บทที่ 28 หมู่บ้านนินจาทั้งสามกำลังสงบศึก?

บทที่ 28 หมู่บ้านนินจาทั้งสามกำลังสงบศึก?

สัตว์หางถูกเรียกว่า ‘สัตว์ประหลาดที่ทำลายทุกสิ่ง’ ‘เครื่องจักรสงคราม’ ในโลกนินจา

ตัวมันเองเป็นเตาพลังงาน ตราบใดที่ยังอยู่ มันจะสร้างจักระต่อเนื่อง

แต่สำหรับเย่หลิน โดยส่วนตัวแล้วเขาชอบเรียกสัตว์หางว่า ‘แบตเตอรี่’ มากกว่า!

“ระบบ พลังงานภายนอกที่พูดถึงก่อนหน้านี้…ใช้สิ่งนี้ได้ไหม?”

“ปีศาจน้อย! แกกำลังคุยกับใคร?”

เมื่อได้ยินเสียงของเย่หลิน หนึ่งหางในชามยังคงคำรามสภาพคลุ้มคลั่ง

[กำลังตรวจสอบ…สิ่งมีชีวิตนี้เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีพลังงาน สามารถใช้เป็นแหล่งพลังงานภายนอกสำหรับหุ่นเชิดได้]

ระบบตอบสนองอย่างรวดเร็ว

“ในการต่อสู้โดยใช้มันเป็นแหล่งพลังงาน หุ่นเชิดระดับ S จะอยู่ได้นานแค่ไหน?”

[หุ่นเชิดระดับ S ในต่อสู้แบบต่อเนื่องสามารถอยู่ได้เป็นเวลา 7 วัน]

[หุ่นเชิดระดับ S สองตัว ในต่อสู้แบบต่อเนื่องสามารถอยู่ได้เป็นเวลา 5 วัน]

[หุ่นเชิดระดับ S สามตัว ในต่อสู้แบบต่อเนื่องสามารถอยู่ได้เป็นเวลา 2 วัน]

[หุ่นเชิดระดับ S สี่ตัว ในการสู้แบบต่อเนื่องสามารถอยู่ได้ครึ่งวัน]

“จุ๊จุ๊…”

สมกับเป็นสัตว์หาง ถึงแม้เป็นเพียงหางเดียว แต่มันก็เป็นสัตว์หางในที่สุด

ดูนารูโตะในตอนท้ายของเรื่อง ซึ่งส่งจักระให้กับพันธมิตรนินจาทั้งหมดในเวลาเดียวกัน และยังรักษาการต่อสู้อันเข้มข้นเอาไว้ สามารถเห็นได้ชัดว่าจักระสัตว์หางนั้นมีอยู่มากเพียงใด

แต่ถึงแม้มีจักระทั้งหมดของหนึ่งหาง มันเพียงสามารถรักษาพลังงานที่จำเป็นสำหรับหุ่นเชิดระดับ S สี่ตัวในการต่อสู้เป็นเวลาครึ่งวันเท่านั้น

เย่หลินยังมีความเข้าใจอย่างมั่นคงเกี่ยวกับการใช้พลังงานของหุ่นเชิด

“อย่างไรก็ตาม มันเพียงพอแล้ว”

แม้ว่าการใช้พลังงานของหุ่นจะใหญ่กว่าที่คาดไว้เล็กน้อย แต่เย่หลินยอมรับมันได้อย่างรวดเร็ว

เหตุผลนั้นง่าย เพราะมันดีกว่าเมื่อก่อนมาก

ยิ่งไปกว่านั้น มันเป็นเรื่องยากสำหรับเขาในการจินตนาการว่าหุ่นเชิดระดับ S สี่ตัวต้องต่อสู้กับศัตรูที่ไม่สามารถแก้ไขได้ภายในครึ่งวัน

‘ถ้าฉันเจอผู้ชายแบบนั้น แค่ใช้การเรียกคืนระยะไกลเพื่อนำหุ่นกลับมา เท่านี้ก็เสร็จเรียบร้อย’

ด้วยความคิดนี้ หากเกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้นเขาไม่ลังเลใจอย่างแน่นอน

“ระบบ ฉันต้องการใช้สัตว์หางนี้เป็นแหล่งพลังงานสำรองสำหรับหุ่นเชิด”

[หากต้องการแปลงเป้าหมายนี้เป็นพลังงานสำรองหุ่นเชิด ต้องใช้แต้ม 3,000 โฮสต์แน่ใจไหม?]

“แน่นอน!”

แม้มันเกือบเท่ากับราคาของการอัญเชิญหกครั้ง แต่เย่หลินพยักหน้าโดยตรง

ในขณะพยักหน้า แรงที่อธิบายไม่ได้ห่อหุ้มชามปิดผนึกหนึ่งหางไว้ทันที

“ไอ้สารเลว…แกต้องการ…อ๊ากกก! แกทำอะไรลงไป?!”

ภายในชาม ร่างกายเหมือนแรคคูนของชูชาคุที่ถูกปกคลุมไปด้วยเครื่องหมายอักขระก็ส่งเสียงร้องคำรามอันเจ็บปวดครั้งใหญ่ ราวกับว่ามันรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง!

แต่ภายใต้อำนาจของระบบ เสียงคำรามของมันเงียบลงและหายไปทันที

ในเวลาเดียวกัน เย่หลินดูเหมือนรู้สึกว่าชามตรงหน้ามีความเชื่อมโยงอันลึกซึ้งบางอย่างกับตัวเอง

ดูเหมือนว่าเขาสามารถสัมผัสได้ถึงจักระขนาดใหญ่ในร่างของหนึ่งหางชูคาคุได้อย่างชัดเจน

คลื่นพลังงานไหลผ่านเข้าสู่ร่างกายของเขา ผ่านช่องทางที่มองไม่เห็น จากนั้นจึงไหลเข้าสู่หุ่นเชิดผ่านการเชื่อมต่อ

“ถ้าชูคาคุเป็นแหล่งจ่ายไฟเคลื่อนที่ ตัวฉันไม่ใช่สายเคเบิ้ลข้อมูลงั้นเหรอ?”

เย่หลินพึมพำเงียบๆ แต่ก็พอใจกับผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นมาก

“ยังเหลือแต้มอีกสามพันหกร้อย และสุดท้ายสำรองเอาไว้สองพันแต้ม…”

“อัญเชิญได้แค่สามครั้งงั้นเหรอ?”

เย่หลินรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าแต้มที่เหลือทั้งหมดจากคะแนนที่เก็บไว้สองพันแต้ม เพียงพอในการอัญเชิญได้สามครั้งเท่านั้น

ในความเห็นของเขา ความน่าจะเป็นในการได้สิ่งดีๆ จากการอัญเชิญเพียงสามครั้งนั้นค่อนข้างต่ำ มีความเป็นไปได้สูงที่จะได้ไอเทมระดับ D ทั้งสามครั้ง

และสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้เกินความคาดหมายของเขา เย่หลินอัญเชิญไอเทมระดับ D ทั้งสามชิ้น!

อย่างไรก็ตาม ไอเทมเสริมชิ้นหนึ่งดึงดูดความสนใจของเย่หลิน!

[ไอเทมเรียกหุ่นเชิดแบบกำหนดเอง]

[รายการพิเศษระดับ D]

[อนุญาตให้โฮสต์ปรับแต่งรูปลักษณ์ของประตูเมื่อเรียกหุ่นเชิดกลับ]

“โอ้?”

ดังนั้นเย่หลินจึงมีความสนใจที่หาได้ยาก

โดยพื้นฐานแล้วรายการระดับ D ในระบบนั้นเป็นของเสีย อย่างน้อยก็จากการตัดสินของระบบ

และมูลค่าของไอเทมชิ้นนี้เองโดยพื้นฐานแล้วเหมือนกับมูลค่าของเสีย

ปรับแต่งรูปลักษณ์ของประตูเมื่อเรียกหุ่น ซึ่งจริงๆ แล้วไม่ได้ช่วยอะไรในการต่อสู้เลย เป็นเพียงไอเทมตบแต่งธรรมดา

แต่สำหรับเย่หลินสิ่งนี้ยังคงมีประโยชน์มากมาย

เพราะเมื่อเขาเรียกหุ่นเชิดจากระยะไกลก่อนหน้านี้ มีช่องอวกาศปรากฏขึ้นด้านหลังหุ่นเพื่อส่งมันกลับ

สิ่งสำคัญคือนินจาอิวะได้เห็นทักษะนี้ตอนเย่หลินใช้หุ่นเชิดเบียคุยะเป็นครั้งแรก

ดังนั้นตลอดมา เมื่อเย่หลินใช้หุ่นเอเนลและหุ่นโคคุชิโบ เขาไม่กล้าใช้การเรียกกลับจากระยะไกลอย่างเปิดเผย

เขามักเลือกให้เอเนลแปลงเป็นธาตุ ส่วนโคคุชิโบเขาไม่ได้ส่งมันออกไปอีก

ด้วยเหตุนี้ เขากลัวว่าคนอื่นจะเห็นความสัมพันธ์ระหว่างหุ่นเชิดทั้งหมด

แต่ตอนนี้ด้วยอุปกรณ์พิเศษนี้ ปัญหาได้รับการแก้ไข

และ…

“หากใช้อย่างถูกต้อง สิ่งนี้อาจมีประโยชน์!”

เย่หลินมีความคิดค่อนข้างกล้าอยู่ในใจแล้ว

แต่เมื่อเขากำลังคิด…

“เคร้ง!” “เคร้ง!” “เคร้ง!”

ระฆังที่ห้อยอยู่ไม่ไกลดังขึ้นสามครั้งติดต่อกัน

เป็นผลให้การแสดงออกของเย่หลินกลายเป็นจริงจังเล็กน้อย

เขาอาศัยอยู่ในห้องลับของอาคารใต้ดินแห่งนี้ มีเพียงมุอิและมุกุลูกชายของเขาเท่านั้นที่รู้ถึงการมีอยู่ของเขา

ตามข้อตกลงเมื่อตีระฆังสามครั้งแสดงว่ามีข่าวสำคัญมากต้องรายงาน

ไม่นานหลังจากนั้น มุอิมาถึงห้องลับอย่างรวดเร็ว

“นายท่านขอรับ สถานการณ์ในโลกนินจาเปลี่ยนไปอย่างมาก!”

หลังจากได้เห็นเย่หลินแล้ว มุอิก็พูดตรงไปยังจุดที่เขาต้องการรายงาน

เมื่อได้ยินข่าวของมุอิ เย่หลินตกตะลึงทันที

“ว่าไงนะ? พวกเขาจะสงบศึกกันหรือเปล่า?”

ใช่แล้ว ข่าวที่มุอินำมาเป็นเพียงไม่กี่ประโยคเท่านั้น

หมู่บ้านคุโมะ อิวะ และโคโนฮะกำลังจะคืนดีกัน!

…………………….