บทที่ 3 เฒ่าเฉินทดลองใช้ทักษะครั้งแรก!

ไม่จริงดิ...

NPC ให้เควสต์แบบดูอายุด้วยเหรอเนี่ย?

จะฉลาดเกินไปแล้วนะ!

เฒ่าเฉินบ่นในใจ แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้ พยายามอีกครั้ง

"อย่าดูว่าข้าผอม ทั้งตัวข้ามีแต่กล้ามเนื้อ ไม่เชื่อลองจับดูสิ!"

เขาพับแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่เหี่ยวแห้งเล็กๆ...

ผู้ใหญ่บ้านขมวดคิ้วแน่นขึ้น พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "บอกว่าเจ้าทำไม่ได้ก็คือทำไม่ได้ อย่ามารบกวนข้า!"

เห็นว่าไม่มีทางแล้ว เฒ่าเฉินแค่นเสียงฮึ หมุนตัวเดินจากไป

เขาไม่มีเวลามาเถียงกับผู้ใหญ่บ้านแก่คนนี้...

ด้วยพรสวรรค์ที่ให้ค่าพลังระดับทอง ไม่จำเป็นต้องสนใจรางวัลเควสต์พวกนั้นหรอก!

ไปลองทดสอบพลังทักษะก่อนดีกว่า ขึ้นเลเวลสำคัญที่สุด!

ออกมาจากหมู่บ้าน สิ่งที่เห็นคือทุ่งหญ้าเขียวขจี มีหมูป่าจำนวนมากกำลังเดินเพ่นพ่าน

ผู้เล่นมือใหม่รวมตัวกันเป็นกลุ่มกำลังฆ่ามอนสเตอร์ คนมากกว่าหมูซะอีก

เฒ่าเฉินโชคดี พอออกมาก็มีหมูป่าเกิดตรงหน้าพอดี

เขารีบใช้สกิลสอดแนม ตรวจดูคุณสมบัติของหมูป่า

————————

หมูป่าดุร้าย: เลเวล 1

เลือด: 200

พลังโจมตี: 20

ป้องกันกายภาพ: 5

ทักษะ: พุ่งชน

————————

ดูคุณสมบัติแล้วเขาก็ตัดสินใจในใจ เริ่มปล่อยทักษะ!

"พลังสายฟ้า!"

เห็นเขาโบกไม้เท้าเบาๆ ฟ้าผ่าก็พุ่งลงมาที่หัวของหมูป่าในทันที!

โครม!

-24

[ติ๊ง! ความชำนาญพลังสายฟ้า +7 ปัจจุบัน (7/200) แต้ม]

พอสายฟ้าแรกลงมา สายฟ้าที่สองก็ตามมาติดๆ!

โชคดีคอมโบ!

โครม!

-24

[ติ๊ง! ความชำนาญพลังสายฟ้า +8 ปัจจุบัน (15/200) แต้ม]

เห็นการแจ้งเตือนความชำนาญแล้วเขาก็เข้าใจทันที เมื่อความชำนาญเต็มก็คงถึงเวลาอัพเกรดทักษะ

โชคดีคอมโบยังให้ความชำนาญเพิ่มด้วย สุดยอดไปเลย

เขารอคอยสายฟ้าลูกที่สามด้วยความตื่นเต้น แต่ก็ต้องผิดหวัง

เขาถึงนึกขึ้นได้ว่าค่าโชคของเขามีแค่ 1 แต้ม!

เขาเข้าใจทันที สกิลที่ขึ้นกับดวงก็ต้องดูโชคชะตาด้วยสินะ

แต่ถึงจะคอมโบได้แค่ +1 ก็ยังแรงอยู่ดี

หมูป่าโดนโจมตี ตาเป็นสีแดงก่ำ พุ่งชนเข้าใส่เขาอย่างรวดเร็ว!

เฒ่าเฉินเตรียมพร้อมไว้แล้ว หลบไปด้านข้างล่วงหน้า ถอยหลังเพื่อเพิ่มระยะห่าง

พอหมดคูลดาวน์ 5 วินาที ก็ปล่อยพลังสายฟ้าอีกครั้ง!

โครม โครม โครม!

-24, -24, -24

[ติ๊ง! ความชำนาญพลังสายฟ้า +22 ปัจจุบัน (37/200) แต้ม]

คราวนี้โชคดี ทริกเกอร์ได้สามครั้ง!

ท่าทางก่อนโจมตีของหมูป่าชัดเจนมาก เฒ่าเฉินหลบได้ง่ายๆ โดยไม่เสียเลือดเลย

หลังจากใช้พลังสายฟ้าซ้ำสองครั้ง หมูป่าก็ร้องครวญครางแล้วล้มลงกับพื้น!

ร่างกลายเป็นแสงประสบการณ์พุ่งเข้าร่างเขา

[ติ๊ง! คุณสังหาร [หมูป่า เลเวล 1] ได้รับค่าประสบการณ์ 10 แต้ม!]

"ไม่เลวเลย ประสิทธิภาพการฆ่ามอนสเตอร์เทียบเท่าทีมสองคน แต่ได้ค่าประสบการณ์คนเดียว"

"ค่าประสบการณ์ 10 แต้ม ต้องการ 200 แต้มถึงจะขึ้นเลเวล ต้องฆ่าอีก 19 ตัว"

เฒ่าเฉินพูดกับตัวเอง พอใจกับทักษะที่ได้รับค่าพลังมาก

ข้อเสียอย่างเดียวคือที่นี่คนมากกว่ามอนสเตอร์ ต้องรอตั้งนานกว่าจะได้ฆ่าสักตัว

พื้นที่เลเวล 2 คนน้อยกว่านี้

แต่ที่นั่นเขาเห็นคนจับกลุ่มกัน 5-6 คน แสดงว่ามอนสเตอร์คงแข็งแกร่งกว่า

ตอนนี้พลังโจมตีของเขายังต่ำเกินไป

ควรอยู่ที่นี่จนถึงเลเวล 2 แล้วค่อยรับค่าพลังระดับทองอีกอันจะดีกว่า

คิดได้ดังนั้น

เฒ่าเฉินก็อดทนรอ ฆ่าทีละตัวไป...

สิบกว่านาทีผ่านไป

มีเสียงแจ้งเตือนการอัพเกรดทักษะดังขึ้น

[ติ๊ง! ความชำนาญเต็ม พลังสายฟ้าเพิ่มเป็น 2 ดาว! ระดับถัดไป (3/400)]

เฒ่าเฉินเปิดดูทักษะ

ความเสียหายเพิ่มจาก 120% เป็น 150% ส่วนอื่นไม่เปลี่ยน

"เพิ่มขึ้นไม่น้อยเลย"

เขาปิดการแจ้งเตือน แล้วฆ่ามอนสเตอร์ต่อ...

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป...

ตอนที่กำลังสังหารหมูป่าตัวที่ 9

จู่ๆ ก็มีแสงสว่างวาบขึ้น ดึงดูดความสนใจของเขา!

"ได้ของแล้ว!"

เขาจ้องมองอย่างตั้งใจ ก้มลงเก็บ

[คุณได้รับอุปกรณ์ระดับขาว [แหวนไม้เก่า]!]

"โอ้? เป็นแหวนที่ใส่ได้ทั่วไป ดีๆ"

เฒ่าเฉินรีบตรวจสอบคุณสมบัติอุปกรณ์

แหวนไม้เก่า: เลเวล 1 ระดับขาว-ธรรมดา

ผลลัพธ์ 1: พลังโจมตีเวท +2

ผลลัพธ์ 2: สติปัญญา +1

คำอธิบาย: แหวนที่ทำจากไม้เก่า ยังดีกว่าไม่มี

————————

ข้างๆ อุปกรณ์มีตัวอักษรเล็กๆ อีกบรรทัด

คุณภาพอุปกรณ์แบ่งเป็น: ขาว-ธรรมดา, เขียว-ดี, ฟ้า-ยอดเยี่ยม, ม่วง-ตำนาน, ส้ม-ในตำนาน, ทอง-เทพเจ้า, แวววาว-ล้ำค่า

ส่วนประกอบอุปกรณ์มี: อาวุธ, สร้อยคอ, แหวน, หมวก, เสื้อผ้า, ปลอกแขน, รองเท้า รวมเจ็ดส่วน

บนพื้นยังมีเหรียญทองแดง 1 เหรียญ เขาก้มลงเก็บ

หน้าเหรียญทองแดงมีตัวอักษรเล็กๆ เช่นกัน

100 เหรียญทองแดง = 1 เหรียญเงิน

100 เหรียญเงิน = 1 เหรียญทอง

ราคาเหรียญทองปัจจุบัน: 1 ทอง = 10,000 หยวน

เฒ่าเฉินจ้องมองอย่างตั้งใจ

10,000 หยวน!

"น่าจะเป็นเหตุผลที่เฉินฝานและคนอื่นๆ รีบเข้าเกม ที่แท้ก็รวยซะงั้น..."

แต่ยิ่งราคาเหรียญทองแพง ยิ่งแสดงว่าการได้มาต้องยากมาก

ของหายากย่อมมีค่า

เขามองหมูป่าที่เดินไปมาด้วยสายตาเป็นประกาย

นี่ไม่ใช่หมูป่าธรรมดา

นี่มันซองอั่งเปาสุ่มชัดๆ!

สวมแหวนไม้เก่า พลังโจมตีเวทเพิ่มเป็น 24 แต้ม

พยายามฆ่ามอนสเตอร์ต่อไป!

[ติ๊ง! คุณสังหาร [หมูป่า เลเวล 1] ได้รับค่าประสบการณ์ 10 แต้ม! เหรียญทองแดง 1 เหรียญ!]

[ติ๊ง! คุณสังหาร...]

[...]

ผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง

ในที่สุดเขาก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนดังก้อง!

[ติ๊ง! เลเวลของคุณเพิ่มขึ้นเป็นระดับ 2 ได้รับแต้มคุณสมบัติอิสระ 3 แต้ม!]

[ติ๊ง! พรสวรรค์ [ค่าเสริมพลัง] ทำงาน ได้รับค่าพลังระดับทอง [พลังทำลายล้าง]!]

ขึ้นเลเวลแล้ว!

"หนึ่งชั่วโมงขึ้นหนึ่งเลเวล ความเร็วนี้ก็..."

เฒ่าเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย กำลังจะบ่นว่าช้าเกินไป

แต่พอหันไปเห็นเลเวลของคนอื่น ก็รีบกลืนคำพูดกลับเข้าท้อง

มองไปรอบๆ ผู้เล่นที่ถึงเลเวล 2 มีน้อยมาก

การที่เขาฆ่ามอนสเตอร์คนเดียว ความเร็วนี้ก็ไม่ช้าแล้ว

"เอาละ ยังไม่ได้เพิ่มแต้ม..."

เขาเปิดหน้าต่างคุณสมบัติ

ครุ่นคิดสักครู่ แล้วใส่แต้มทั้งหมดลงในสติปัญญา

การป้องกันที่ดีที่สุดคือการโจมตี!

ยังคงยึดหลักการที่ว่า ถ้าเขาฆ่าได้เร็วพอ ศัตรูก็แตะต้องเขาไม่ได้!

โจมตี โจมตี และก็โจมตี!

พลังโจมตีเวทเพิ่มขึ้นเป็น 30 แต้ม ความเสียหายเพิ่มขึ้นอีกครั้ง!

จากนั้นเขาก็ตรวจดูค่าพลังระดับทองที่เพิ่งได้รับ

[พลังทำลายล้าง]: คุณภาพระดับทอง

คำอธิบายผลลัพธ์: ความเสียหายพื้นฐานของทักษะ +300% (เวทมนตร์)

————————

"เรียบง่าย รุนแรง ตรงกับที่ต้องการพอดี"

พลังทำลายล้างใส่ลงในพลังสายฟ้า 2 ดาว แต่ละครั้งสามารถสร้างความเสียหาย 450%

ถ้าคิดรวมคอมโบ 100% หนึ่งครั้ง รับประกันความเสียหาย 900%!

"ดี ดีมาก"

เฒ่าเฉินตัดสินใจใส่ค่าพลัง ความเสียหายของพลังสายฟ้าแสดงเพิ่มจาก 150% เป็น 450%!

ความร้ายกาจของพรสวรรค์เริ่มปรากฏ

ปิดหน้าต่างคุณสมบัติ พอดีมีหมูป่าเกิดขึ้นตรงหน้า

"เฮ้ พอดีเลย ลองทดสอบความเสียหายหน่อย"

เฒ่าเฉินโบกไม้เท้า พูดเบาๆ "พลังสายฟ้า!"

โครม!

-135

โชคดีคอมโบ +1!

-135

แค่ปล่อยพลังสายฟ้าครั้งเดียว!

แถบเลือดของหมูป่าก็หมดทันที กลายเป็นแสงขาวพุ่งเข้าร่างเขา

[ติ๊ง! คุณสังหาร [หมูป่า เลเวล 1] ได้รับค่าประสบการณ์ 5 แต้ม! เหรียญทองแดง 1 เหรียญ!]

หลังขึ้นเลเวล 2 ค่าประสบการณ์จากหมูป่าลดลง 50% ถ้าสูงกว่า 3 เลเวลขึ้นไปจะไม่ได้ค่าประสบการณ์เลย

"ความเสียหายขนาดนี้ ฆ่ามอนสเตอร์เลเวล 2 คนเดียวได้แน่นอน..."

เฒ่าเฉินยิ้มพอใจ แล้วหมุนตัวมุ่งหน้าไปยังพื้นที่เลเวล 2

แต่ด้านหลังของเขา มีผู้เล่นจอมเวทคนหนึ่งพอดีเห็นภาพนี้!

เขาขยี้ตาแรงๆ ไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

"พลังสายฟ้าทีเดียว...วินเดียวตาย?"

เขาก้มมองไม้เท้าในมือเงียบๆ แล้วปล่อยพลังสายฟ้า

โครม!

-24

"......"

"เล่นห่าอะไร ไม่เล่นแล้ว ไปละ!"

ผู้เล่นหน้าดำทิ้งไม้เท้า บ่นพึมพำออกจากเกม...

......

เฒ่าเฉินไม่รู้เรื่องนี้เลย เขามาถึงพื้นที่เลเวล 2

มอนสเตอร์ในพื้นที่เลเวล 2 เป็นแกะเขาใหญ่

ขนสีขาว เขาใหญ่ดูน่ากลัว

แหงนหน้ามอง คราวนี้มอนสเตอร์มีมากกว่าผู้เล่น

ตอนที่เขากำลังจะเริ่มฆ่ามอนสเตอร์

จู่ๆ ก็มีเสียงคุ้นหูดังมาจากด้านหลัง ทำให้เขาชะงัก

"พี่ชาย จับทีมกันไหม พวกเรากำลังขาดคนพอดี"

เฒ่าเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย สงสัยในใจ

"จะบังเอิญขนาดนี้เลยเหรอ..."

เขาหันไปมอง

สีหน้าค่อยๆ เคร่งขรึมลง...

(จบบท)