บทที่ 672 ร่วมมือกัน

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

บทที่ 672 ร่วมมือกัน

เรือนจำเกาะไรเกอร์ส

บัคกี้มองไวเบรเนียมโล่แตกเป็นสองซีกตรงหน้า ใบหน้าเย็นชาที่เขาพยายามรักษาไว้ตลอดมาเริ่มคลายลง

ในฐานะเพื่อนร่วมรบ เคยฝ่ากระสุนและระเบิดในสงครามโลกครั้งที่สองกับกัปตันอเมริกา บัคกี้เข้าใจดีถึงความสำคัญของโล่ใบนี้ที่มีต่อสตีฟ

โล่ประดับธงชาติอเมริกา คือสัญลักษณ์จิตวิญญาณของกัปตันอเมริกา เป็นเครื่องหมายบ่งบอกตัวตนของเขาอย่างชัดเจน โล่ใบนี้เคียงข้างสตีฟมาตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สอง แช่แข็งร่วมกันนานถึงเจ็ดสิบปี มันจึงไม่ใช่อาวุธธรรมดา แต่เป็นสัญลักษณ์แทนจิตวิญญาณของอเมริกาด้วย

ทว่า โล่สัญลักษณ์แห่งจิตวิญญาณของอเมริกา กลับถูกทิ้งบนพื้นราวกับเศษขยะไร้ค่า ปลิวไปตามลม

บัคกี้เงียบ ๆ ยื่นมือออกไป หยิบเศษไวเบรเนียมโล่ขึ้นมา

แขนกลของวินเทอร์โซลเจอร์ปัดเศษโล่ที่แตกหัก แววตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อย

ในช่วงที่ไฮดร้าควบคุมและล้างสมอง เขาเคยต่อสู้กับสตีฟหลายครั้ง จึงยิ่งเข้าใจความแข็งแกร่งของโล่ใบนี้เป็นอย่างดี

แม้แขนกลที่ผ่านการปรับปรุงมาแล้วก็ยังยากจะทำให้เกิดรอยขีดข่วนบนโล่ได้แม้เพียงเล็กน้อย แต่โล่ตรงหน้ากลับแตกเป็นสองซีก บัคกี้มองผ่านรอยแตกนั้น ก็พอจะนึกภาพพลังมหาศาลที่สามารถทำลายโล่ได้ออก

กระทั่งโล่ไวเบรเนียมที่แข็งแกร่งที่สุดในมือของสตีฟก็แตกเป็นสองท่อน แล้วกัปตันอเมริกาเป็นอย่างไร?

บัคกี้มองโล่ที่แตกหัก ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัว มือที่กำโล่อยู่ก็บีบแน่นขึ้นอีกนิด

“ระวัง! หลบหน่อย!”

เสียงปีเตอร์ดังไปทั่วเรือนจำเกาะไรเกอร์ส

เงาของเขากระจายไปทั่วเรือนจำ

ต่อมา ร่างกายสีเขียวขนาดมหึมาพุ่งชนทะลุกำแพงสูงใหญ่ของเรือนจำเกาะไรเกอร์สอย่างไม่เกรงกลัว

“ภารกิจล่อฮัลค์ นี่มันหายนะชัด ๆ”

แมงมุมน้อยกระโดดเกาะราวเหล็กที่พังเสียหาย มองกำแพงเรือนจำที่ฮัลค์ทุบจนเป็นรูพรุน อดไม่ได้ที่จะกระตุกมุมปากเล็กน้อย พึมพำเบา ๆ

ฮัลค์ที่กำลังโกรธจัด ไม่มีเหตุผลใด ๆ ทั้งสิ้น

เพื่อป้องกันไม่ให้มันสร้างความเสียหายในใจกลางนิวยอร์ก ปีเตอร์จึงต้องใช้พลังทั้งหมดล่อมันไปยังเรือนจำเกาะไรเกอร์ส

เพราะต้องการดึงดูดความสนใจของฮัลค์ ถึงแม้สไปเดอร์แมนจะมีความเร็วสูง แต่ก็มาถึงเรือนจำเป็นคนสุดท้าย

สไปเดอร์แมนคุกเข่าอยู่บนราวเหล็ก หายใจเข้าลึก ๆ มองฮัลค์ที่กำลังทำลายเรือนจำอย่างบ้าคลั่ง ส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองรอยแยกมิติขนาดมหึมาเหนือเรือนจำ ใบหน้าภายใต้หน้ากากเต็มไปด้วยความระมัดระวัง

สำหรับ【บิล ไซเฟอร์】 ปีเตอร์ไม่เคยพบเห็นมาก่อนด้วยตาตัวเอง

แต่ปฏิกิริยาของสัญชาตญาณแมงมุมในตอนที่【บิล ไซเฟอร์】ปรากฏตัว แม้ตอนนี้สไปเดอร์แมนจะนึกถึงก็ยังรู้สึกหวาดเสียว

ตอนนี้ เมื่ออยู่ในสถานที่เกิดรอยแยกมิติ สัญชาตญาณแมงมุมของปีเตอร์ยิ่งกระตุ้นให้เขาหนีออกจากเรือนจำโดยเร็วที่สุด

ปีเตอร์พยายามกลั้นการรบกวนจากสัญชาตญาณแมงมุม สายตาของเขากวาดไปทั่วเรือนจำเกาะไรเกอร์ส ไม่นานก็พบกับบัคกี้ที่ยืนอยู่ที่ลานกว้างของเรือนจำ

“คุณวินเทอร์โซลเจอร์นี่เอง”

มองบัคกี้ที่นิ่งเงียบ ปีเตอร์รู้สึกสงสัยเล็กน้อย ยกข้อมือขึ้นเตรียมจะยิงใยแมงมุมไปหาเขา

แต่ด้วยสายตาที่มีความเร็วเหนือมนุษย์ เขากลับสังเกตเห็นสิ่งที่อยู่ในมือของบัคกี้ ทำให้สไปเดอร์แมนชะงักการกระทำทันที

ตูม!ตูม!ตูม!

“ฮัลค์ โกรธ!”

ฮัลค์คำรามด้วยความโกรธ ใช้แขนทั้งสองข้างทุบทำลายทุกสิ่งรอบตัวให้พังยับเยิน

ตลอดการต่อสู้กับ【ซะกะสุกิ】 ฮัลค์ตกเป็นฝ่ายรับมือมาตลอด ความพ่ายแพ้ยิ่งจุดชนวนความโกรธแค้นในใจฮัลค์ให้ปะทุขึ้นอย่างรุนแรง

ฮัลค์ทุบทำลายกำแพงคุกตรงหน้า ลมหายใจหนัก ๆ คล้ายจะพ่นไฟออกมาจากปาก แต่เพียงเสี้ยววินาทีต่อมา มันก็เงยหน้าขึ้นตีอกตัวเองดังสนั่นหวั่นไหว

มันหันมองไปรอบ ๆ คุก ดวงตาสีเขียวเข้มแข็งกร้าวจ้องไปที่วินเทอร์โซลเจอร์ที่อยู่ไม่ไกลนัก

ปัง!

ขาที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อทรงพลังงอลงเล็กน้อย ทิ้งรอยหลุมลึกไว้บนพื้นอย่างเห็นได้ชัด

ร่างกายมหึมาของฮัลค์พุ่งทะยานขึ้นกลางอากาศพร้อมกับเสียงลมปั่นป่วน ก่อนจะร่วงลงมาตรงหน้าบัคกี้พร้อมเสียงคำรามกึกก้อง

ฮัลค์คำรามมองบัคกี้ มันชูแขนหนาขึ้นเตรียมจะคว้าตัววินเทอร์โซลเจอร์

แต่โล่ไวเบรเนียมที่แตกหักในมือบัคกี้กลับสามารถหยุดการโจมตีของฮัลค์ไว้ได้

แม้ความโกรธเกรี้ยวจะยังคงลุกโชนอยู่เต็มตา แต่เจตจำนงที่แน่วแน่ก็สามารถกดความโกรธนั้นลงได้

ฝ่ามือหยุดนิ่งเหนือศีรษะบัคกี้ ฮัลค์หายใจหอบ ชักมือกลับ แม้กระทั่งเสียงคำรามก็แผ่วเบาลงเล็กน้อย “กัปตันอเมริกา… โล่!”

……

“แม้แต่กัปตันก็……”

กัปตันอเมริกาที่กลายเป็นรูปปั้น ชวนให้ตกตะลึงมากกว่าแจ็ค·ไซมอนเสียอีก

ภายในพีระมิด โทนี่เอื้อมมือไปประคองสตีฟและฟอลคอนที่แข็งตัวเป็นรูปปั้นอยู่ตรงหน้า สีหน้าภายใต้ชุดเกราะนาโนของเขาอ่านยาก

“อุ๊ยตาย…ดูเหมือนว่าคนที่กลายเป็นรูปปั้นนี่ จะสำคัญมากสำหรับพ่อหนุ่มน้อยในชุดเกราะเหล็กนะ”

แสงจากปลายนิ้วของเขาส่องสว่างไปทั่วพีระมิด 【โบร์ซาลิโน่】มองโทนี่ที่นิ่งเงียบอยู่ แล้วค่อย ๆ เงยคิ้วขึ้นพูด

“พวกเขาทั้งหมดเคยเป็นเพื่อนร่วมรบ เคียงบ่าเคียงไหล่กันมา”

โทนี่ตอบกลับอย่างเงียบ ๆ ภายใต้ชุดเกราะนาโน เป็นคำตอบให้กับโบร์ซาลิโน่

“นี่แหละคือการต่อสู้กับสิ่งผิดปกติ การเสียสละเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ จริง ๆ แล้วตอนนี้ดูเหมือนว่าพวกเราก็กำลังจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของการเสียสละไปด้วย หวังว่าประธานจะไม่เสียใจมากเกินไป เมื่อได้ข่าวการเสียชีวิตของพวกเรานะ”

ถึงแม้จะพูดถึงการเสียสละ แต่ใบหน้าของ【โบร์ซาลิโน่】กลับไม่มีแม้แต่ความหวั่นกลัว

ดูเหมือนเขาเตรียมใจไว้แล้ว

“ฮึ่ม ไอ้พวกแก่ ๆ นั่นมันสนใจแต่เรื่องกักกัน ถึงแม้คนในองค์กร SCP ทั้งหมดจะตายหมด ฉันว่ามันก็คงไม่หลั่งน้ำตาแม้แต่หยดเดียวหรอก”

เมื่อได้ยินคำพูดของ【โบร์ซาลิโน่】 【ซะกะสุกิ】ก็ได้ส่งเสียงฮึดฮัดออกมา

“เรื่องที่【โบร์ซาลิโน่】จะรอความตายอยู่ภายในพีระมิดนี่เป็นเรื่องของนาย แต่ฉันไม่คิดจะทำแบบเดียวกับนายหรอกนะ”

ซะกะสุกิชูมือขึ้น ก้อนหินหนืดเดือดพล่านไหลทะลักออกมาจากฝ่ามือ เขาเหลียวมองรอบ ๆ ภายในพีระมิดที่มืดมน กัดฟันพูดว่า “ไม่ว่ามันจะใช้เล่ห์กลอะไรขังฉันไว้ในร่างกายนี้ แต่ถ้ามั่นใจในร่างกายตัวเองขนาดนี้ ฉันขอชมเชยดูซะหน่อยว่ามันจะรับหมัดของฉันได้กี่หมัด!”

“หมัดลาวาปะทุ!”

พร้อมกับเสียงตะโกนนั้น หมัดที่ห่อหุ้มด้วยลาวาของซะกะสุกิเปลี่ยนเป็นหมัดลาวารูปทรงมโหฬารในพริบตา กระแทกเข้าใส่กำแพงพีระมิดอย่างแรง

ตูม——

หมัดลาวาพุ่งชน สร้างแรงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แรงปะทะเผาไหม้กำแพงจนเป็นรูไหม้ดำ แต่เพียงเสี้ยววินาทีรอยไหม้ก็ฟื้นตัวขึ้นด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ กลับมาเรียบเนียนเหมือนเดิม

“แน่ละ แค่พลังทำลายของหมัดลาวาปะทุยังไม่พอที่จะทำลายการป้องกันของพีระมิด”

ซะกะสุกิเห็นพีระมิดฟื้นตัว สีหน้าเขาไม่เปลี่ยนแปลง

เขายื่นแขนออก ลาวาเดือดพล่านจำนวนมหาศาลไหลวนอยู่บนตัว ความร้อนแผ่รังสีออกมาอย่างรุนแรง ทำให้ความร้อนภายในพีระมิดบิดเบี้ยวอย่างเห็นได้ชัด

“งั้น ลองดูท่านี้บ้าง”

“หมัดฝนดาวตก!”

เสียงคำรามของซะกะสุกิดังก้อง ลาวาเดือดพล่านกลายเป็นลูกไฟลาวาสีแดงคล้ำจำนวนมาก ตกลงไปบนกำแพงพีระมิด

ลูกไฟลาวาพุ่งใส่พีระมิดไม่หยุดหย่อน ดุจสายฝนดาวตกที่ตกลงมาอย่างต่อเนื่อง

เสียงคำรามกึกก้องสะเทือนไปทั่ว พีระมิดเต็มไปด้วยรอยไหม้ดำเป็นจุด ๆ กระจายไปทั่ว

ถึงแม้พีระมิดจะซ่อมแซมตัวเองอย่างไม่ลดละ แต่ภายใต้การโจมตีของลูกไฟลาวาที่ดูไม่มีทีท่าว่าจะสิ้นสุดลง ความเร็วในการซ่อมแซมก็เริ่มช้าลงเล็กน้อย

【ซะกะสุกิ】เหลือบมองพีระมิดที่ซ่อมแซมตัวเองช้าลง ดวงตาเต็มไปด้วยความชั่วร้าย ในทันใดนั้น ลาวาที่เดือดพล่านบนแขนทั้งสองข้างของเขาก็ยิ่งปะทุรุนแรงขึ้น ลูกไฟลาวาจำนวนมหาศาลทะลักเข้าใส่พีระมิด ไม่สนใจโทนี่และคนอื่น ๆ แล้วเริ่มโจมตีอย่างดุเดือดไร้ความปรานี

โทนี่คว้ากัปตันอเมริกาและฟอลคอนที่กลายเป็นรูปปั้น ใช้ชุดเกราะนาโนหลบหลีกการโจมตีของ【หมัดฝนดาวตก】

ถึงเขาจะพลาดการต่อสู้ระหว่าง【ซะกะสุกิ】กับ【คุซัน】ใจกลางนิวยอร์ก เพราะไปไล่ล่าเรดฮู้ด

แต่พลังทำลายล้างที่【ซะกะสุกิ】แสดงให้เห็นในพีระมิด ก็ทำให้โทนี่ถึงกับตะลึง

แม้จะมีชุดเกราะนาโนคุ้มกัน เขาก็ยังรู้สึกถึงความร้อนแผดเผาจาก【หมัดฝนดาวตก】อย่างชัดเจน

โทนี่เห็นกับตาตัวเองว่าปีกโลหะของฟอลคอนที่กลายเป็นรูปปั้นอยู่ด้านหลัง เริ่มละลายเล็กน้อย

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงรีบช่วยเหลืออเวนเจอร์สทั้งสองคนออกมาจากสภาพรูปปั้นได้ทัน

ที่จริงแล้ว ตอนนี้ยังไม่รู้เลยว่าคนที่บิล·ไซเฟอร์เปลี่ยนเป็นรูปปั้นนั้น จะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้หรือเปล่า แต่โทนี่รู้ว่า ถ้ารูปปั้นพังไป โอกาสที่จะกลับมาเป็นเหมือนเดิมก็จะหมดไปทันที เขาไม่อยากเห็นภาพในอนาคตที่พวกเขาเอาชนะบิล·ไซเฟอร์ได้แล้ว แต่กลับพบว่ากัปตันอเมริกาและฟอลคอนกลับมาไม่ได้ เพราะรูปปั้นเสียหายไปแล้ว

ตูม! ตูม!

ครืน! ครืน!

ภายในพีระมิด ซะกะสุกิแทบจะใช้พลังทั้งหมดออกมาแล้ว ลาวาปริมาณมหาศาลแผ่กระจายจนผนังพีระมิดด้านหน้าไหม้เกรียมไปหมด พีระมิดซ่อมแซมตัวเองไม่ทันความรุนแรงที่ซะกะสุกิสร้างขึ้น

อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่านี่จะเป็นขีดจำกัดของซะกะสุกิแล้ว

ภายในพีระมิด หรือพูดอีกอย่างก็คือ ภายในร่างกายของบิล·ไซเฟอร์ แม้ความสามารถในการฟื้นฟูตัวเองจะลดลงมาก แต่ซะกะสุกิก็ยังทำลายร่างกายของบิล·ไซเฟอร์ไม่ได้ และก็ยังไม่สามารถหลุดพ้นจากการถูกกักขังอยู่

ณ ตอนนี้ ความแตกต่างของพลังระหว่างการ์ดตัวละครระดับ B กับระดับ A นั้นชัดเจนมาก

ในขณะที่เห็นว่าทุกอย่างที่ซะกะสุกิทำอาจจะไร้ผล

คุซันที่เงียบขรึมมาตลอดในสุสานแห่งนี้ ยกแขนขึ้นอย่างรวดเร็ว ความเย็นยะเยือกแผ่กระจายออกมาจากฝ่ามือ เขาชี้ไปยังกำแพงสุสานแล้วค่อย ๆ บอก “กระสุนน้ำแข็ง ธนูน้ำแข็งคู่!”

ทันทีที่คุซันเปล่งคำพูด ก้อนน้ำแข็งจำนวนมหาศาลรวมตัวกันเป็นธนูน้ำแข็ง พุ่งตรงไปยังจุดที่ซะกะสุกิโจมตีด้วยหมัดฝนดาวตก แรงปะทะระหว่างลาวาและน้ำแข็ง ทำให้กำแพงสุสานที่แข็งแกร่งเริ่มแตกร้าวเล็กน้อย

“อย่าเข้าใจผิด ฉันไม่ได้ช่วยนายหรอกนะ”

คุซันตอบซะกะสุกิที่มองมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“ฉันแค่ต้องการออกไปจากสุสานนี้เหมือนกัน”

“ฮึ่ม ถึงไม่มีนาย ฉันก็ออกไปจากที่นี่ได้ด้วยตัวเองอยู่แล้ว”

ซะกะสุกิไม่ยอมอ่อนข้อ ตอบกลับไปอย่างไม่เกรงใจ

ทว่ามือของเขายังคงควบคุมหมัดฝนดาวตก โจมตีไปยังกำแพงสุสานที่ปกคลุมด้วยน้ำแข็งอย่างต่อเนื่อง

ตูม——

การร่วมมือกันระหว่างซะกะสุกิและคุซัน สร้างความเปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัด

ภายในสุสานที่เต็มไปด้วยความร้อนและความเย็นจัด กำแพงที่ถูกโจมตีอย่างต่อเนื่องก็เริ่มปรากฏรอยร้าวมากขึ้นเรื่อย ๆ

ถึงแม้รอยร้าวเหล่านั้นจะหายไปในทันที แต่ก็ช้าลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเทียบกับตอนแรก

“ดูเหมือนว่า…เราคงไม่ต้องตายคาสุสานแล้วล่ะ”

มองดูผนังพีระมิดที่เริ่มสั่นคลอนราวกับจะถล่มลงมาตรงหน้า โบร์ซาลิโน่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย สีหน้าเรียบเฉยเริ่มเปลี่ยนไป

บิดคอเล็กน้อย โบร์ซาลิโน่เหลือบมองไปรอบ ๆ พีระมิดรอบด้านกลายเป็นซากปรักหักพังเพราะฝีมือของซะกะสุกิและคุซัน เขาชูมือทั้งสองข้างขึ้นช้า ๆ แล้วกล่าว

“ถ้าอย่างนั้น ฉันขอร่วมมือด้วยสักหน่อยแล้วกัน”

“ลูกปัดหยกยาซากานิ โนะ มางาตามะ”

ลำแสงเจิดจ้าพุ่งออกมาพร้อมกับลูกไฟลาวาและธารน้ำแข็ง พุ่งชนผนังพีระมิดอย่างต่อเนื่อง แรงกระแทกมหาศาลแผ่กระจายไปทั่วภายในพีระมิด

“มีโอกาสแล้วครับ”

ภายในชุดเกราะนาโน จาร์วิสวิเคราะห์สถานการณ์เพื่อหาทางหนีอย่างต่อเนื่อง หลังจากซะกะสุกิและพวกพ้องทำลายพีระมิดไปแล้ว

และโอกาสในการหลบหนี ด้วยการเข้าร่วมของโบร์ซาลิโน่ ชัดเจนแล้วว่ามาถึงช่วงเวลาสำคัญที่สุด

“ขอโทษด้วยนะ กัปตัน ฉันขอตัวไปแป๊บนึง”

โทนี่วางรูปปั้นสตีฟและฟอลคอนอย่างทะนุถนอมไว้บนแท่นบูชาที่ค่อนข้างปลอดภัยภายในพีระมิด แล้วควบคุมชุดเกราะนาโนให้เปิดทุกช่องยิง เล็งไปยังผนังที่สั่นคลอน ดูท่าจะพังลงมาได้ทุกเมื่อ

(จบตอน)

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_