บทที่ 163 คาร์เนจ (ช่วงที่ 1)

บทที่ 163 คาร์เนจ (ช่วงที่ 1)

"นายรู้จักอัมเบรลล่าด้วยงั้นเหรอ?"

ไรอันจงใจทำสีหน้าประหลาดใจด้วยใบหน้าของ T-1000 "นี่ไม่ใช่สิ่งที่นายควรรู้"

'กะแล้วเชียว'

เมื่อได้ยินคำตอบของ T-1000 ปีเตอร์ก็ดูประหลาดใจและถามต่อไปทันทีว่า "คุณเคยได้ยินชื่อเอ็ดดี้ บร็อคบ้างไหม? ไม่สิ... เวน่อม?"

'ก็แน่นอนอยู่แล้ว'

ในร้านขายของเก่า ไรอันหัวเราะเยาะในใจโดยไม่รู้ตัวเมื่อได้ยินคำถามของไอ้แมงมุมหนุ่ม

เขาควบคุม T-1000 เพื่อตอบว่า “เวน่อม? นายหมายถึงตัวล้มเหลวที่หลบหนีไปสินะ”

"ตัวล้มเหลว?!"

คำตอบของ T -1000 ทำให้ไอ้แมงมุมหนุ่มตกตะลึง

"ของทดลองที่หนีออกมาจากห้องทดลองนั่นก็ไม่มีอะไรนอกจากความล้มเหลว" T -1000 ตอบกลับอย่างไร้สีหน้าพร้อมกับมองไปที่แมงมุมหนุ่มตรงหน้าเขา ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นและพูดว่า "ดูเหมือนว่านายจะได้พบกับชายคนนั้นสินะ ฉันพอจะเข้าใจแล้วว่านายรู้จักชื่อของอัมเบรลล่าได้ยังไง บอกมาว่าตอนนี้ตัวล้มเหลวนั้นซ่อนตัวอยู่ที่ไหน?”

"เอ็ด... เอ็ดดี้... ตายแล้ว"

ไอ้แมงมุมหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นมอง T-1000 อีกครั้งและพูดอย่างหนักแน่นว่า "แต่ว่าเวน่อมไม่ใช่ตัวล้มเหลวสักหน่อย เขาน่ะเป็นฮีโร่!"

"ฮีโร่?" เมื่อได้ยินคำแย้งของไอ้แมงมุมหนุ่ม T-1000 ก็อดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ย "หนูทดลองที่เสร็จเพียงครึ่งหนึ่งจะเรียกว่าฮีโร่ได้ด้วยเหรอ? มันควรยินดีที่มันได้ตายไปแล้ว ไม่อย่างนั้นฉันคงจะฉีกกระชากมันเป็นชิ้นๆ"

"นายอย่ามาพูดแบบนั้นกับเอ็ดดี้นะ!"

เมื่อได้ยินคำสบประมาทจาก T -1000 จิตใจของไอ้แมงมุมหนุ่มก็ปั่นป่วนในทันที ด้วยความว่องไวของเขา เขากระโดดขึ้นสูง เตะโครงเหล็กเพื่อใช้เป็นแท่นเหยียบและเร่งเข้าหา T-1000 อย่างรุนแรงเพื่อเตะใส่เขา

ปัง--

ทว่าในวินาทีต่อมา ของเหลวโลหะสีเงินในร่างกายของ T-1000 ก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง มันมีลักษณะคล้ายกับเวน่อมยิ่ง เขายกมือขึ้น จับขาของสไปเดอร์แมนและทันใดนั้น ก็โยนเขาไปด้านข้างเพื่อกระแทกสไปเดอร์แมนเข้าไปใส่รถที่อยู่ใกล้ๆ เขามองลงไปที่ร่างของไอ้แมงมุมที่ถูกกระแทกใส่รถอย่างรุนแรง T-1000 ยกขาของมันขึ้นในทันที จากนั้นเหยียบลงบนร่างเล็กๆ ของอีกฝ่ายและพูดเสียงแหบแห้งว่า "อย่าคิดว่าฉันจะเหมือนกับไอ้ขี้แพ้เวน่อม ฉันเป็นตัวทดลองที่ประสบความสำเร็จ เวน่อมไม่คู่ควรที่จะเอามาเปรียบเทียบกับฉัน จงจำชื่อของฉันไว้... "

ในร้านขายของเก่า ไรอันจงใจทำให้ T-1000 หยุดพูดั่วครู่ ก่อนที่จะค่อยๆ ออกเสียงชื่อของมัน "คาร์เนจ!"

[คะแนนชื่อเสียงจากปีเตอร์ ปาร์คเกอร์ +400]

ชื่อที่ตั้งโดย [T -1000] ทำให้ปีเตอร์ตกใจอย่างมาก แต่ด้วยแรงกระแทกที่ทุบใส่หน้าอกของเขา สีหน้าของปีเตอร์ก็บิดเบี้ยวในทันที เขายื่นมือออกไปจับกรงเล็บ มือของไอ้แมงมุมหนุ่มเผยให้เห็นความแข็งแกร่งที่ไม่ธรรมดา เขาค่อยๆ ยกร่าง T-1000 ออกจากร่างกายของเขา

ด้วยการใช้ความสามารถของเขาอย่างต่อเนื่อง เมื่อเทียบกับตอนที่เขาได้รับความสามารถของเขาเป็นครั้งแรก ปีเตอร์ก็มีพัฒนาการที่ดีขึ้นอย่างมาก ทั้งในด้านความแข็งแกร่งและแรงกาย

"เป็นไปได้ยังไง...?"

เมื่อจ้องมองไปที่สไปเดอร์แมนที่ค่อยๆ ยกตัวเขาขึ้น T-1000 ก็เผยสีหน้าตกตะลึงออกมา

พอเอามือของ T-1000 ออกจากตัวเขาแล้ว ไอ้แมงมุมหนุ่มก็ยกข้อมือขึ้นและปล่อยใยแมงมุมเส้นบางๆ และดึงตัวเองออกจากเท้าของ T-1000 ทันที จากนั้นปีเตอร์ก็ลูบหน้าอกของเขาในขณะที่มองไปทาง T -1000 ที่กำลังดูตื่นเต้นมาก

เมื่อเทียบกับเวน่อมที่เขาเคยพบมาก่อน เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าคาร์เนจหรือ T-1000 นั้นทรงพลังกว่าและอันตรายกว่าอย่างยิ่ง

"คิดว่าจะหนีจากฉันไปได้หรือไง?"

เมื่อมองไปทางสไปเดอร์แมนที่เกาะอยู่กับโครงเหล็ก T-1000 ก็เปิดปากออกมาเผยรอยยิ้มที่ดุร้าย มันเปิดฝ่ามือของมัน กรงเล็บแหลมคมได้งอกออกมาเป็นใบมีดในทันที มันกระโจนเข้าหาโครงเหล็กและปีนไปหาปีเตอร์ ในไม่ช้า มันก็มาถึงตำแหน่งของปีเตอร์

บนโครงเหล็ก T-1000 คำรามขณะที่มันยกแขนขึ้น ภายใต้สายตาอันตกใจของไอ้แมงมุมหนุ่ม ใบมีดขนาดยักษ์คมกริบได้ฟันเข้ามาหาเขา

ด้วยประสาทสัมผัสแมงมุม สไปเดอร์แมนได้หลบการโจมตีที่อันตรายนี้อย่างรวดเร็ว เขามองลงไปที่โครงเหล็กที่ถูกตัดครึ่งในทันที ใบหน้าภายใต้หน้ากากสีแดงกลับกลายเป็นซีดเซียว ถ้าเขาไม่เร็วพอ เขาก็คงจะลงเอยเหมือนโครงเหล็กนั้นแล้ว

"รู้แค่วิธีหลบหรือไงกัน?”

เมื่อเห็นไอ้แมงมุมหนุ่มหลบไปอีกครั้ง T-1000 ก็จงใจยั่วยุเขา

พูดตามตรง ด้วยพลังของร่างแยก T-1000 ก็มีความสามารถในการใช้วิชาเหินเวหาเช่นกัน กล่าวโดยสรุปคือ ถ้าเขาต้องการกำจัดไอ้แมงมุมหนุ่มอย่างถาวร เขาสามารถกำจัดมันได้อย่างง่ายดาย ทว่าตัวเขาตอนนี้กำลังรับบทบาทเป็นซิมไบโอตคาร์เนจ ถ้าเขากำจัดปีเตอร์แล้ว เขาจะเก็บคะแนนจากใครกันเล่า?

"เฮ้ ผมไม่หนีไปไหนหรอกน่า มันคือแผนล่าถอยต่างหาก"

เมื่อ T-1000 ตั้งคำถาม ไอ้แมงมุมหนุ่มก็แย้งทันที ไอ้แมงมุมหนุ่มไม่ได้หลงกล เขาเพียงถอยหลังไปหนึ่งก้าว

เมื่อเห็นโครงเหล็กถูกเฉือนง่ายดายเช่นนี้ เขาก็คงไม่บ้าพอจะไปเผชิญหน้ากับคาร์เนจตรงๆ อยู่แล้ว

ปีเตอร์รู้ว่าร่างกายของเขาไม่ได้แข็งเหมือนโครงเหล็ก

'ถ้าผมรู้แบบนี้ ผมน่าจะอยู่ที่บ้านของเน็ดเหมือนที่ผมบอกป้าเมย์ก็จบแล้ว'

แววตาแห่งความเสียใจได้ปรากฏภายใต้หน้ากากสีแดงของเขา จากนั้นปีเตอร์ก็มองไปที่ T-1000 ด้วยสีหน้าลังเล

ถ้าเป็นไปได้ สไปเดอร์แมนไม่ต้องการเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ซึ่งๆ หน้า สถานการณ์ในตอนนี้ทำให้เขาตระหนักได้ว่าเขาไม่มีโอกาสชนะเลยสักนิดเดียว ทว่าหากเขาหนีออกมาได้ แม้ว่าปีเตอร์จะไม่เคยสนใจความภาคภูมิใจและ 'ชอบทำเป็นฮีโร่' แต่ก็ไม่ใช่ว่าเขาจะปล่อยให้คนอันตรายอย่างคาร์เนจมาสร้างความหายนะแก่เมืองนี้ได้

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เขาได้พบเบาะแสเรื่องบริษัทอัมเบรลล่าแล้ว เขาไม่ต้องการที่จะยอมแพ้ง่ายๆ โดยเด็ดขาด

'ดูเหมือนว่าฉันมีแต่จะต้องสู้กับเขาตัวต่อตัวสินะ'

เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ระเบิดก่อนหน้านี้และเอ็ดดี้ที่ผลักเขาหนีออกจากอันตราย...

สีหน้าลังเลของปีเตอร์เปลี่ยนก็เป็นแน่วแน่อีกครั้ง เขามองไปที่ T-1000 และกัดฟัน 'ผมหนีไม่ได้ ทั้งหมดก็เพื่อเอ็ดดี้!'

แม้ว่าเขาจะตัดสินใจที่จะต่อสู้ต่อไป แต่ปีเตอร์ก็ไม่ได้รีบพุ่งเข้าไปใส่อย่างโง่เขลา เขาจำได้ว่าเมื่อเอ็ดดี้กลายร่างเป็นเวน่อม เขาก็มีจุดอ่อนอย่างหนึ่ง นั่นคือการกลัวไฟ ไอ้แมงมุมหนุ่มได้แต่สงสัยว่าคาร์เนจที่เป็นซิมไบโอตจะมีจุดอ่อนเหมือนกันหรือเปล่า

'มาลองดูกันเถอะ'