บทที่ 236 การหลอกลวง

บทที่ 236 การหลอกลวง

โครม!!!

ขณะที่ไลออนโนกำลังใช้ภาพลวงตาเพื่อสอบถามเรย์ลินอยู่นั้น จู่ ๆ ก็มีคลื่นพลังเวทขนาดมหึมาพุ่งมาจากที่ไกล ๆ

คลื่นพลังนั้นรุนแรงถึงขนาดที่แม้แต่โครงสร้างของอาคารยังสั่นสะเทือนเบา ๆ

"หืม? การโจมตีจากศัตรู?" ไลออนโนลุกพรวดขึ้นอย่างรวดเร็ว

แสงสีขาวลอยขึ้นจากร่างเขา คล้ายกับอุปกรณ์ติดต่อบางอย่างที่เปิดใช้งาน

"เกิดอะไรขึ้น?" ไลออนโนถามเสียงเย็นชา

"เป็นพวกพ่อมดดำ! เราถูกโจมตีจากพ่อมดดำ! แนวป้องกันหมายเลข 1 และ 2 ถูกทำลายทั้งหมดแล้ว ตอนนี้เรากำลังอยู่ที่แนวป้องกันหมายเลข 3!"

อีกด้านหนึ่งของอุปกรณ์ติดต่อ ปรากฏชายร่างใหญ่ในชุดคล้ายเครื่องแบบทหาร ซึ่งเป็นหัวหน้าหน่วยป้องกันที่รับผิดชอบการป้องกันสำนักงานใหญ่ของสวนสี่ฤดู แต่ในตอนนี้ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ดูเหมือนว่าพวกพ่อมดดำสร้างแรงกดดันมหาศาลให้กับเขาอย่างไม่เคยมีมาก่อน!

"ไร้ประโยชน์!" ไลออนโนสบถ แต่เขารู้ดีว่าหัวหน้าหน่วยแต่ละคนล้วนเป็นพ่อมดระดับหนึ่งที่แข็งแกร่งที่สุดในชายฝั่งใต้ การที่พวกเขาหวาดกลัวเช่นนี้ย่อมหมายความว่าศัตรูที่เข้ามานั้นไม่ธรรมดาแน่นอน

"ฉันจะเรียกคนจากหน่วยรบและหน่วยล่ามาช่วย นาย..." ไลออนโนพูดผ่านอุปกรณ์ติดต่อ

ทันใดนั้น ใบหน้าของเขาก็เคร่งเครียดขึ้น

ภาพจากอุปกรณ์ติดต่อแสดงให้เห็นมือดำยักษ์ตกลงมาจากท้องฟ้า บีบชายร่างใหญ่ในกำมืออย่างแน่นหนา

"อ๊าก..." ชายร่างใหญ่ร้องโหยหวน ขณะเปลวไฟสีขาวนวลลุกไหม้ขึ้นจากร่างเขา

แคร่ก! แคร่ก!

ใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดปรากฏขึ้นบนมือสีดำยักษ์ พวกมันอ้าปากกว้างและกลืนกินเปลวไฟสีขาวทั้งหมดเข้าไป

เสียงกัดกินที่น่าขนลุกดังขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งในที่สุด ใบหน้าเหล่านั้นเริ่มกัดกินร่างกายของชายร่างใหญ่

"คิคิ..."

กลางอากาศ อนุภาคพลังจิตสีเงินขาวรวมตัวกันเป็นใบหน้าของคนคนหนึ่ง

"ไลออนโน! เพื่อนเก่า! ทำไมไม่ออกมาทักทายกันหน่อยล่ะ?"

ใบหน้าคนนั้นยิ้ม

จากนั้น มือสีดำยักษ์ก็ฟาดเข้าใส่แนวป้องกันของสวนสี่ฤดู จนกระจุยกระจาย ภายใต้พลังของพ่อมดระดับสอง พ่อมดระดับหนึ่งธรรมดาดูเล็กจ้อยราวกับมด

ปัง! ด้ามที่นั่งที่ทำจากเถาวัลย์ถูกไลออนโนบีบจนแตกละเอียด

ฟึ่บ! ร่างของเขากลายเป็นเงาสีเขียวพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

แคร่ก! แคร่ก!

หลังจากเขาออกไป ที่นั่งเถาวัลย์ของเขาก็เริ่มบิดเบี้ยว และสุดท้ายก็กลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีรูปร่างเป็นมนุษย์ มันยืนอยู่ข้างเรย์ลินที่ยังคงหมดสติ คล้ายกำลังเฝ้าระวัง

โครม! โครม! โครม!

คลื่นพลังเวทที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิมกระจายออกมา นี่คือการต่อสู้ของพ่อมดระดับสองสองคนที่กำลังต่อสู้กันอย่างรวดเร็ว

จากนั้น พื้นที่ต่อสู้ของพวกเขาก็ย้ายออกไปเรื่อย ๆ ราวกับตั้งใจหลบเลี่ยงบริเวณนี้ และค่อย ๆ มุ่งหน้าไปไกลขึ้น

ในห้องทำงานของไลออนโนที่เดิม

ทันใดนั้น!

เรย์ลินที่นั่งอยู่บนเก้าอี้และเหมือนหลับใหลก็ลืมตาขึ้นทันที

ดวงตาของเขากลายเป็นดวงตาสีอำพันที่มีรูม่านตาแนวตั้ง!

เวทมนตร์โดยกำเนิด—ดวงตาแห่งการสาปแข็ง!

มนุษย์เถาวัลย์ที่ถูกดวงตาของเขาจ้องมองกลายเป็นรูปปั้นหินสีเทาในทันที

หลังจากเลือดของงูยักษ์โคโมอินกระตุ้นการพัฒนาอีกครั้ง ไม่เพียงแค่เกล็ดของโคโมอิน แม้แต่เวทมนตร์นี้ก็ดูเหมือนจะมีการเปลี่ยนแปลงลึกลับบางอย่าง

เรย์ลินกวาดสายตามองรอบ ๆ ขยับแขนบิดตัวเล็กน้อย และสวมแหวนตื่นรู้กลับคืนบนมือ

"ถึงแม้ขั้นตอนจะไม่เป็นไปตามคาด แต่สุดท้ายก็ไม่มีปัญหาอะไร..."

เรย์ลินในตอนนี้มีแววตามั่นคง ไม่มีวี่แววของการถูกภาพลวงตาครอบงำเลย

ก่อนหน้านี้ ไลออนโนใช้วัสดุที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนเพื่อสร้างกับดัก ซึ่งทำให้เขาตกอยู่ในภวังค์ชั่วขณะ

แต่ทันทีนั้น พลังสายเลือดของงูยักษ์โคโมอินจากสิ่งมีชีวิตโบราณก็เริ่มพลุ่งพล่านในร่างกายของเขา และกลืนกินสสารแปลกปลอมเหล่านั้นทั้งหมด

ร่างกายที่แข็งแกร่งถึง 25 หน่วย ช่วยให้เขาฟื้นฟูสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว

ในตอนนั้น เรย์ลินแกล้งทำเป็นถูกควบคุมเพื่อให้ไลออนโนคลายความระแวดระวัง

ด้วยการปรับแต่งจากชิป สถานะการหายใจ รวมถึงสภาพร่างกายและคลื่นพลังจิตของเขาถูกปลอมแปลงอย่างไร้ที่ติ จนกระทั่งหลอกไลออนโนได้สำเร็จ

และนักรบดาบที่พูดถึงนั้นเป็นเพียงเรื่องโกหก การจำลองตราสัญลักษณ์นั้นเป็นเรื่องง่ายสำหรับการปรับแต่งที่ละเอียดอ่อนของชิป

ตอนนี้เรย์ลินเพิ่งมีเวลามาสำรวจห้องทำงานของพ่อมดระดับสองอย่างไลออนโน

ตามรสนิยมของไลออนโน ภายในห้องทำงานถูกตกแต่งด้วยชั้นวางและตู้โชว์ที่ทำจากพืช ทั้งโต๊ะและเก้าอี้ แม้กระทั่งหนังสือที่ทอจากใบไม้

โครงสร้างของห้องทำงานนี้ดูประณีตมาก แต่กลับให้ความรู้สึกเล็กกระทัดรัดเหมือนของขนาดจิ๋ว

"ที่ที่ต้องใช้เวทมนตร์เปิดอยู่ที่ไหนกันแน่?" เรย์ลินพึมพำ ก่อนจะหยิบคริสตัลสีเลือดออกมาจากกระเป๋าข้างเอวของเขา

คริสตัลในมือของเขาแผ่แสงสีแดงสดออกมา พร้อมกับความร้อนแรงที่ปะทุขึ้นจากมัน

“นี่...ดูเหมือนจะเป็นเทคนิคการตรวจจับบางอย่างสินะ?”

เรย์ลินลูบคางพลางถือคริสตัลและทดลองหาทิศทาง

ทันทีที่เขาหันคริสตัลไปทางโต๊ะทำงานของไลออนโน แสงสีแดงจากคริสตัลก็สว่างจ้าและความร้อนพุ่งสูงขึ้นจนทำให้เขารู้สึกเหมือนมือกำลังโดนลวก

ตามความรู้สึกจากคริสตัล เขาเดินตรงไปยังโต๊ะทำงานของไลออนโน โต๊ะนั้นเป็นโต๊ะใหญ่สีเขียวมรกต ด้านบนมีลวดลายเป็นวงปีของต้นไม้

ทันใดนั้นเอง คริสตัลในมือของเรย์ลินก็ปลดปล่อยแสงสีแดงออกมา และเริ่มลอยขึ้นกลางอากาศอย่างแปลกประหลาด

“นี่มัน...เวทมนตร์ที่ถูกกระตุ้นอัตโนมัติ!” เรย์ลินเบิกตากว้าง เขาชี้นิ้วไปยังคริสตัล พลังงานสีดำบางเบาไหลออกจากนิ้วของเขาราวกับงูเลื้อยขึ้นไปพันรอบคริสตัล

ทันใดนั้นเอง แสงสีแดงจากคริสตัลส่องสว่างยิ่งขึ้น โต๊ะทำงานสีเขียวมรกตก็เริ่มสั่นไหว สิ่งของต่าง ๆ บนโต๊ะเช่นเอกสาร ปากกาขนนก และขวดหมึก กลิ้งตกลงจากโต๊ะ

พื้นผิวของโต๊ะเริ่มบิดตัว รากของพืชเลื้อยขึ้นมาจากใต้โต๊ะและแผ่ขยายไปทั่ว

ปัง! โต๊ะสีเขียวแตกออกเป็นสองส่วน รากพืชจากใต้โต๊ะคล้ายขาเล็ก ๆ ที่ช่วยพยุงโต๊ะให้ยืนขึ้นและเคลื่อนตัวออกไปจากตำแหน่งเดิม

ในตำแหน่งที่เคยเป็นโต๊ะทำงานนั้น ปรากฏเป็นหลุมลึกขนาดใหญ่

ที่ใจกลางของหลุมนั้นมีวงเวทขนาดใหญ่ถูกปิดผนึกไว้ มีรูนที่ส่องแสงวิบวับลอยอยู่รอบ ๆ วงเวท

ที่ใจกลางของวงเวทมีช่องว่างเล็ก ๆ อยู่ เมื่อเรย์ลินนำคริสตัลสีแดงมาเปรียบเทียบ เขาพบว่าคริสตัลนั้นพอดีที่จะวางในช่องนั้นพอดิบพอดี

“ถึงขนาดนี้ ความลับยังถูกขโมยออกไปได้ และยังมีการตั้งเวทมนตร์ป้องกันเฉพาะอีก...” เรย์ลินพึมพำกับตัวเอง

แต่ทันใดนั้นเอง เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น!

คริสตัลสีแดงที่ลอยอยู่กลางอากาศก่อนหน้านี้ จู่ ๆ ก็เกิดไฟสีแดงลุกขึ้นจากพื้นผิวของมัน ราวกับจรวดที่พุ่งตรงไปยังช่องเวทมนตร์

ภายในคริสตัลนี้ยังถูกตั้งค่าให้กระตุ้นการทำงานทันทีที่สัมผัสกับวงเวทอีกด้วย!

เมื่อรวมกับความลับที่ยักษ์ปิดบังไว้ก่อนหน้านี้ เรย์ลินก็รู้ทันทีว่าไม่มีอะไรดีเกิดขึ้นจากการกระตุ้นคริสตัลนี้

แต่สีหน้าของเขาไม่แสดงความตื่นตระหนกเลยสักนิด กลับปรากฏรอยยิ้มบาง ๆ อย่างมีนัยยะซับซ้อน

“รออยู่แล้ว!” เขาพูดพร้อมยื่นมือออกไปข้างหน้า

“งูรัด!”

ทันใดนั้น งูสีดำที่พันรอบคริสตัลก็เริ่มพันตัวกันจนกลายเป็นลูกบอลงูขนาดใหญ่ รัดคริสตัลสีแดงไว้แน่น

หมอกสีดำแผ่กระจายออกมาปกคลุมแสงสีแดงเกือบทั้งหมด

คริสตัลสีแดงขยายตัวขึ้นเรื่อย ๆ เรย์ลินได้ยินเสียงไม่พอใจจากข้างในนั้น

“แน่นอนว่ายังมีแผนซ้อน...น่าเสียดาย”

เรย์ลินเริ่มร่ายมนตร์อย่างรวดเร็ว และโปรยผงสีฟ้าจาง ๆ ลงไปในอากาศ

“น้ำแข็งแช่แข็ง!” เมื่อเขาร่ายบทสุดท้ายจบ แสงสีฟ้าจาง ๆ ก็พุ่งออกมาห่อหุ้มลูกบอลงูทันที

ซ่า! หมอกสีขาวบางเบาเกิดขึ้นที่พื้นผิวของลูกบอลงู จากนั้นก็ค่อย ๆ กลายเป็นน้ำแข็งที่ห่อหุ้มไว้อย่างสมบูรณ์

น้ำแข็งหนาขึ้นเรื่อย ๆ จนในที่สุด ลูกบอลงูก็ถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็งหนาสีฟ้าจนกลายเป็นลูกบอลน้ำแข็งยักษ์

แสงสีแดงที่พุ่งออกมาจากคริสตัลก่อนหน้านี้ถูกปกคลุมอย่างสมบูรณ์

ดูเหมือนว่าหลังจากที่คริสตัลสูญเสียการเชื่อมโยง วงเวทมนตร์ที่อยู่ในหลุมก็ค่อย ๆ หยุดทำงาน รูนที่เคลื่อนที่อยู่ก็หยุดนิ่งบนพื้นผิววงเวท

ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!

เสาน้ำแข็งสามต้นขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นเชื่อมต่อกับลูกบอลน้ำแข็งสีฟ้าเหมือนโซ่ตรวน

“อืม พลังเวทมนตร์ผนึกนี้ใช้ได้เลย” เรย์ลินพยักหน้าด้วยความพอใจ

เวทมนตร์ผนึกนี้เขาได้มาจากบิลในสวนสี่ฤดู ซึ่งดูเหมือนว่าเขาไม่ได้หลอกลวง เพราะประสิทธิภาพของมันช่างยอดเยี่ยม

หลังจากนั้น เรย์ลินก็หันไปสนใจวงเวทที่อยู่กลางหลุม

“ชิป! ตรวจสอบรูนและเวทมนตร์…”

แสงสีฟ้าพุ่งออกจากดวงตาของเขา ส่องตรงไปยังวงเวท

กระแสข้อมูลมหาศาลไหลผ่านหน้าของเรย์ลิน

รูนและเวทมนตร์ต่าง ๆ ถูกเปรียบเทียบอย่างต่อเนื่อง

คริสตัลสีแดงก่อนหน้านี้เป็นเพียงกุญแจที่ใช้เปิดใช้งานวงเวท รูนที่ใช้ในนั้นแปลกใหม่มากจนเรย์ลินไม่สามารถคาดเดาได้ว่ามันมีไว้ทำอะไร

แต่ตอนนี้กุญแจและรูอยู่ตรงหน้าแล้ว ทำให้เขาสามารถเปรียบเทียบรูนทั้งสองฝั่งเพื่อคาดเดาหน้าที่ของวงเวทและคริสตัลได้

ไม่กี่วินาทีต่อมา ข้อสรุปจากชิปก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเรย์ลิน

“นี่คือวงเวทผนึก? และคริสตัลนั้นทำหน้าที่ระเบิดมันออก...”

ทันทีที่อ่านไปได้สองบรรทัด ใบหน้าของเรย์ลินก็ฉายแววเย็นชาออกมา “ยักษ์! ดีมาก! เดี๋ยวแกจะได้เห็นดีกัน!”

จากนั้น เสียงของชิปก็ดังขึ้นเรื่อย ๆ พร้อมกับข้อมูลเพิ่มเติม

..........