บทที่ 180  คฤหาสน์ตระกูลต้วน (ติดตามผล 1)

บทที่ 180  คฤหาสน์ตระกูลต้วน (ติดตามผล 1)

เสิ่นชงหรานคิดแผนการในใจ หลังจากที่ก่อนหน้านี้เธอได้เปิดเผยความจริงเกี่ยวกับเฉินรั่วซูไปแล้ว แต่ระหว่างการทำภารกิจครั้งนี้ นอกเหนือจากช่วงเวลาสุดท้าย เธอก็แทบไม่ได้เจอผีนั้นอีกเลย

ทำให้เธอสงสัยว่าระบบนี้มีฟังก์ชันการปรับสมดุลหรือไม่

เมื่อกลับมาสู่โลกของตนเอง เสิ่นชงหรานนอนไปมาบนเตียง โชคดีที่การทำภารกิจนี้เป็นช่วงกลางคืน ทำให้ตอนนี้ที่ออกมาแล้ว เฟิงอี้เฉินคงจะไม่มารบกวนเธอ

เธอคิดว่าควรใช้เวลานี้เพื่อทำความเข้าใจให้ดี ว่าเพื่อนร่วมทีมคนนี้เป็นคนเช่นไร แม้ว่าเธอจะไม่เต็มใจที่จะเปิดเผยความสามารถของตนเอง แต่ถึงแม้เธอไม่พูด เฟิงอี้เฉินก็คงไม่ถามถึงเรื่องนี้มากมาย

อีกด้านหนึ่ง เฟิงอี้เฉินก็กลับมายังโลกความเป็นจริงแล้ว ในหัวของเขายังคงนึกถึงท่าทีของเสิ่นชงหรานในตอนนั้น ตรงข้ามกับเขานั่งอยู่เป็นชายคนเดิมที่เคยมาเยือนก่อนหน้านี้

เมื่อเห็นว่าเขาอารมณ์ดี ชายที่สวมสายคาดศีรษะกีฬาจึงถามขึ้นว่า “ว่าไง? ครั้งนี้มีอะไรให้ค้นพบหรือเปล่า?”

แววตาของเฟิงอี้เฉินดูเป็นประกาย “ผมคิดว่าเราเจอผู้ทำภารกิจที่มีพรสวรรค์ใหม่แล้ว”

“โอ้?”

“เธออาจจะไม่ใช่ผู้มีความสามารถในการสื่อสารกับวิญญาณแบบปกติ หรือไม่ก็เป็นผู้มีความสามารถแบบพิเศษ ไม่ใช่แบบที่เราคิดไว้แน่ๆ เพื่อนร่วมทีมคนนี้ ผมหาเจอถูกแล้ว”

“แล้วเธอยังไม่ยอมพูดอะไรอีกเหรอ?”

เฟิงอี้เฉินพยักหน้า “ใช่ แต่ผมคิดว่าเธอเองก็น่าจะรู้สึกได้แล้ว ไม่ว่าจะพูดหรือไม่พูดก็ไม่ใช่ประเด็นสำคัญ สิ่งที่สำคัญคือเธอจะเข้าใจว่าผมเป็นเพื่อนร่วมทีมที่เชื่อถือได้ ตราบใดที่เธอสามารถช่วยเหลือในภารกิจได้ ผมก็ไม่จำเป็นต้องเจาะลึกความสามารถของเธอ ยังไงก็ตาม ตอนนี้คุณเป็นอย่างไรบ้างกับการทำภารกิจ?”

ชายคนนั้นแสดงท่าทางเบื่อหน่าย “ก็เหมือนเดิม”

เฟิงอี้เฉินดื่มน้ำจากแก้ว “เอาล่ะ ผมน่าจะทำภารกิจอีกไม่กี่ครั้งก็จะได้ทำภารกิจระดับสูง หลังจากนั้นจะหาเวลาให้คุณได้เจอกับเธอ”

...

ตอนนั้น มี่เหยา เมื่อเห็นผีผู้หญิงลอยผ่านตัวเองไปหาถังชุน เธอก็ถึงกับตกใจจนหมดสติไป

“คุณหนู! คุณหนู ตื่นเถอะ…”

ในหัวของมี่เหยารู้สึกเหมือนโดนปั่น เธอลืมตาขึ้นมาด้วยความมึนงง

เมื่อเห็นว่าคนที่เรียกเธออยู่สวมชุดตำรวจ เธอก็ตื่นเต็มที่ทันที และคว้าเสื้อของอีกฝ่ายไว้แน่น “มีผี! มีผีจะฆ่าเรา!”

ตำรวจหญิงที่เรียกมี่เหยาพยายามปลอบเธอ “ใจเย็นๆ ที่นี่ไม่มีผี ตอนนี้คุณรู้สึกอย่างไรบ้าง?”

มี่เหยาได้รับการพยุงตัวขึ้น เธอมองไปรอบๆ เห็นคฤหาสน์ตระกูลต้วนถูกล้อมด้วยสายกั้นของตำรวจ มีชาวบ้านในบริเวณใกล้เคียงมามุงดู และมีตำรวจเดินเข้าออกอยู่หลายคน

ตำรวจหญิงสอบถามมี่เหยาต่อ “คุณมี่ เราได้รับแจ้งจากญาติและเพื่อนของคุณว่าคุณมาที่นี่ตั้งแต่วันที่ 19 มาพร้อมกับคนอื่นอีกสี่คน คุณยังจำได้ไหม?”

เธอรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ดูเหมือนจะได้รับความกระทบกระเทือน แต่ก็อาจจะเสแสร้งก็ได้ เพราะในลานบ้านนี้แต่เดิมมีห้าคน ตอนนี้ตายไปแล้วสี่คน เหลือรอดแค่คนเดียว ถ้าไม่ใช่ผู้รอดชีวิต ก็อาจจะเป็นผู้ก่อเหตุ

มี่เหยาหันศีรษะอย่างงุนงง เธอพยายามระลึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น พวกเขามาถึงในวันที่ 19 และในวันถัดมาก็พบว่าผีจุ้นไฉ่ตายไปแล้ว หลังจากนั้นแทบทุกวันก็มีคนตายไปหนึ่งคน

จนมาถึงตอนสุดท้าย ขณะที่พวกเขาอยู่ในตัวบ้านหลัก ผีผู้หญิงก็พุ่งเข้ามาโจมตี

มี่เหยารู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว “จำได้ จำได้…”

เธอเล่าเหตุการณ์ที่จำได้ให้ตำรวจหญิงฟัง แม้ภายนอกตำรวจหญิงจะไม่แสดงอาการอะไร แต่สายตาที่มองมี่เหยาเริ่มเปลี่ยนไป

หลังจากสอบถามเสร็จ ตำรวจหญิงก็ขอให้เธอพักผ่อนดีๆ แล้วเดินไปหาเจ้านายเพื่อรายงาน

ตำรวจหญิงมอบสมุดจดบันทึกให้กับหัวหน้าพร้อมกับรายงาน

“ฉันได้สอบถามกับมี่เหยาแล้ว แต่เธอยืนยันว่าผีเป็นคนฆ่า ฉันสงสัยว่าเธออาจมีส่วนเกี่ยวข้อง”

ตำรวจชั้นผู้ใหญ่เปิดสมุดบันทึกและตรวจดู ขณะนึกถึงสภาพภายในบ้านที่น่าสยดสยอง

"อืม เธอไปปลอบใจมี่เหยาต่อ พยายามถามให้ได้ว่าในช่วงสองสามวันที่ผ่านมานี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง"

ตำรวจหญิงได้รับคำสั่ง ยืนตรงทำความเคารพก่อนจะออกไป

ส่วนตำรวจชั้นผู้ใหญ่ยังคงดูสมุดบันทึก พวกเขาเคยจัดประชุมลับกันในระดับนี้มาก่อน หากพบคดีพิเศษที่เกี่ยวข้องกับเรื่องเหนือธรรมชาติและวิญญาณ จะต้องรายงานตรงไปยังหน่วยพิเศษจากเมืองหลวงให้เข้ามาตรวจสอบ

ตอนนี้คดีนี้ก็ดูแปลกๆ อยู่

เริ่มจากเหยื่อก่อนเลย สองศพถูกพบที่บ่อน้ำในลานหลังบ้าน หนึ่งคนตายจากพิษ อีกคนตายอยู่ในตัวบ้านหลักตรงลานบ้านที่สอง มีเพียงมี่เหยาที่รอดชีวิตมาได้

ในตอนแรกพวกเขาตั้งข้อสงสัยกับผู้รอดชีวิตทันที แต่จากการตรวจสอบเบื้องต้นพบว่าศพสองศพที่อยู่ในบ่อน้ำนั้นอยู่ในจุดเกิดเหตุแรก และไม่มีการเคลื่อนย้ายใดๆ บ่อน้ำนี้แคบมาก การก่อเหตุจึงยังเป็นปริศนาที่ต้องสอบสวนต่อ

ส่วนศพที่ถูกวางไว้ในห้องพักแขกหนึ่งห้อง มีผู้ตายจากพิษที่พวกเขาพบซองยาที่ใช้ไม่หมดในกระเป๋าของผู้ตายในตัวบ้านหลัก ตอนนี้กำลังตรวจสอบส่วนประกอบของยาเหล่านั้นอยู่

แต่จากการตรวจสอบเหยื่อทั้งหมด บาดแผลบนศพไม่ใช่สิ่งที่มี่เหยาจะสามารถก่อได้ และประวัติของมี่เหยาก็เป็นเพียงหญิงสาวธรรมดา

...

สองวันต่อมา ทีมจากหน่วยพิเศษของเมืองหลวงก็มาถึง

ตำรวจท้องถิ่นมอบสิ่งของที่พวกเขาค้นพบ ส่วนใหญ่เป็นของเก่าในคฤหาสน์ตระกูลต้วน โดยเฉพาะสามกล่องสมบัติที่ทำให้คนทั่วไปถึงกับตกตะลึง หากขายออกไปจะมีมูลค่ากว่า 100 ล้านหยวน ในตอนแรกจึงสงสัยว่าเป็นคดีฆาตกรรมเพื่อชิงทรัพย์

แต่ภายหลังพวกเขาพบจดหมายและเอกสารรับรองของเฉินรั่วซูเพิ่มเติม

สิ่งเหล่านี้ถูกวางอยู่ตรงหน้าผู้ตรวจสอบจากหน่วยพิเศษที่มาจากเมืองหลวง โดยมีหัวหน้าสถานีตำรวจเป็นผู้ส่งมอบคดีให้

"นี่คือหลักฐานทั้งหมดที่เรารวบรวมมาได้ ต่อมาผมได้สืบเกี่ยวกับคฤหาสน์ตระกูลต้วน พบว่ามีผู้เฒ่าที่อยู่ใกล้ๆ รู้บ้างเล็กน้อย ว่าเดิมทีบ้านเศรษฐีนี้ตั้งใจจะย้ายออกไป แต่คืนหนึ่งกลับตายกันหมด ทายาทคนโตของบ้านหนีออกมาได้ คนในละแวกนั้นรู้สึกไม่ดี จึงไม่กล้าเข้าใกล้ จนกระทั่งเมื่อไม่กี่ปีมานี้ มีคนแปลกหน้ามาปรับปรุงบ้าน แล้วก็มีคนตายอีก จึงได้เชิญผู้เชี่ยวชาญมาทำพิธีล้างอาถรรพ์ สุดท้ายกรรมสิทธิ์ของบ้านก็กลับไปอยู่กับตระกูลต้วน"

ชายหนุ่มผู้สวมชุดดำ ซึ่งเป็นผู้ตรวจสอบจากหน่วยพิเศษขมวดคิ้วขึ้น "ผู้เชี่ยวชาญ?"

หัวหน้าสถานีพยักหน้า "ใช่ ว่ากันว่าที่นั่นไม่เป็นมงคล พวกเขาจึงเชิญมาทำพิธีล้างอาถรรพ์ แต่พวกเขาปรับปรุงแค่ลานบ้านกลาง ส่วนลานหลังบ้านที่พังลงไปไม่ได้ซ่อมแซม"

"จากสี่ศพที่พบ มีคนหนึ่งเป็นคนของตระกูลต้วนเอง บ้านของพวกเขาน่าจะล้มละลาย คนที่ใช้ชื่อถังชุนปลอมเป็นเจ้าของบ้านได้จำนองบ้านเพื่อนำเงินไปกู้ 1 ล้านหยวน แล้วพาคนสี่คนมาที่บ้านหลังนี้ คาดว่าน่าจะมาตามหาสมบัติสามกล่องกับทองคำแท่ง"

"แต่ถังชุนคิดจะฆ่าเพื่อนำสมบัติไปเอง เขาจึงเตรียมยาพิษและยาสลบ ซึ่งดูเหมือนจะเป็นยาลับของตระกูลต้วน แต่มีเพียงหลิงเฟยเซียงคนเดียวที่ถูกพิษ ส่วนอีกสองคนตายอย่างน่าสงสัย ไม่รู้ว่าถังชุนใช้วิธีพิเศษใดฆ่า หรือเป็นมี่เหยาที่ฉวยโอกาสลอบโจมตีในขณะที่พวกเขากำลังประมาท"

ชายหนุ่มถามต่อ "มีอะไรเพิ่มเติมอีกไหม?"

หัวหน้าสถานีตอบต่อ "มีครับ เราพบดาบหักที่ก้นบ่อน้ำ เป็นดาบไม้"

สายตาของชายหนุ่มแหลมคมขึ้น "นำมันมาให้ผมดู" ก่อนหน้านี้อาจารย์ของเขาเคยบอกว่า ในคดีลักษณะนี้ บางครั้งจะพบสิ่งแปลกๆ เช่น กระดาษยันต์และดาบไม้พีช

เมื่อดาบหักสีดำถูกนำมา อุณหภูมิในห้องประชุมก็ลดลงทันที

หัวหน้าสถานีอดไม่ได้ที่จะพูดกับชายหนุ่ม

"ของสิ่งนี้แปลกจริงๆ ตอนที่เจ้าหน้าที่ตรวจสอบสัมผัสกับมัน รู้สึกเหมือนจับก้อนน้ำแข็ง ผมจึงให้ใช้คีมคีบขึ้นมา"

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงตัดสินใจรายงานตรงไปยังเมืองหลวง เพราะของสิ่งนี้ชวนให้รู้สึกไม่ดีเอาเสียเลย

ชายหนุ่มพอเห็นดาบหักก็มั่นใจว่าครั้งนี้มีคนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องเหนือธรรมชาติเข้ามาเกี่ยวข้อง แต่หลังจากเหตุการณ์จบ พวกเขาก็หายตัวไปหมด

"ของชิ้นนี้ผมต้องนำกลับไป และคดีนี้ต้องส่งต่อให้หน่วยงานพิเศษของเมืองหลวงจัดการ ขอบคุณท่านหัวหน้าสถานีมาก"

หัวหน้าสถานีก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากจับมือชายหนุ่มอย่างเป็นมิตรและมองดูเขานำของทั้งหมดออกไป...

..........