GED : 22 อีกคน

GED : 22 อีกคน

“ใช่แล้ว! พี่ใหญ่ของข้า..จัวชิงหลวน! นางยอดเยี่ยมมาก” ดวงตาของนางฟ้ามู๋เหยียวเป็นประกายด้วยความภาคภูมิใจในตัวพี่สาว "นางมายังวิหารแห่งนภาตอนอายุแปดขวบและเลื่อนขั้นเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านพลังวิญญาณตอนเก้าขวบ แล้วก็เป็นใหญ่ตั้งแต่อายุสิบขวบ ก่อนจะก้าวเป็นปรมจารย์ด้านพลังวิญญาณตอนอายุสิบเอ็ด แล้วก็ยังคงตำแหน่งอันดับสามเมื่ออายุสิบสอง ตอนนี้นางอายุสิบสามปีแล้วและนางกำลังจะก้าวเป็นอาจารย์ของพวกข้า พี่ใหญ่ของข้าน่าจะติดอันดับต้น ๆ ของปรมจารย์ด้านพลังวิญญาณในปีนี้"

"ทำไมกัน..นางมีเหตุผลอะไรจึงอยากอยู่ตำแหน่งเดียวกับพวกเรางั้นหรือ?"เฟิงซุ่นถาม "ดาวดวงใหม่กำลังส่องแสง สงสัยพวกเราคงต้องเร่งมือฝึกฝนให้หนักขึ้น ไม่อย่างนั้นฝีมือของพี่สาวเจ้าต้องนำหน้าพวกข้าสักวันแน่"

นางฟ้ามู๋เหยียวเชิดหน้าอย่างภูมิใจ "ท่านอาจารย์บอกว่าพี่ใหญ่จัวเป็นผู้มีความสามารถและเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็วที่สุดจากบรรดาคนที่ท่านอาจารย์สั่งสอน นางพูดตลอดว่าเป็นโชคดีที่นางเลือกพี่ใหญ่จัวในตอนนั้น ไม่ใช่อีกคนหนึ่ง"

"อีกคนหนึ่ง?" เฟิงซุ่นถามอย่างสงสัย "ใครงั้นหรอ?"

นางฟ้ามู๋เหยียวถอนหายใจ "จะใครล่ะ ก็เฟิงหวูไง หญิงผู้ฉลาดปราดเปรื่องที่ตอนนี้กลายเป็นคนธรรมดา ๆ อาศัยอยู่ในเขตชายแดนทางตอนเหนือของเมืองไง"

ซุ้น อี้ขมวดคิ้วและมองนางฟ้ามู๋เหยียวทันที

นางฟ้ามู๋เหยียวหัวเราะชอบใจและถามเฟิงซุ่นอย่างใคร่รู้ "ข้าไม่ได้เติบโตในเมืองหลวง แต่ข้าก็รู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นในตอนนั้น พวกท่านก็มาจากเมืองหลวงไม่ใช่เหรอ? ท่านไม่รู้จักเฟิงหวูหรือ?"

"แน่นอน พวกเรารู้จัก " เฟิงซุ่นตอบ "ถ้าพูดถึงแม่นางเฟิงหวู นางเป็นหญิงงาม ใครที่ได้เห็นก็รู้ว่านางงดงามตั้งแต่ยังเด็ก รูปร่างบอบบางเหมือนรูปปั้นหยก ผิวเรียบเนียน ..เป็นเด็กสาวที่งดงามมากในตอนนั้น ข้าเคยคิดอยากจะพานางหนีไปไกลๆ และดูแลนางเหมือนเป็นพี่ชายของนาง!"

เฟิงหวูได้แต่ก้มหน้าลงไปกับจานของนางเงียบ ๆ นางจึงไม่ได้ยินสิ่งใด ไม่ได้ยินอะไรเลย..

ทุกคนพูดถึงเรื่องราวของคนอื่นและพูดลับหลังกันเช่นนี้ เฟิงหวูจึงรู้สึกแปลก ๆ ที่เรื่องของตนกลายมาเป็นหัวข้อสนทนาเพราะนางก็นั่งร่วมวงอยู่ด้วยนั่นเอง..

โชคดีที่นางปลอมตัวเป็นสาวชาวบ้านธรรมดา..ไม่อย่างนั้น...เฮ้อ

เฟิงหวูพยายามเปลี่ยนเรื่องคุย "น่องของกวางร้องไห้นั้นอร่อยมาก คนรับใช้เฟิง ท่านทำอาหารได้ยอดเยี่ยมมาก! ท่านไม่ลองชิมเองบ้างเหรอ?" ด้วยประโยคนั้นบทสนทนาซุบซิบเหล่านั้นก็เหมือนจะจบลง

แต่อย่างไรก็ตาม อีกฝ่ายไม่สนใจเฟิงหวูและยังคงคุยกันเรื่องที่ค้างคาอยู่..เรื่องของเฟิงหวูสมัยเด็กนั่นเอง

นางฟ้ามู๋เหยียวรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย นางนั่งชันคางและหันไปมองเฟิงซุ่น "เฟิงหวูงดงามตั้งแต่ยังเด็กเลยเหรอ? ท่านคิดว่านางจะหน้าตางดงามกว่าข้าตอนนี้ไหม?"

นางฟ้ามู๋เหยียวค่อนข้างมั่นใจกับใบหน้าของตน ..เพราะในบรรดาสมาชิกวิหารแห่งนภา นางเป็นที่สองรองจากจัวชิงหลวนเพียงคนเดียวในเรื่องความงามของเทพธิดาแห่งพระราชวังแห่งนภา

เฟิงซุ่นจ้องอีกฝ่ายด้วยท่าทีลังเล "เจ้าอยากรู้จริงๆ เหรอ?"

"ใช่! นายน้อยได้โปรดบอกความจริงกับข้าเถอะ!” นางฟ้ามู๋เหยียวตอบอย่างใจจริง ดวงตาเป็นประกายเบิกกว้างเพื่อรอคำชมจากเฟิงซุ่น

เฟิงซุ่นคิด "ได้..ตามที่เจ้าขอ"

"ข้าไม่รู้ว่าเฟิงหวูยังงดงามอย่างที่นางเคยเป็นรึไม่ แต่ถ้าตัดสินใจใบหน้าของนางในตอนนั้น ความงามของเจ้ายังห่างไกลจากนางมาก..แม้แต่จะเป็นสาวใช้ของเฟิงหวู เจ้าก็ยังไม่คู่ควร" เฟิงซุ่นตอบ แล้วส่ายหน้าให้นาง เขาเองก็จำได้ดีว่าเฟิงหวูมีคนรับใช้ที่เป็นหญิงสาวหน้าตางดงามเช่นกัน

"เจ้า!” มู๋เหยียว ตะโกนอย่างโมโห!

ดวงตาของนางเริ่มแดงและเหมือนจะร้องไห้

เฟิงซุ่นไม่คิดว่านางจะร้องไห้อย่างง่ายดายเช่นนี้ เขาตกใจก่อนจะถามนาง "อะไรกัน ข้าแค่พูดตามความจริงเพราะเจ้าถาม! ข้าไม่ได้โกหกเสียหน่อย ถามลูกพี่ลูกน้องของเจ้าสิ เชื่อข้า..ซุ้น อี้เจ้าเองก็พูดอะไรบ้างสิ บอกไปเลยว่าเฟิงหวูในวัยเยาว์งดงามเพียงใด เดี๋ยวก่อนนะ..ซุ้น ลำดับสอง ข้าจำได้ว่าท่านก็เคยกล่าวชมเฟิงหวู เจ้าบอกว่านางจะโตเป็นสาวงามไม่ใช่หรือ?"

เฟิงหวูสูดหายใจ คนหน้าตานิ่ง ๆ อย่างซุ้น อี้ก็เอาเรื่องนี้มาพูดงั้นหรือ? เฟิงหวูไม่คิดเลยว่าเขาจะเคยพูดเช่นนั้น..

"ใช่" ซุ้น อี้พยักหน้า

จบตอน