บทที่ 528 การเผชิญหน้าที่ไม่คาดคิด
บทที่ 528 การเผชิญหน้าที่ไม่คาดคิด
【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】
【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】
【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】
บทที่ 528 การเผชิญหน้าที่ไม่คาดคิด
พร้อมกับเสียงตะโกนเย็นยะเยือกนั้น
ภายใต้สายตาของทุกคนที่อยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของซานเวนกันซ่า ชายรูปร่างประหลาดสวมสูทลายจุดสีขาว ผมทรงบ๊อบ ปรากฏตัวขึ้นอย่างไม่คาดฝัน บนกำแพงซากปรักหักพังที่พังถล่มลงมาใกล้ ๆ เอ็นจาดาก้า
ฉึก——
เสียงซิปเสื้อดังขึ้นข้างหูจอนนี่ เบลซและพวก เขาเห็นชายคนนั้นชูมือเรียวบางออกมาเร็วราวสายฟ้าแลบ ฉก ‘พันธสัญญาแห่งซานเวนกันซ่า’ ในมือของเอ็นจาดาก้าไป ก่อนหายเข้าไปในกำแพงอีกครั้ง ท่ามกลางความตกตะลึงและสิ้นหวังของเอ็นจาดาก้า
“ไม่!”
แม้จะเล่าดูยาวเหยียด แต่ความจริงเหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นเร็วมาก เพียงแค่เสี้ยววินาทีเท่านั้น
เมื่อเอ็นจาดาก้าตั้งสติได้ ‘พันธสัญญาแห่งซานเวนกันซ่า’ ที่เคยกำแน่นอยู่ในมือก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
เอ็นจาดาก้ามองฝ่ามือเปล่า ๆ ของตัวเอง ความสิ้นหวังถาโถมเข้ามาอย่างหนักหน่วง
“สติ๊กกี้ฟิงเกอร์!”
อีกด้านหนึ่ง จอนนี่ เบลซรู้สึกได้ถึงเสียงดังมาจากด้านหลัง เขาหันใบหน้าที่ลุกโชนด้วยเปลวเพลิงนรกไปมอง ก็พบว่าชายผู้แย่งชิง ‘พันธสัญญาแห่งซานเวนกันซ่า’ ไปจากมือของเอ็นจาดาก้า ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังพวกเขาราวกับเงา
ด้วยพลังสแตนด์ บูจาราตี้สร้างรอยแยกคล้ายซิปขึ้นบนพื้นดินของซานเวนกันซ่า เขาใช้สองมือพยุงตัว กระโดดขึ้นมาจากรอยแยกเบา ๆ มือข้างหนึ่งสะเอว อีกมือชู ‘พันธสัญญาแห่งซานเวนกันซ่า’ ขึ้นสูง
จอนนี่ เบลซเห็นชายผู้ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน ใช้พลังแปลกประหลาดแย่งชิง ‘พันธสัญญา’ ไปจากมือของเอ็นจาดาก้าได้ เปลวเพลิงในเบ้าตาที่ว่างเปล่าของเขาก็ลุกโชนขึ้นเล็กน้อย เขายื่นมือไปคว้าโซ่เหล็กในมือแสดงความระมัดระวัง
ถึงแม้การปรากฏตัวของอีกฝ่ายจะขัดขวางแผนการของเอ็นจาดาก้าได้สำเร็จ แต่จอนนี่ เบลซก็ยังคงไม่สามารถตัดสินได้ว่าอีกฝ่ายเป็นมิตรหรือศัตรู
“คุณบูจาราตี้”
แต่ต่างจากโกสต์ไรเดอร์ที่ดูระมัดระวังอย่างเห็นได้ชัด อีกด้านหนึ่ง【ลุงมังกร】กลับดูผ่อนคลาย เดินเข้ามาทักทายอย่างเป็นกันเอง “โชคดีที่คุณมาทันเวลาหยุดไอ้หมอนั่นไว้ ไม่งั้นจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป บอกเลยว่าผมก็ไม่รู้เหมือนกัน”
“ฉันได้รับติดต่อจากนายแล้วจึงรีบมาทันที”
บูจาราตี้ทำหน้าเบ้เล็กน้อย มอง【ลุงมังกร】ตรงหน้าด้วยสีหน้านิ่งเฉยแล้วตอบ จากนั้นก้มมอง ‘พันธสัญญาแห่งซานเวนกันซ่า’ ในมือ กระพริบตาเบา ๆ “นี่คือสิ่งที่นายบอกว่าเป็นวัตถุต้องเก็บกักกันใช่ไหม?”
“ถูกต้อง”
【ลุงมังกร】รีบพยักหน้าตอบบูจาราตี้ “จากข้อมูลที่ได้มานั้น วัตถุต้องกักกันชื่อว่า ‘พันธสัญญาแห่งซานเวนกันซ่า’ มีข่าวลือว่าพลังของสัญญานี้เกี่ยวข้องกับปีศาจและวิญญาณ โดยรวมแล้ว ก็คือพลังที่ค่อนข้างยุ่งยากนั่นแหละ”
“ปีศาจเหรอ?”
ได้ยินคำบรรยายจาก【ลุงมังกร】 บูจาราตี้จึงหันกลับไปมองโกสต์ไรเดอร์เบื้องหน้าอีกครั้ง ชูมือขึ้น แล้วร่างสแตนด์ตัวสีน้ำเงินอมเทาก็ปรากฏขึ้นจากด้านหลัง เลียนแบบท่าทางของเขา เผชิญหน้ากับคาร์เตอร์·สเลซและจอนนี่·เบลซ โกสต์ไรเดอร์ทั้งสอง
“พวกนี้ก็เป็นเป้าหมายที่ต้องกักขังด้วยเหรอ?”
จอนนี่·เบลซและคาร์เตอร์·สเลซสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของบูจาราตี้ เปลวเพลิงในดวงตาของทั้งคู่ลุกโชนขึ้นอีกครั้ง
ด้วยพลังแห่งไฟนรก โกสต์ไรเดอร์ทั้งสองมองเห็นเงาร่างคล้ายมนุษย์ปรากฏขึ้นเบื้องหลังบูจาราตี้ได้อย่างเลือนราง
สแตนด์เป็นภาพลวงตาที่เกิดจากพลังงานจิตวิญญาณภายในสิ่งมีชีวิต (หรือสิ่งที่ไม่ใช่สิ่งมีชีวิต) พูดให้เข้าใจง่ายก็คือการฉายพลังแห่งจิตวิญญาณนั่นเอง และพลังของโกสต์ไรเดอร์【ดวงตาแห่งการพิพากษา】นั้นตรงกับจิตวิญญาณพอดี จึงมองเห็นสแตนด์ตัวของบูจาราตี้ได้ นั่นจึงไม่ใช่เรื่องแปลก
“ขอโทษครับ คุณบูจาราตี้!”
เห็นบูจาราตี้แสดงท่าทีเช่นนั้นกับจอนนี่ เบลซ ลุงมังกรก็รีบห้ามทันที
“พวกเขาไม่ใช่สิ่งที่ต้องกักกันหรอก แต่เป็นเพียงมนุษย์ที่มีพลังมหาศาลเท่านั้น”
“นายเห็นสภาพพวกเขาตอนนี้แล้ว เหมือนคนธรรมดาอย่างที่นายพูดหรือ?”
ถึงแม้【ลุงมังกร】จะพยายามเกลี้ยกล่อมสุดชีวิต แต่ดูเหมือนจะห้ามบูจาราตี้ไม่ได้เสียที
หรือพูดอีกอย่างก็คือ ไรอันในร้านขายของเก่าต้องการแบบนี้ต่างหาก
ฉึก——
บูจาราตี้ยื่นนิ้วเรียวบางออกไป ลากเบา ๆ บนตัว พร้อมเสียงซิปเปิดออก ช่องว่างลึกลับปรากฏขึ้น เขาหยิบ ‘พันธสัญญาแห่งซานเวนกันซ่า’ ที่ถืออยู่เข้าไปในช่องว่างนั้น แล้วปิดลง บูจาราตี้มองโกสต์ไรเดอร์ด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วตัดสินใจด้วยน้ำเสียงเย็นชา “มังกร ในฐานะผู้เชี่ยวชาญการกักกันของสถาบัน นายน่าจะเข้าใจเป้าหมายของสถาบันดี”
“……”
เมื่อถูกบูจาราตี้ถามเช่นนั้น ใบหน้าของ【ลุงมังกร】แสดงอาการลังเลเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวต่อว่า “กักกันทุกสิ่งที่มีศักยภาพที่จะก่อให้เกิดอันตราย”
“และ…”
ภายใต้สายตาเฉยชาเยือกเย็นของบูจาราตี้ 【ลุงมังกร】กัดฟันอ่านกฎข้อบังคับของสถาบันออกมา
“ค้นหา กักกัน ควบคุม และกำจัดทุกสิ่งทุกอย่างที่ขัดขวางการบรรลุเป้าหมายข้างต้น”
หลังจากฟัง【ลุงมังกร】อ่านเป้าหมายของสถาบันจบ บูจาราตี้หันไปมองโกสต์ไรเดอร์อย่างเย็นชา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “จำไว้ มังกร แม้สิ่งที่ควบคุมได้อย่างมั่นคงที่สุดก็ยังมีโอกาสหลุดมือ หน้าที่ของสถาบันคือการรับประกันว่ามันจะไม่มีวันหลุดมือ นี่คือบทเรียนที่สมาชิกสถาบันมากมายนับไม่ถ้วนได้พิสูจน์ด้วยชีวิต มนุษยชาติทนอยู่กับความหวาดกลัวไม่ได้อีกต่อไป ไม่มีใครมาปกป้องเรา เราต้องปกป้องตัวเอง”
พูดจบ บูจาราตี้ก็ไม่สนใจปฏิกิริยาของ【ลุงมังกร】อีก เขาควบคุมร่างแยกด้านหลัง สร้างซิปบนพื้นอย่างคล่องแคล่ว ร่างกายของเขาหดตัวลงอย่างรวดเร็วและหายไปจากสายตาของจอนนี่·เบลซในพริบตา
“แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้น?”
คาร์เตอร์·สเลซมองดูร่างของบูจาราตี้ที่ปรากฏและหายไปในซากปรักหักพังของซานเวนกันซ่า เปลวไฟในดวงตาของเขาสั่นไหว เขาคว้าแส้ที่เอวขึ้นมาเตรียมพร้อม พร้อมกับหันไปถาม【ลุงมังกร】ที่อยู่ข้าง ๆ
“อ้าว นั่นไม่ใช่คนของคุณเหรอ? ทำไมถึงหันมาทำร้ายพวกเราล่ะ?”
“คุณบูจาราตี้ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลยครับ”
ลุงมังกรอธิบายต่อคำถามของคาร์เตอร์·สเลซ “ก่อนหน้านี้หน่วยรบยุทธวิธีที่สองของสถาบันเคยเกิดเหตุการณ์ควบคุมสิ่งของผิดพลาด สิ่งของที่เรียกว่า【ผู้บิดเบือน】ได้ควบคุมจิตใจสมาชิกหน่วย บิดเบือนความคิดความเป็นมนุษย์จนหมดสิ้น กลายเป็นปีศาจกินคนไปเลย คุณบูจาราตี้เลยต้องจัดการพวกเขาเองทีละคน ฝังลงดิน นั่นแหละครับที่ทำให้คุณบูจาราตี้เป็นอย่างที่เห็น”
“สิ่งของที่เรียกว่า…อะไรนะ?”
“【ผู้บิดเบือน】!”
ถึงแม้คาร์เตอร์·สเลซจะไม่คุ้นกับสิ่งที่ลุงมังกรเรียกว่า “สิ่งของ” แต่จากคำอธิบาย เขาก็เข้าใจความเจ็บปวดของบูจาราตี้
แต่การเข้าใจเป็นเรื่องหนึ่ง การต้องมาเจอเองเป็นอีกเรื่องหนึ่ง
โดยเฉพาะตอนนี้ บูจาราตี้กำลังมองทั้งเขาและจอนนี่·เบลซเป็นเป้าโจมตี “ขอโทษนะเจ้าหนู ถึงฉันจะเข้าใจอารมณ์อันโศกเศร้าของอีกฝ่ายแล้วก็เถอะ แต่ฉันจะไม่ยืนเฉย ๆ ให้มันควบคุมหรอกนะ ดังนั้น…”
คาร์เตอร์ สเลซ กดหมวกคาวบอยลงเบา ๆ แล้วหันไปขอโทษ【ลุงมังกร】ก่อน จากนั้นจึงยกปืนล่าสัตว์ขึ้นเล็งไปที่ซานเวนกันซ่า แล้วเริ่มยิงทันที
ถึงแม้จะไม่รู้ว่าบูจาราตี้ซ่อนตัวอยู่ไหน หลังจากใช้พลังไปแล้ว แต่คาร์เตอร์ สเลซ ในฐานะโกสต์ไรเดอร์ ก็คงไม่รอให้ฝ่ายตรงข้ามมาหาถึงที่ เขาจึงใช้กระสุนเพลิงนรกบีบให้ฝ่ายตรงข้ามออกมา
กระสุนเพลิงนรกตกลงพื้น เกิดเป็นหลุมดำไหม้เกรียมเป็นรูพรุนไปหมด
“ออกมาเถอะไอ้หนู ถ้าอยากจัดการฉันก็อย่ามาทำตัวเป็นผู้หญิงซ่อนอยู่แบบนี้ มาสู้กันตัวต่อตัวเลย”
คาร์เตอร์ สเลซ พูดพลางยิงกระสุนกวาดพื้นไปด้วย
“……”
ไม่ว่าคาร์เตอร์ สเลซจะยิงปืนยั่วเย้าอย่างไร บูจาราตี้ก็ไม่ยอมออกมาสู้
ปัง!
กระสุนอีกนัดทุบกำแพงเป็นรูโหว่ คาร์เตอร์ สเลซมองไปรอบ ๆ แต่ก็ยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เปลวไฟบนตัวเขาจึงกระเพื่อมเล็กน้อย เขาจำใจต้องหยุดยิง
พลังเพลิงนรกของเขามาจากของขวัญที่จอนนี่ เบลซมอบให้ จึงไม่ต้องกังวลเรื่องพลังงานหมด
“สติ๊กกี้ฟิงเกอร์!”
แต่แล้ว ในเสี้ยววินาทีหลังจากคาร์เตอร์·สเลซหยุดการยิง เสียงตะโกนเบา ๆ ก็ดังขึ้น บูจาราตี้สร้างซิปขึ้นมาจากข้าง ๆ ที่ม้าปีศาจยืนอยู่ ชกเข้าที่ขาของม้าอย่างแม่นยำ
ฮี้ ๆ ——
ม้าปีศาจร้องครวญคราง ด้วยพลังของสแตนด์ ขาที่ถูกชกแยกออกเป็นซิปทันที ซิปถูกเปิดออกพร้อมกับเสียงขาและเท้าม้าแยกจากกัน การทรงตัวเสียไปอย่างกะทันหันทำให้ร่างกายม้าที่หนักอึ้งล้มลงไปข้างหน้า คาร์เตอร์·สเลซที่นั่งอยู่บนหลังม้าจึงเสียหลักไปด้วย
ฟุ้บ ๆ ๆ ——
เห็นว่าคาร์เตอร์·สเลซกำลังจะล้มคว่ำลงมาพร้อมกับม้า จอนนี่·เบลซจึงรีบเหวี่ยงโซ่ในมือไปยังตำแหน่งที่โกสต์ไรเดอร์รุ่นก่อนอยู่
“สติ๊กกี้ฟิงเกอร์!”
จอนนี่·เบลซหวังจะใช้โซ่ช่วยคาร์เตอร์·สเลซรักษาสมดุล
แต่บูจาราตี้ที่ซุ่มตัวอยู่ กลับไม่ต้องการให้เป็นเช่นนั้น เขาจึงใช้พลังสแตนด์ ร่างของบูจาราตี้ปรากฏขึ้นอีกครั้ง ล้อมรอบเส้นโซ่ที่พุ่งเข้ามา ควบคุมสแตนด์ที่อยู่ด้านหลัง ปากของมันส่งเสียงประหลาด “อารีย์ อารีย์ อารีย์!” พร้อมกับทุบโซ่ด้วยความบ้าคลั่ง
“อะไรกัน?!”
ทันทีที่สแตนด์โจมตี โซ่เหล็กในมือของจอนนี่ เบลซก็แตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ ในทันที
กัง! กัง!
เสียงโลหะหนัก ๆ ดังขึ้น โซ่เหล็กในมือของจอนนี่ เบลซกระจัดกระจายไปทั่ว เหลือเพียงเศษเล็กเศษน้อยที่ยังคงติดอยู่
อีกด้านหนึ่ง หลังจากใช้พลังสแตนด์แยกโซ่เหล็กออกแล้ว บูจาราตี้ก็ใช้ความสามารถของตัวเองเคลื่อนย้ายไปหาคาร์เตอร์ สเลซที่ล้มลงไปพร้อมกับม้าศึกนรก เขาใช้พลังสแตนด์สร้างพื้นที่คล้ายซิปขนาดใหญ่ ดักส่วนหนึ่งของร่างกายม้าไว้
ฮี้——
พื้นที่ที่สร้างขึ้นจากสแตนด์สติ๊กกี้ ฟิงเกอร์นั้นเป็นพื้นที่พิเศษ ไม่ซ้อนทับกับความเป็นจริง บูจาราตี้เคยใช้ความสามารถนี้ซ่อนตัวเข้าไปในร่างกายคนอื่นโดยที่อีกฝ่ายไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
“เพื่อนรัก!”
คาร์เตอร์ สเลซที่แปลงร่างเป็นโกสต์ไรเดอร์ สะบัดหัวเล็กน้อย ดูเหมือนการกระแทกจากการตกม้าจะไม่สร้างความเสียหายอะไรให้เขามากนัก
เขาพยุงตัวลุกขึ้นยืน สายตาว่างเปล่ามองเห็นสภาพของม้าศึกนรกได้ในทันที
คาร์เตอร์·สเลซก้าวเดินออกไป เตรียมเข้าไปช่วยม้าศึก
“ถ้าเป็นฉันนะ คงไม่ทำอย่างนั้นหรอก”
พร้อมคำเตือนเย็นยะเยือก บูจาราตี้โผล่ลำตัวออกมาจากซิปบนตัวม้าศึก
“แค่ฉันปลดพลังสติ๊กกี้ฟิงเกอร์ ม้าของนายก็จะถูกตัดเป็นสองท่อนทันทีด้วยพลังของซิป”
ได้ยินคำเตือนของบูจาราตี้ คาร์เตอร์·สเลซชะงักฝีเท้าไปโดยไม่รู้ตัว
เขามองไปที่ม้าศึกที่ติดอยู่ แล้วเห็นวัตถุคล้ายซิปปรากฏที่ปลายแผล
ฮี้...
เพื่อตอบโต้คำขู่ของบูจาราตี้ ม้าศึกนรกที่ดิ้นทุรนทุรายพ่นเปลวไฟออกมาจากรูจมูก มันใช้หัวที่เหลือแต่กระดูกหันไปหาคาร์เตอร์·สเลซแล้วส่งเสียงร้องตอบ
“……”
จากเสียงร้องนั้น คาร์เตอร์·สเลซเข้าใจว่าอีกฝ่ายบอกให้เขาอย่าลังเล
อย่างไรก็ตาม เมื่อมองม้าศึกนรกที่บูจาราตี้ควบคุมอยู่ เปลวไฟในดวงตาของคาร์เตอร์·สเลซวาบขึ้น แต่สุดท้ายเขาก็เลือกเชื่อฟังบูจาราตี้
“ขอโทษนะ เพื่อนรัก”
คาร์เตอร์·สเลซ ก้มลงมองม้าศึกนรกที่นอนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง รอยยิ้มขอโทษแวบเดียวปรากฏบนใบหน้าโครงกระดูกที่ลุกโชนด้วยเปลวไฟ
“ช่วงนี้นายเจอเรื่องแย่ ๆ มาเยอะแล้ว ฉันไม่อยากให้นายต้องเจ็บตัวเพราะฉันอีก”
“เอาล่ะ ดูเหมือนว่าคุณจะชนะ ฉันยอมแพ้”
เขาชูมือขึ้นทั้งสองข้าง หันไปหาบูจาราตี้ที่อยู่ตรงหน้า
ทันทีที่คาร์เตอร์·สเลซพูดจบ เปลวไฟนรกที่ห่อหุ้มตัวเขาก็ดับลง เผยให้เห็นใบหน้าคนแก่ผิวขาวซีด
(จบตอน)
ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_