บทที่ 74 นัดเดียวจบกัน
บทที่ 74 นัดเดียวจบกัน
ติดตามเป็นกำลังใจให้ผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:BamแปลNiyay
บทที่ 74 นัดเดียวจบกัน
'อย่างที่แกบอกฉันก่อนหน้านี้ไง ยิงเข้าศีรษะ'
ในโกดัง เมื่อคิลเกรฟเสียชีวิต วิกฤติก็คลี่คลายลง
ภายในร้านขายของเก่า ไรอันหลุดออกมาจากความคิดของเขาและมุ่งความสนใจไปที่แผงข้อมูลระบบที่อยู่ตรงหน้าเขา
[คะแนนชื่อเสียง]: 11185
คะแนนชื่อเสียงถูกรวบรวมเร็วกว่าที่ไรอันจินตนาการไว้เสียอีก
โดยเฉพาะคะแนนชื่อเสียงที่เขารวบรวมจากเพอร์เพิลแมนหลังจากที่เขาถูกฆ่าในโกดัง อาจกล่าวได้ว่านี่เป็นคะแนนที่มากที่สุดที่เขาเคยได้รับมาเลย
แน่นอนว่าความรู้สึกน่าสะพรึงกลัวของชีวิตที่อยู่หน้าประตูแห่งความตาย ย่อมเป็นการสร้างอารมณ์ในจิตใจของเขาเป็นอย่างมาก ก็เลยทำให้เขาได้คะแนนเยอะไปด้วย
แต่การฆ่าเพอร์เพิลแมนเป็นสิ่งที่ทำได้เพียงครั้งเดียว ไรอันไม่รู้หรอกว่าจะมีวิธีอื่นที่ดีกว่าการเก็บคะแนนเรื่อยๆ จาก [จอมโจรคิด] ในตอนนี้หรือเปล่า
'แต่ขอแค่ได้คะแนนชื่อเสียงก็พอแล้ว'
ด้วยเหตุนี้ ไรอันจึงส่ายศีรษะไปมา เขาหยุดหมกมุ่นอยู่กับวิธีการได้รับคะแนนชื่อเสียง
เพราะตอนนี้เห็นได้ชัดว่ามีสิ่งที่สำคัญมากกว่านั้นรอเขาอยู่
คะแนนของเขาถึง 10,000 ซึ่งหมายความว่า [หีบสมบัติทองแดง] ที่เขาใฝ่ฝันกำลังกวักมือเรียกเขา
'แลกเปลี่ยน!'
ไรอันใช้คะแนน 10,000 แต้มเพื่อซื้อ [หีบสมบัติทองแดง] ใหม่จากระบบโดยไม่ลังเล ไรอันไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะราคาหรืออย่างอื่น แต่เขารู้สึกว่า [หีบสมบัติทองแดง] ที่อยู่ตรงหน้าเขาดูหรูหรากว่า [หีบสมบัติเหล็กดำ] พอสมควร
อาจเพราะว่ามันมีมูลค่า 10,000 แต้มกระมัง
ไรอันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และระงับความตื่นเต้นของเขา จากนั้นก็มองไปที่หีบสมบัติที่มีความแวววาวของโลหะทองแดงในระบบ
"จงเปิด!"
แสงสีขาวที่คุ้นเคยได้ผุดขึ้น ไอเทมใน [หีบสมบัติทองแดง] ปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตาของไรอัน
[ไอเท็ม: อิมแพ็คไดอัล]
[ความสามารถ: สร้างแรงกระแทก]
[แนะนำ: เป็นอุปกรณ์พิเศษในโลกวันพีช พวกมันทำจากซากหอยบางชนิด มีคุณค่ามากและมักจะใช้ขับเคลื่อนเรือเล็กได้ มันสามารถปล่อยพลังงานจลน์อันทรงพลังออกมาเพื่อใช้กับศัตรูได้]
[เอกลักษณ์ของไอเท็ม: ปัง!]
...
[ไอเท็ม: ยันต์ศักดิ์สิทธิ์ที่มีพลังวิญญาณบางเบา (D)]
[ความสามารถ: เสริมพลัง]
[แนะนำ: ติดไว้บนส่วนใดก็ได้ของร่างกาย เพื่อเพิ่มความแข็งแกร่ง 10 จุด มันจะคงอยู่ได้ครึ่งชั่วโมงและหายไปหลังการใช้งาน]
[เอกลักษณ์ของไอเท็ม: ผลิตภัณฑ์กึ่งสำเร็จรูปที่ทำโดยผู้สร้างยันต์มือใหม่ เพราะขาดความสามารถ]
[เอกลักษณ์ของไอเท็ม 2: ข้ารู้สึกได้ถึงพลังมากมายทั่วร่างกาย]
[เอกลักษณ์ของไอเท็ม 3: ทุกส่วนของร่างกายข้าเลย]
ไอเท็มที่ออกมาจาก [หีบสมบัติทองแดง] นั้นมากกว่าที่ไรอันคาดไว้ โดยเฉพาะ [อิมแพ็คไดอัล] และ [ยันต์ศักดิ์สิทธิ์] เห็นได้ชัดว่าพวกมันแตกต่างจากไอเทมที่ออกมาจาก [หีบสมบัติเหล็กดำ] และเป็นไอเทมที่เหมาะสมที่สามารถช่วยในการต่อสู้ได้จริง
ไรอันถอนสายตาจาก [เอกลักษณ์ของไอเท็ม 3] จากนั้นไรอันก็หันความสนใจไปที่การ์ดที่ออกมาจากหีบสมบัติ
แม้ว่าจะไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาจั่วการ์ดทองแดงระดับ C แต่ใจของไรอันก็ยังคงเต็มไปด้วยความกังวล
ทว่าเมื่อเห็นตัวละครที่ปรากฏบนการ์ด มันก็ทำให้ใบหน้าของไรอันถึงกับซีดเผือด
เขาสงสัยเหลือเกินว่าไอ้เจ้าระบบมันคงจงใจกลั่นแกล้งเขาแน่
เพราะสิ่งที่อยู่ในมือเขา...
...
[การ์ดระดับ C -- กู่เจี้ยนฮุน (อสูร)]
[ทักษะ ฝ่ามือยูไล (เก้าขั้น)]
[ภูมิหลัง: ชายผู้นี้มีอายุประมาณ 46 หรือ 47 ปี เขาทำสิ่งต่างๆ ในแบบของตัวเขาเองและมักจะฝ่าฝืนกฎเกณฑ์ทุกประการ เขาเป็นคนหยิ่งผยองและทระนงตน จึงได้รับฉายาว่าเทพเมฆาอัคคี เขาได้เรียนรู้วิชาฝ่ามือยูไลโดยบังเอิญ และกลายเป็นศัตรูโลกวรยุทธ์]
[คำพูดติดปาก: ฝ่ามือยูไลขั้นแรก... ]
แม้ว่า [อสูร] ที่ปรากฏในการ์ดจะไม่ใช่บุคคลเดียวกับราชานักฆ่าที่ไรอันได้กล่าวถึงผ่านอาซิง...
แต่ถึงกระนั้น การ์ดระดับ C ใบนี้ก็ดีกว่าที่เขาคาดไว้มาก
ไรอันคิดว่า [กู่เจี้ยนฮุน] ควรได้รับการพิจารณาว่าเป็นการ์ดที่อยู่ระดับสูงกว่าระดับ C ด้วยกันเองเสียอีก เพราะ [ฝ่ามือยูไล] เป็นหนึ่งในวิชาศิลปะการต่อสู้ที่ไม่มีใครเทียบได้เลย มันมีชื่อเสียงมากที่สุด ไม่ว่าจะเป็นในภาพยนตร์ ละครโทรทัศน์หรือการ์ตูน
'[ฝ่ามือยูไล] ... อสูร!'
ในร้านขายของเก่า ไรอันมองดูคำแนะนำบนการ์ดตัวละครทั้งสองใบ และความคิดที่คลุมเครือก็ค่อยๆ เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาในใจของเขา
...
ในแมนฮัตตัน ย่านเฮลคิทเช่น
แดนนี่ซึ่งกลับมาจากกัมพูชากำลังมองหาเบาะแสของเดอะแฮน
แต่เห็นได้ชัดว่าเพราะการกระทำของดีเฟนเดอร์สในช่วงเวลานี้ เหล่าเดอะแฮนจึงทำตัวลึกลับมากขึ้น ทำให้เป็นเรื่องยากสำหรับแดนนี่ที่จะค้นหาเบาะแสได้
"ผมไม่รู้ว่าเดอะแฮนอยู่ที่ไหนจริงๆ ผมเคยติดต่อกับพวกคนแต่งตัวประหลาดมาก่อน แต่พวกเขาก็ไม่ปรากฏตัวอีกเลย"
"นายแน่ใจนะว่าบอกฉันมาทุกอย่างแล้ว? ถ้าฉันรู้ว่านายโกหกฉัน..."
ดูเหมือนแดนนี่จะสอบปากคำไม่เก่งนัก แต่เห็นได้ชัดว่าเขามีวิธีของตัวเขาเอง
แสงสีทองส่องประกายขณะที่เขายกกำปั้นขึ้น
เมื่อมองดูหมัดอันเปล่งแสงของแดนนี่ คนที่ถูกเค้นถามอยู่ก็กลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว เขาไม่ลืมภาพที่อีกฝ่ายทุบกำแพงด้วยกำปั้นเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้วได้เลย ชายคนนั้นรีบยกมือขึ้น
"โอเค โอเค ผมจะพูดแล้ว ผมเคยเห็นพวกเขาครั้งหนึ่งเมื่อเร็วๆ นี้ คนแปลกๆ พวกนั้นได้ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับกองทัพของคิงพิน"
"คิงพิน?"
แดนนี่ปล่อยชายคนนั้นไปและทิ้งชายคนนั้น พร้อมกับขมวดคิ้วและพึมพำชื่อไปมา
เมื่อเห็นว่าแดนนี่กำลังจมอยู่ในห้วงภวังค์ ชายคนนั้นก็รีบหนีไป จนเกือบจะชนคนเดินถนนที่กำลังเดินอยู่ทางเข้าตรอก
คนเดินถนนรีบโดดหลบชายที่วิ่งหนีออกมาบ้าคลั่งเพื่อเอาชีวิตรอด
ชายชาวเอเชียในชุดลำลองหันศีรษะไปมองชายที่หลบหนีไป เขาได้แต่ส่ายศีรษะ จากนั้นจึงเดินหน้าต่อไปเข้าตรอก น่าประหลาดเป็นอย่างมากที่ชายผู้นี้กลับกำลังเดินเข้ามายังตรอกที่เปล่าเปลี่ยว
"โทษทีนะ แต่ช่วยบอกฉันได้ไหมว่า..."
ในยามนั้นเอง แดนนี่ผู้กำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ก็รู้สึกเหมือนใครมาแตะไหล่ของเขา เขาแทบไม่ใช้เวลาคิดเลย การฝึกศิลปะการต่อสู้มานานหลายปีในคุนหลุนทำให้ร่างกายของเขาตอบโต้โดยไม่รู้ตัว เขายกข้อศอกขึ้นแล้วกระแทกไปในทิศทางที่เสียงนั้นดังมา
"เวรแล้ว!"
เมื่อออกศอกได้ครึ่งทาง แดนนี่ก็จำได้ว่าเขาอยู่ในนิวยอร์ก ไม่ใช่ที่คุนหลุน เขามองไปที่ชายชาวเอเชียที่ยืนอยู่ข้างหลังเขา พยายามรั้งแรงที่เขาปล่อยออกไป แต่เห็นได้ชัดว่าสายเกินไปแล้ว