ศูนย์กลางแห่งจิตวิญญาณ" เข้ากับพลังปราณ

โดยทั่วไป ผู้ฝึกปราณในช่วง "ขั้นที่ 1-3" จะยังไม่ต่างจากคนธรรมดามากนัก แม้ว่าจะสามารถใช้วิชาหรือคาถาได้ แต่หากเทียบกับนักสู้ระดับสูงของโลกมนุษย์ พวกเขายังอาจเป็นฝ่ายเสียเปรียบ

แต่เมื่อเข้าสู่ "ขั้นที่ 4" แล้ว จะเกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ เพราะเส้นลมปราณไท่อินในมือ จะถูกเปิดออกทั้งหมด ทำให้สามารถควบแน่นพลังปราณให้กลายเป็น "กระแสพลังหมุนวน" ในตันเถียน ใช้พลังปราณปกป้องร่างกายได้ รวมถึงเพิ่มพลังทำลายของวิชาเวทย์ให้รุนแรงขึ้นอย่างมาก

นั่นคือเหตุผลที่ฟางเฉินตั้งใจจะบรรลุถึง "ขั้นที่ 4" ก่อนจะลงไปยังโลกมนุษย์ เพื่อให้แน่ใจว่าเขาจะสามารถข่มขู่และควบคุมมนุษย์ที่เขาจ้างมาได้

พ่อแม่ของฟางเฉินเองก็เลือกที่จะเข้าสู่ "ป่าภูเขาเหลียนอวิ๋น " หลังจากทะลวงถึงขั้นที่ 4 พวกเขาหวังจะลองเสี่ยงโชคดู เพราะพลังระดับนี้ทำให้พวกเขาพอมีความมั่นใจบ้าง

แต่ถึงอย่างนั้น สถานที่แห่งนั้นก็อันตรายอย่างยิ่ง แม้แต่ผู้ฝึกปราณระดับ "ขั้นสมบูรณ์" ก็ยังไม่กล้ารับประกันว่าตัวเองจะกลับมาได้อย่างปลอดภัย แล้วนับประสาอะไรกับผู้ฝึกปราณระดับ 4 อย่างพ่อแม่ของเขา

หากสามารถก้าวไปอีกขั้น ทะลวง "เส้นลมปราณไท่หยางของมือ" ได้สำเร็จจนเข้าสู่ "ขั้นที่ 5" และควบแน่นพลังจิตขึ้นมาได้จริง พวกเขาก็จะสามารถใช้พลังจิตควบคุม "อาวุธวิเศษระดับล่าง" เพื่อใช้ในการต่อสู้ได้ ซึ่งจะช่วยเพิ่มพลังในการต่อสู้ได้อย่างก้าวกระโดด

พูดง่าย ๆ ก็คือ หลังจากผ่านเหตุการณ์ "รู้แจ้ง" ในครั้งนี้ ฟางเฉินไม่เพียงแต่เข้าใจการใช้พลังธาตุทั้งห้าได้ดีขึ้นเท่านั้น แต่ยังสามารถบรรลุ "พลังจิต" ซึ่งปกติจะต้องรอถึง "ขั้นที่ 5" ถึงจะมีได้ ทั้งที่เขาเพิ่งอยู่แค่ "ขั้นที่ 1" เท่านั้น!

จากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม "การรู้แจ้ง" ไม่ได้มีคุณสมบัติที่ช่วยให้เกิดพลังจิตได้ นั่นทำให้ฟางเฉินเริ่มสงสัยว่าเรื่องนี้ต้องมีเหตุผลอื่น

สายตาของเขาหันไปมอง "ดอกจันทร์เทพ"

"สิ่งมีชีวิตที่ถูกแสงของดอกจันทร์เทพส่องถึง จะได้รับการเสริมสร้างพลังวิญญาณ..."

เมื่อครู่เขาเพิ่งใช้ความสามารถของดอกจันทร์เทพนี้ในการเพาะเลี้ยง "วิญญาณไหม" หกกล่อง แล้วตัวเขาเองก็อยู่ใต้แสงนั้นทั้งวันทั้งคืน

"แต่ผลมันชัดเจนเกินไปหรือเปล่า? นี่เราเพิ่งถูกแสงมันส่องแค่วันเดียวเองนะ..."

ฟางเฉินขมวดคิ้วก่อนจะคิดทบทวน แล้วเขาก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองเป็น "วิญญาณข้ามภพ"

ซึ่งหมายความว่าวิญญาณของเจ้าของร่างเดิมอาจถูกเขากลืนกินไปแล้ว นั่นอาจเป็นสาเหตุที่ทำให้พลังวิญญาณของเขาแข็งแกร่งกว่าผู้ฝึกตนทั่วไป พอได้รับแสงของดอกจันทร์เทพ ก็เลยสามารถสร้างพลังจิตได้เร็วกว่าปกติ

เมื่อได้ข้อสรุปที่พอจะอธิบายตัวเองได้ ฟางเฉินก็เลิกคิดมาก แล้วหันมาสำรวจพลังจิตที่ได้รับมาใหม่แทน

เขาควบคุมพลังจิตออกจากร่างได้อย่างง่ายดาย ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย

ทันใดนั้นเอง วิสัยทัศน์ของเขาก็ขยายออกเป็น 360 องศาแบบไร้จุดบอด!

มันเป็นความรู้สึกที่น่าทึ่งมาก เขายังสามารถมองเห็นด้านหน้าตามปกติ แต่ขณะเดียวกันก็สามารถรับรู้สิ่งที่อยู่รอบตัวได้ทั้งหมด

แม้แต่ตอนที่เขาหลับตา ทิวทัศน์โดยรอบก็ยังคงปรากฏอยู่ในจิตใจของเขาเหมือนภาพโฮโลแกรม

แต่น่าเสียดายที่ระยะของพลังจิตยังจำกัดอยู่แค่รัศมีครึ่งเมตรเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม นี่ก็ถือว่าเหนือกว่าผู้ฝึกตน "ขั้นที่ 5" ส่วนใหญ่อยู่ดี เพราะปกติแล้ว พลังจิตในช่วงเริ่มต้นจะมีรัศมีไม่เกินครึ่งเมตร และจะเพิ่มขึ้นเป็นหนึ่งเมตรก็ต่อเมื่อทะลวงถึง "ขั้นที่ 6"

ฟางเฉินยิ้มกว้างออกมา

"สุดยอดไปเลย..."

ไม่น่าแปลกใจที่เหล่าผู้ฝึกตนต่างก็ยอมทำทุกอย่างเพื่อทะลวงไปสู่ระดับที่สูงขึ้น ความรู้สึกของการได้ควบคุมพลังอันยิ่งใหญ่แบบนี้มันช่างน่าหลงใหลเสียจริง

เขาลองควบคุมพลังจิตเพื่อตรวจสอบพลังปราณภายในร่างกายตนเอง และก็พบว่าเส้นลมปราณของเขากำลังอยู่ในกระบวนการเปิดออกทีละน้อย

"ตำแหน่งเส้นลมปราณเหมือนกับที่แพทย์แผนจีนเคยอธิบายไว้... หรือว่าสองโลกนี้จะมีความเกี่ยวข้องกัน?"

ความคิดนี้ทำให้เขานึกถึงอดีตในชาติที่แล้ว ตอนที่เคยดาวน์โหลด "ตำราเพลงยุทธ์ปลอม" จากอินเทอร์เน็ตมาแล้วพยายามฝึกตามแบบเด็กมัธยมต้นที่หลงใหลในศิลปะการต่อสู้...

"เฮ้อ... เรื่องนั้นไม่ต้องพูดถึงก็ได้..."

ฟางเฉินหัวเราะแห้ง ๆ กับตัวเอง ก่อนจะหันมาสำรวจพลังพิเศษของพลังจิตต่อไป...