บทที่ 134 หลังจากนั้น
บทที่ 134 หลังจากนั้น
ติดตามเป็นกำลังใจให้ผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:BamแปลNiyay
บทที่ 134 หลังจากนั้น
"..."
จากระยะไกล เสียงไซเรนอันแผ่วเบาก็ได้ดังเข้ามาใกล้
เมื่อเกิดการระเบิดครั้งใหญ่ในใจกลางนิวยอร์ก มันคงจะแปลกถ้าตำรวจจะไม่ทำอะไรเลย
ปีเตอร์ห้อยตัวอยู่บนกำแพง มองไปที่หลังคาที่หายไปในการระเบิด เขาถอดหน้ากากที่ฉีกขาดออกจากศีรษะด้วยสีหน้าสับสน
ฉากที่เอ็ดดี้ผลักเขาออกจากอันตรายยังคงย้อนกลับมาหาเขา
...
[คะแนนชื่อเสียงจากกรีนก็อบลิน +4000]
[คะแนนชื่อเสียงจากปีเตอร์ ปาร์คเกอร์ +1550]
ในร้านขายของเก่า ไรอันละสายตาออกไปอย่างเงียบๆ ในช่วงเวลาเมื่อการระเบิดเกิดขึ้น เขาก็สูญเสียการควบคุมของร่างแยกทันที
ทว่าไรอันไม่ได้ให้ความสนใจกับมันมากนัก ขีดจำกัดในการใช้งานของ [เอ็ดดี้ บร็อก] ถูกใช้ไปจนหมดแล้ว ดังนั้นแม้จะไม่มีการระเบิด เขาก็ต้องหาเหตุผลอื่นที่จทำให้ [เอ็ดดี้ บร็อก] หายไป ยิ่งไปกว่านั้น การได้รับคะแนนมากมายในนาทีสุดท้ายของการใช้การ์ดนั้นก็ถือว่าเกินความคาดหมายเดิมของไรอันมาก
สรุปก็คือ เขามีแต่ได้
เขามองไปที่คะแนนที่ปรากฏบนระบบ มุมริมฝีปากของไรอันยกโค้งขึ้น
...
"นานแค่ไหนแล้ว?"
"มันเป็นเวลากว่า 48 ชั่วโมงแล้วครับ"
ในบริษัทออสคอร์ป การหายตัวไปของนอร์แมนได้เริ่มส่งผลกระทบต่อบริษัทแล้ว หุ้นของบริษัทลดลง ซึ่งทำให้ผู้ถือหุ้นรายอื่นตื่นตระหนก
"มีใครสามารถติดต่อคุณออสบอร์นได้บ้าง?"
“ฉันโทรไปที่เบอร์ส่วนตัวของเขาแล้ว เจอโทรศัพท์ของเขาในห้องทำงานและแผนการทดลองที่สมบูรณ์ครึ่งหนึ่งบนโต๊ะของเขาที่อัพเกรดเป็นเกราะกล...”
“ฉันไม่สนใจหรอกว่านอร์แมนจะวางแผนอะไรไว้ ฉันแค่อยากรู้ว่าเขาไปไหน ในฐานะสมาชิกคณะกรรมการของบริษัทออสคอร์ป เขาจำเป็นต้องมาแก้ปัญหาเรื่องทั้งหมดนี้ที่กำลังเกิดขึ้น” ในห้องประชุม ผู้ถือหุ้นอาวุโสบางคนของออสคอร์ปเริ่มแสดงความไม่พอใจออกมา
“เท่าที่ผมรู้ จู่ๆ นอร์แมนก็จะไม่หายไปโดยไม่มีการบอกกล่าว อาจมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นกับเขา รออีกสักสองสามวันเถอะ” มีผู้บริหารระดับสูงที่ใกล้ชิดกับนอร์แมนได้แสดงมุมมองที่แตกต่างออกไป
"ท่านสุภาพบุรุษ" ในยามนั้นเอง โดนัลด์ เมนเคน หนึ่งในคณะกรรมการได้พูดขึ้นเพื่อบอกข่าวว่า "ผมคิดว่าทุกคนในห้องนี้ค่อนข้างรู้ดีว่าสุขภาพของคุณออสบอร์นไม่ค่อยดีนักในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ในความเป็นจริง จากที่ผมได้รับการบอกเล่าจากคุณออสบอร์น เขาได้พาแพทย์ส่วนตัวของเขามารักษาปัญหาสุขภาพของเขาหลายครั้ง ผมเคยตรวจสอบกับหมอที่รับผิดชอบการรักษาของคุณออสบอร์นมาก่อนแล้วเพื่อความแน่ใจ..."
ผู้บริหารออสคอร์ปไม่ทราบถึงความจริงที่ว่านอร์แมนได้รักษาโรคทางพันธุกรรมของเขาแล้วด้วยการฉีดเซรุ่มสุดยอดทหาร ดังนั้นโดนัลด์จึงคาดการณ์ข้อมูลจากอดีตที่ตนได้รับ และตัดสินใจอย่างสมเหตุสมผล "ดังนั้นบางทีเราควรจะคิดว่าบางที อาจเกิดเรื่องร้ายแรงกับคุณออสบอร์นไปแล้ว..."
คำพูดของโดนัลด์ทำให้เกิดความโกลาหลในหมู่ผู้บริหารออสคอร์ปภายในห้อง
มุมริมฝีปากของโดนัลด์ยกขึ้น เขากำลังจะพูดต่อ แต่ทันใดนั้นก็ได้มีเสียงก็ดังขึ้นจากผู้บริหารระดับสูง
“บางทีเราน่าจะไปตามตัวแฮร์รี่มานะ”
“แฮร์รี่ ออสบอร์นเหรอ?”
เพียงครู่เดียว รอยยิ้มบนใบหน้าของโดนัลด์ เมนเคนก็หยุดนิ่งไป
...
"จะลดทุนวิจัยทำไม?"
ในไบโอแล็บของออสคอร์ป เมื่อได้ยินข่าวร้ายจากเบื้องบน สีหน้าของศาสตราจารย์คอนเนอร์ก็เปลี่ยนไปทันที เขาได้แต่ขึ้นเสียงและพูดด้วยความกระวนกระวาย “การทดลองของผมใกล้สำเร็จแล้วนะ เซรุ่มกิ้งก่าได้พิสูจน์แล้วว่าสามารถช่วยให้หนูงอกแขนขาใหม่ได้ ขั้นตอนต่อไปในการทดสอบมันก็เหลือแค่ขั้นตอนที่สำคัญที่สุด ทดสอบกับมนุษย์ ผมต้องการเวลาอีกสักหน่อย...”
"ผมขอโทษด้วยศาสตราจารย์ แต่นี่เป็นการตัดสินใจที่เป็นเอกฉันท์จากผู้บริหาร" ตรงข้ามของห้อง เลขาของบริษัทได้ถ่ายทอดคำสั่งที่เขาได้รับด้วยสีหน้าว่างเปล่า "พวกเขาเชื่อว่าเซรุ่มจากกิ้งก่ามีค่าใช้จ่ายสูงเกินไป บริษัทออสคอร์ปให้เงินคุณสามครั้งติดต่อกัน แต่คุณไม่ได้ให้ผลลัพธ์ที่น่าพอใจเลย"
"อีกทั้งการทดสอบข้ามสายพันธุ์เป็นการทดลองที่อันตรายมาก ผมต้องการข้อมูลเพิ่มเติมสำหรับการตัดสินใจที่สำคัญ ผมไม่สามารถที่จะ..."
"ผมรู้ แต่ผู้บริหารออสคอร์ปไม่คิดอย่างนั้น" เขาเปิดปากขัดขวางคำอธิบายของศาสตราจารย์คอนเนอร์ จากนั้นเลขาก็กล่าวต่อไปว่า "ส่วนประกอบพลังงานใหม่ที่บริษัทสตาร์กอินดัสตรีส์ได้สร้างความสนใจอย่างมาก ทำให้ออสคอร์ปของเราตัดสินใจที่จะเปิดห้องปฏิบัติการวิจัยพลังงานใหม่ ดร.ออตโต้ออคเตเวียส ผู้มีส่วนร่วมอย่างมากในการวิจัยเรื่องพลังงานปรมาณูก็ได้รับการว่าจ้างให้เป็นผู้นำในการทดลองพัฒนาพลังงานใหม่ ด้วยเหตุนี้ บริษัทออสคอร์ปจึงต้องตัดเงินทุนสนับสนุนการวิจัยอื่นๆ ของบริษัทไป ศาสตราจารย์คอนเนอร์ เซรุ่มกิ้งก่าข้ามสายพันธุ์ของคุณก็เป็นหนึ่งในนั้น... "
"แต่ผมเกือบจะทำได้แล้ว ผมเกือบจะทำได้แล้วนะ"
หลังจากพูดบรรยายเรื่องข้อสรุปการตัดสินใจของผู้บริหารระดับสูงของออสคอร์ป เลขาก็รีบออกจากห้องทดลอง ปล่อยให้เคิร์ทพึมพำอยู่คนเดียวในห้อง
เมื่อหันไปมองทางอื่น เคิร์ทก็เห็นเซรุ่มกิ้งก่าสีเขียวเข้มวางอยู่บนโต๊ะทดลอง
...
"แม็กซ์เวลล์ นายคงต้องทำงานล่วงเวลาตอนเย็นนี้แล้วล่ะ"
ในฝ่ายไฟฟ้าของช่างบริษัทออสคอร์ป ชายวัยกลางคนในหมวกกันน็อกได้พูดอย่างอ่อนน้อมถ่อมตนกับชายผิวดำตรงหน้าเขา
“แต่ผมทำงานล่วงเวลาให้บริษัทเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ติดต่อกันแล้วนะครับ วันนี้น่าจะเป็นวันหยุดของผมสิ” เขาขยี้ผมที่บางๆ บนศีรษะของเขา ก่อนจะกล่าวตอบไป
"ฉันรู้ แต่แม็กซ์เวลล์ นายมีส่วนร่วมในการออกแบบสายไฟฟ้าทั้งหมดของบริษัท เพราะงั้นถ้าเป็นนายก็น่าจะสามารถจัดการได้สิถ้ามีปัญหาอะไรเกิดขึ้น"
“แต่ผมได้นัดตัดผมไว้แล้ว”
“สายไปวันหนึ่งไม่เป็นไรหรอกน่า แม็กซ์เวลล์ ถือว่าตกลงนะ คืนนี้นายจะต้องเป็นคนเฝ้าแผงควบคุมเอาไว้” เมื่อพูดเช่นนั้นจบ ชายวัยกลางคนก็หันกลับไปทันทีโดยไม่คำนึงถึงปฏิกิริยาของแม็กซ์เวลล์เลย เขามั่นใจว่าแม็กซ์เวลล์จะไม่กล้าขัดคำสั่งของเขาสักนิดเดียว
“นายไม่คิดว่ามันจะมากเกินไปหน่อยเหรอ?”
ระหว่างทางกลับ เพื่อนร่วมงานที่อยู่หน่วยเดียวก็อดไม่ได้ที่จะถามออกมา
“มันจะมีปัญหาอะไรกัน? เขาน่ะมันพวกแปลก ไม่มีทางที่เขาจะพูดแย้งอะไรออกมาอยู่แล้ว”