บทที่ 980 เหยื่อล่อ

บทที่ 980 เหยื่อล่อ

หยด! หยด!

หยดลาวาสีแดงฉานขนาดใหญ่เท่าศีรษะคนธรรมดาตกลงมาจากฟ้า พลังแห่งธาตุไฟที่ร้อนแรงพร้อมจะเผาไหม้ทุกสิ่ง

ใต้ความงดงามและเจิดจ้านั้น กลับซ่อนพลังทำลายล้างที่น่าสะพรึงกลัวไว้!

โครม!

ผืนดินสั่นสะเทือนไม่หยุด ทุกครั้งที่หยดลาวากระทบพื้น เกิดการระเบิดจนเกิดหลุมลึก ป่าโดยรอบลุกไหม้กลายเป็นทะเลเพลิงอันน่าหวาดหวั่น

ท่ามกลางเปลวเพลิง เผ่าอสูรกลายพันธุ์ดูเล็กจ้อยลงอย่างน่าเวทนา แม้เพียงเศษละอองไฟจากฝนลาวาจะสัมผัสตัวพวกมัน ก็เพียงพอที่จะเผาผลาญผิวหนังมันจนหมดสิ้น ร่างทั้งร่างกลายเป็นคบเพลิงที่ลุกโชน

เสียงกรีดร้องโหยหวนของพวกมันดังระงม ประกอบกับกลิ่นเหม็นไหม้ที่โชยมา พร้อมกับเปลวเพลิงที่แผ่ขยายราวกับวันสิ้นโลกได้มาถึง

“พลังทำลายของ เวทระดับตำนาน ช่างน่าทึ่งจริงๆ ไม่แปลกใจเลยที่มันถูกห้ามใช้โดย สภาตำนานแห่งทวีป...”

แพทริค นักรบศักดิ์สิทธิ์ กล่าวด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่น แม้ว่าเขาจะสามารถจัดการนักล่าระดับตำนานได้อย่างง่ายดาย แต่เขาไม่เคยสร้างผลกระทบในวงกว้างที่รุนแรงเช่นนี้

ด้วยเวทเพียงครั้งเดียวของเรย์ลิน มีเผ่าอสูรกลายพันธุ์หลายพันตัวถูกเผาจนกลายเป็นถ่าน และอีกนับเท่าตัวได้รับบาดเจ็บสาหัส หากไม่มีนักบวชคอยรักษา การติดเชื้อที่แผลเพียงอย่างเดียวก็อาจทำให้ถึงตายได้

“ตอนนี้ไม่ใช่เวลามายืนมองดูงานศิลป์ของไฟแล้ว!”

เรย์ลินเพียงยกนิ้วชี้ และร่างในเงามืดที่หลุดรอดทะเลเพลิงก็ปรากฏตรงหน้า

ที่นำหน้าอยู่คือ นักล่าระดับตำนาน ร่างของมันซึ่งเคยปกคลุมด้วยเกล็ดและขน ถูกเผาจนเหลือแต่โครงกระดูกขาวในบางจุด ชวนให้ขนลุกขนพอง

ตามหลังมันคือเผ่าอสูรกลายพันธุ์หลายตัวที่อยู่ในสภาพอเนจอนาถไม่แพ้กัน ขนและหนวดเคราถูกเผาไหม้ไปเกือบหมด ทุกตัวจ้องมองมาที่เรย์ลินและแพทริคด้วยสายตาเต็มไปด้วยความระมัดระวัง

“พ่อมดระดับตำนาน จากโลกภายนอก... พวกเราเผ่าดำโลหิตไม่มีปัญหาใดกับท่าน แต่เหตุใดจึงมาขัดขวางพิธีศักดิ์สิทธิ์และสังหารพวกพ้องของเรา?”

นักบวชอาวุโส ที่ดูเหมือนจะเป็นระดับตำนานก้าวออกมา จ้องเรย์ลินด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเคียดแค้น

สำหรับ แพทริค นักรบศักดิ์สิทธิ์ ดูเหมือนพวกมันจะไม่สนใจ เพราะศัตรูระหว่างนักรบศักดิ์สิทธิ์และเผ่าสัตว์กลายพันธุ์นั้นเป็นเรื่องที่ปฏิเสธไม่ได้

“ข้าเคยทำงานรับใช้ เมืองซิลเวอร์มูน มาก่อน!”

เรย์ลินยิ้มบาง กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น แต่ในใจกลับรู้สึกเสียดาย แม้เขาจะใช้พรสวรรค์ด้านเวทมนตร์เสริมพลังของตนเอง แต่เวทในวงกว้างเช่นนี้ยังไม่สามารถสร้างความเสียหายร้ายแรงแก่ผู้แข็งแกร่งจริงได้

“ถ้าเป็นเวทโจมตีเป้าหมายเดียว พวกมันคงมีสักตัวที่ต้องร่วงหลับไม่ตื่นอีกเลย…”

แสงสีฟ้าครามวาววับในดวงตาของเขาบ่งบอกถึงความคิดที่แฝงเร้น

“ที่แท้เจ้าคือคนของ ไอราสเตรอ...” นักบวชอาวุโสคำรามด้วยความโกรธ

เผ่าดำโลหิตที่เป็นพันธมิตรกับ อาณาจักรออร์ค นั้นถือเป็นศัตรูตัวฉกาจของเมืองซิลเวอร์มูนโดยปริยาย และเมื่อได้ยินว่าผู้ที่ขัดขวางพวกเขาเกี่ยวข้องกับราชินีแห่งซิลเวอร์มูน ความหวังที่จะเจรจาก็ถูกทำลายจนหมดสิ้น

“นี่สินะเหตุผลที่เจ้ากล้าหาญมาต่อต้านเรา! คงไม่มีทางแก้ไขข้อขัดแย้งนี้ได้แล้ว!”

นักบวชอาวุโสพึมพำ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยแสงสีแดงฉาน “ถึงเจ้าจะขัดขวางพิธีของพวกเรา แต่ก็นำของสังเวยมาชั้นยอด... การสังเวยสองผู้แข็งแกร่งระดับตำนานอาจช่วยบรรเทาความโกรธของเจ้านายข้าได้... จับตัวพวกมันมา!!”

“โฮ่ โฮ่!!”

ในเสียงคำรามของนักบวช นักล่าระดับตำนานที่ทนรอไม่ไหวพุ่งออกมา มันกระโดดขึ้นทิ้งหลุมลึกไว้ที่พื้น พร้อมแรงสั่นสะเทือนที่แผ่กระจายออกเหมือนใยแมงมุม

ร่างอันมหึมาของมันร่วงลงมาดุจลูกกระสุน ตะปบกรงเล็บที่อาบยาพิษร้ายแรงลงไปที่หัวของแพทริค

“ต้องแสดงพลังที่เหนือกว่าทุกสิ่ง! ไม่เช่นนั้นพวกมันจะส่งกองกำลังมาเรื่อยๆ...”

เสียงของ ลิเลียนน์ ดังขึ้นข้างหูของเรย์ลิน เต็มไปด้วยความเยือกเย็นและเฉียบขาด

เห็นได้ชัดว่า อีกฝ่ายและ อาลิกู ดรูอิดในตำนาน ยังคงซุ่มรออยู่ในเงามืด ราวกับสัตว์ร้ายที่เปี่ยมด้วยความอดทน กำลังรอคอยเหยื่ออันสมบูรณ์แบบปรากฏตัว

“ว่าตามนั้น ข้าเองก็คิดแบบเดียวกัน!”

เรย์ลินก้มหน้าลง แผ่ซ่านรังสีสังหารอันน่าสะพรึงกลัวออกมา

——เสียงร้องของบันชี!

เสียงกรีดร้องที่เหมือนจะเจาะลึกถึงจิตวิญญาณดังสนั่นขึ้น คลื่นเสียงกระจายออกไปรอบๆ ทำให้แม้แต่นักรบผู้แข็งแกร่งยังชะงักงันอยู่ชั่วขณะ

“ตอนนี้แหละ —— เวทกักขังพลังสูง!”

เรย์ลินขยับมือทั้งสองข้างอย่างคล่องแคล่วราวกับนักดนตรีฝีมือเอก กำลังเล่นกับสายเวทมนตร์และเครือข่ายพลังงาน แสงแห่งเวทมนตร์ที่สว่างไสวพรั่งพรูออกมาจากร่างเขา

“โฮ่ โฮ่!”

นักล่าในตำนานที่กำลังลอยอยู่กลางอากาศดูเหมือนถูกพลังที่มองไม่เห็นยึดตรึงไว้ จนหยุดชะงักอยู่กับที่

“จงรับผลกรรมของเจ้า! ความชั่วร้ายต้องถูกลงโทษ —— การลงทัณฑ์ศักดิ์สิทธิ์!”

แพทริค นักรบศักดิ์สิทธิ์ เห็นโอกาส เขาพุ่งเข้าไปทันที ดวงตาของเขาเปล่งแสงสีขาวทอง ราวกับลุกเป็นเปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์ ดาบคริสตัลยักษ์ในมือของเขาเปล่งแสงสว่างจ้า

——ฟันแยกฟ้า!

เกล็ดป้องกันและพลังป้องกันของนักล่าในตำนานถูกดาบของแพทริคตัดผ่านเหมือนเนยเจอมีดร้อน โลหิตคาวกระเซ็นไปทั่ว และในที่สุด หัวขนาดยักษ์ของมันก็หลุดร่วงลงพื้น

ความเชี่ยวชาญในเวทมนตร์และการประสานงานที่ยอดเยี่ยม ทำให้เรย์ลินและแพทริคสามารถจัดการนักล่าในตำนานได้ในพริบตา

พลังของพวกเขาทำให้เผ่าอสูรกลายพันธุ์ระดับสูงที่เหลืออยู่รู้สึกตกใจอย่างเห็นได้ชัด นักบวชอาวุโสของพวกมันหยิบสิ่งของออกมาจากอกเสื้อทันที

【ติ๊ง! จากการวิเคราะห์พลังงานและรูปร่าง คาดการณ์ว่าศัตรูกำลังจะใช้ มีดสังเวย ด้วยความแม่นยำ 99.99% จะเริ่มการสังเวยในอีก 0.27 วินาที...】

เสียงกลไกจากชิปในตัวดังขึ้น พร้อมคำเตือน ทำให้เรย์ลินลงมือทันที

ลำแสงประหลาดพุ่งออกจากมือของเขา ทะลุผ่านการป้องกันทุกชนิด และเข้าปะทะกับนักบวชอาวุโสในทันใด

นักบวชอาวุโสมองมือตัวเองอย่างงุนงง มีดสังเวยอันหรูหราที่เคยอยู่ในมือของเขาแตกละเอียดจนไม่เหลือแม้แต่ด้ามจับ

——เวทอาร์เคนระดับตำนาน – การแยกสลายครั้งใหญ่!

แม้แต่ วัตถุศักดิ์สิทธิ์ ก็อาจได้รับความเสียหายจากเวทนี้ วัตถุธรรมดาในโลกมนุษย์ยิ่งไม่อาจต้านทานได้

ไม่เพียงเท่านั้น เครื่องประดับเวทมนตร์ สร้อยคอ คทาที่อาบพลังศักดิ์สิทธิ์ รวมถึงฟันสัตว์เวทมนตร์บนตัวนักบวชอาวุโส ทุกชิ้นที่สัมผัสกับพลังเหนือธรรมชาติล้วนแตกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

“นี่แหละคือพลังแห่งมรดกของ อาร์เคนเมจ แม้จะมีเพียงสองแม่แบบเวทมนตร์ระดับตำนาน คือ การแยกสลายครั้งใหญ่ และ หยุดเวลา แต่ในระดับตำนาน ข้าก็แทบจะไร้คู่แข่งแล้ว…”

เรย์ลินยิ้มบาง พึงพอใจกับพลังของเขา แม้เขาจะครอบครองแม่แบบเวทมนตร์ระดับตำนานเพียงไม่กี่ชุด แต่การได้รับมรดกของ อาร์เคนเมจ และครอบครอง เมืองลอยฟ้า ทำให้เขาไร้เทียมทาน

พลังและความลับของ อาร์เคนเมจ รวมถึงแม่แบบเวทมนตร์อาร์เคนที่เขาครอบครองนั้น สำหรับเรย์ลินแล้ว ดูเหมือนเขาจะมีเท่าไหร่ก็ได้เท่าที่ต้องการ

“พลังระดับนี้…”

ไม่เพียงแต่เผ่าอสูรกลายพันธุ์ตรงหน้า แม้แต่มิตรสหายอย่าง แพทริค และผู้เฝ้าดูอย่าง ลิเลียนน์ กับ อาลิกู ก็ยังตกตะลึง

“เขามีช่องเวทมนตร์ขั้นสูงและตำนานมากมายขนาดนี้ได้อย่างไร? หรือว่าเขาเป็นคนรักของ เทพธิดาแห่งเครือข่ายเวทมนตร์ มิสเทร่า? ไม่! ไม่น่าใช่… คงมีอีกทาง… นั่นคือ อาร์เคน!”

ดวงตาของลิเลียนน์ลุกวาวด้วยความกระตือรือร้น “ความสำเร็จของเขาในสายอาร์เคนคงเกินกว่าที่ข้าคาดไว้มาก เขาคงบรรลุถึงระดับที่ไม่อาจหยั่งถึงได้แล้ว…”

ในฐานะ พ่อมดระดับตำนาน เธอเองก็ศึกษาเกี่ยวกับอาร์เคนอยู่บ้าง และแม้จะครอบครองแม่แบบเวทอาร์เคนระดับต่ำ เธอรู้ดีว่าการละทิ้งข้อจำกัดของช่องเวทมนตร์ทำให้พ่อมดสามารถร่ายเวทได้หลากหลายยิ่งขึ้น

ทว่า การได้แม่แบบเวทระดับตำนานและใช้งานอย่างยืดหยุ่นนั้น เธอเคยเห็นเพียงไม่กี่ครั้งเท่านั้น และคนเหล่านั้นก็ล้วนเป็นผู้มีอายุยืนยาวหลายพันปีทั้งสิ้น สำหรับเรย์ลินที่ยังดูเยาว์วัย เขาคือปรากฏการณ์ที่ไม่มีใครเหมือน!

“ไม่น่าแปลกใจที่เขาสามารถพัฒนาได้รวดเร็วเช่นนี้… หรือว่าเขาครอบครองความลับของอาร์เคนเมจโบราณบางอย่าง?”

ลิเลียนน์ครุ่นคิดอยู่ในใจ เชื่อว่าตนเข้าใจความลับของเรย์ลินบางส่วนแล้ว

เรย์ลินคาดเดาได้ถึงสิ่งที่ลิเลียนน์และคนอื่นๆ คิด แต่เขาก็ไม่ได้สนใจ เพราะความลับเหล่านี้คือสิ่งที่เขาจงใจปล่อยให้แพร่ออกไป

สำหรับ พ่อมดระดับตำนาน แล้ว การวิจัยเกี่ยวกับอาร์เคนเมจไม่ใช่เรื่องต้องห้าม การที่เขาก้าวล้ำในสายนี้เพียงแค่เป็นการเดินในเส้นทางที่ขัดกับขอบเขตเดิม

ที่สำคัญที่สุด การแสดงพลังอันยิ่งใหญ่ช่วยให้เขาได้รับสิทธิ์ในการพูดมากขึ้น

“มัวแต่ยืนงงอะไร? บุกเข้าไป!”

ตัวอย่างเช่นในตอนนี้ แพทริค นักรบศักดิ์สิทธิ์ที่กำลังสับสนอยู่ก็ปฏิบัติตามคำสั่งของเรย์ลินโดยอัตโนมัติ เขาพุ่งเข้าโจมตีเผ่าสัตว์กลายพันธุ์ที่เหลือ

——ระเบิดอุกกาบาต!

——ฝ่ามือทำลายของบิ๊กบี้!

ในขณะที่แพทริคก่อกวนคู่ต่อสู้ เรย์ลินก็สำแดงพลังควบคุมสนามรบของพ่อมดได้อย่างเต็มที่ เพียงชั่วครู่สถานการณ์ก็อยู่ในกำมือของเขา

เมื่ออสูรกลายพันธุ์ตัวสุดท้ายถูกเวทมนตร์ของเรย์ลินทำลายจนไม่เหลือซาก แพทริคถึงกับตกตะลึง

“วิธีต่อสู้ที่ดุดันและสง่างามเช่นนี้ แถมยังปิดฉากได้อย่างน่าทึ่ง… เขาเป็นพ่อมดจริงหรือ? หรือจะเป็นนักรบคลั่งในคราบพ่อมดกันแน่…”

“เตรียมตัวให้พร้อม! การทดสอบที่แท้จริงกำลังมา!”

เรย์ลินกล่าวเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง

แพทริคเปลี่ยนสีหน้าทันที ก่อนจะหันไปมองทิศทางของเผ่าดำโลหิต เสียงคำรามที่น่าสะพรึงกลัวดังสนั่นมา พร้อมกับความโกรธที่แผ่ออกมา

หลังจากเห็นพวกพ้องล้มตายมากมาย “มาลาเทพแห่งการล่า” ในที่สุดก็หมดความอดทน และส่ง ร่างแบ่ง ของตนลงมาบนสนามรบ!

..........