บทที่ 175 สิ่งมีชีวิตจากหลุมดำ ดาวแอลฟาเซนทอรี่!

ระบบสุริยะ ในห้วงอวกาศอันกว้างใหญ่ไพศาล

หลุมดำที่เคยมีขนาดเล็กในอดีต บัดนี้ได้กลายเป็นวัตถุดูดกลืนสีดำที่มีมวลน่าตกตะลึง!

จานดูดกลืนสีทองขนาดมหึมา ปรากฏอยู่ในอวกาศอันมืดมิดเงียบสงัด ดูงดงามตระการตา แต่ก็น่าสะพรึงกลัวถึงตาย!

ดาวเสาร์ที่เคยมีมวลมหาศาลในอดีต บัดนี้ถูกแรงน้ำขึ้นน้ำลงอันทรงพลังของหลุมดำฉีกออกเป็นเศษเสี้ยวนับไม่ถ้วน ภายใต้อิทธิพลของแรงโน้มถ่วง กลายเป็นเส้นใยยาวพุ่งเข้าสู่ศูนย์กลางของหลุมดำอย่างรวดเร็ว!

เมื่อดาวเสาร์ถูกฉีกขาดและแตกออก ดวงจันทร์บริวารจำนวนมากที่เคยโคจรรอบดาวเสาร์ก็พลันกระเด็นออกไปทุกทิศทุกทางราวกับว่าวขาดสาย

บางดวงถูกหลุมดำจับได้ บางดวงที่อยู่ไกลออกไปก็ลอยไปยังที่อื่น

ในขณะนั้น ที่ศูนย์กลางของหลุมดำสีทอง จู่ๆ ก็มีพลังงานประหลาดปล่อยออกมา ไททัน ดวงจันทร์บริวารดวงที่ 6 ของดาวเสาร์ที่กำลังพุ่งไปทางดวงอาทิตย์ พลันเบี่ยงวิถีโคจรเล็กน้อย แล้วพุ่งไปทางดาวสีฟ้าครามที่อยู่ข้างดวงอาทิตย์!

ในบรรดาดาวเคราะห์ทั้ง 8 ดวงของระบบสุริยะ ดาวสีฟ้าครามดวงนี้ช่างโดดเด่นและน่าจับตามองเหลือเกิน!

ดวงจันทร์บริวารดวงอื่นๆ ล้วนแต่เปล่าเปลือย สกปรก หรือไร้ชีวิตชีวา

มีเพียงดาวสีฟ้าครามดวงนี้เท่านั้นที่เปล่งประกายชีวิตชีวาไปทั่วทั้งดวง ซึ่งทำให้หลุมดำรู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง หากไม่ทำลายมันเสีย ก็คงทนดูต่อไปไม่ได้

พลังงานสีดำประหลาดก่อตัวขึ้น ในขณะนั้น ที่ศูนย์กลางของหลุมดำ มวลสีดำเอ่อท้น ทันใดนั้นก็มีร่างหลายร่างพุ่งออกมาจากข้างใน!

ร่างเหล่านี้มีสองประเภทหลัก

ประเภทแรกทั้งร่างเป็นสีฟ้าน้ำแข็ง ปล่อยไอเย็นสีฟ้าออกมาเป็นสาย ราวกับยักษ์น้ำแข็งที่ก่อตัวขึ้นจากน้ำแข็ง

อีกประเภทหนึ่งทั้งร่างเป็นสีน้ำตาลดิน ร่างกำยำล่ำสัน ก่อตัวขึ้นจากหิน เป็นยักษ์หิน

ยักษ์ทั้งสองประเภทนี้มีดวงตาสีดำสนิท แววตาไร้ชีวิต ราวกับไม่มีความรู้สึกใดๆ

ยักษ์น้ำแข็งและยักษ์หินจำนวนมากพุ่งออกมาจากศูนย์กลางของหลุมดำ มีจำนวนเกือบพันตัว!

พลังของยักษ์ทั้งสองประเภทนี้มีตั้งแต่ระดับดาวเคราะห์ขั้นหนึ่งและสอง ไปจนถึงขั้นเจ็ดและแปด!

ส่วนผู้นำอีกไม่กี่ตน ถึงกับมีพลังน่าตกตะลึงถึงระดับดาวฤกษ์ขั้นหนึ่ง!

หลังจากที่หลุมดำพ่นยักษ์หินและยักษ์น้ำแข็งออกมาหลายพันร่างแล้ว ก็หยุดพักครู่หนึ่ง จากนั้น ยักษ์โลหะที่ทั้งร่างสร้างจากโลหะ สูงถึงหลายร้อยเมตร ก็ค่อยๆ ลอยออกมาจากศูนย์กลางของหลุมดำ!

ยักษ์โลหะตนนี้มีพลังงานมหาศาล พลังถึงระดับดาวฤกษ์ขั้นสาม!

แต่เมื่อพินิจดูโลหะบนร่างของยักษ์โลหะตนนี้ให้ดี บนชิ้นส่วนโลหะชิ้นหนึ่งมีอักษรสี่ตัวสลักไว้อย่างจางๆ ว่า: หน่วยอวกาศอาณาจักรมังกร!

ใช่แล้ว!

หลุมดำนี้หลังจากกลืนกินน้ำแข็ง หิน และโลหะจำนวนมหาศาลแล้ว ก็แปรเปลี่ยนพวกมันให้กลายเป็นบริวารของตน!

สิ่งมีชีวิตจากหลุมดำเหล่านี้ไล่ตามไททัน ดวงจันทร์บริวารดวงที่ 6 ของดาวเสาร์อย่างรวดเร็ว โดยสารมันบุกไปยังโลก!

วันสิ้นโลกมาถึงแล้ว!

...

...

หน้าแผงสื่อสารดวงดาว

"หงหยู เธอบอกว่าหลุมดำนั่นหลังจากฉีกทำลายดาวเสาร์แล้ว ก็ควบคุมดวงจันทร์ไททันให้พุ่งชนโลก มนุษยชาติเหลือเวลาย้ายบ้านแค่ 8 เดือนเท่านั้นหรือ?" ชูหยุนเซิงมองเฉินหงหยูด้วยความตกตะลึงและสะเทือนใจ

เฉินหงหยูพยักหน้าหนักๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวลและถอนหายใจพลางกล่าว

ชูหยุนเซิงยืนงงงันอยู่ที่เดิมเป็นเวลานาน!

เพิ่งผ่านไปแค่ 3 เดือนตั้งแต่ค้นพบหลุมดำ แค่ไม่กี่เดือน สถานการณ์กลับพัฒนามาถึงขั้นนี้!

ไม่ได้ให้เวลาคนเตรียมตัวเลย!

"เวลา 8 เดือน... ทุกคนจะย้ายทันหรือ?" ชูหยุนเซิงอดถามเบาๆ ไม่ได้

เฉินหงหยูมองชูหยุนเซิง อ้าปากแล้วหุบ ลังเลอยู่พักใหญ่ ในที่สุดก็ค่อยๆ กล่าวว่า "คงไม่พอ..."

เฉินหงหยูกล่าวด้วยน้ำเสียงต่ำและหนักอึ้ง "เผ่ามนุษย์ตามืดสังหารผู้คนไปมากมาย อาณาจักรมังกรของเราได้กลายเป็นผู้ปกครองโลก"

"เพื่อความสะดวกในการบริหารจัดการและความปลอดภัย เราปิดและทำลายประตูเชื่อมต่อไปจำนวนมาก"

"ตอนนี้ทั้งโลกเหลือประตูเชื่อมต่อแค่สิบกว่าแห่ง"

"เวลา 8 เดือน เราต้องทั้งย้ายผู้คนและขนย้ายทรัพยากรจำนวนมากไปยังดาวแห่งความหวัง ประตูเชื่อมต่อสิบกว่าแห่งนี้ไม่เพียงพอแน่นอน..."

ร่างของชูหยุนเซิงสั่นสะเทือนอย่างแรง!

ดาวแห่งความหวัง คือดาวดวงใหม่ที่ไม่มีผู้อยู่อาศัยที่หัวเฟิงและหลัวทงค้นพบในช่วงนี้

ทุกคนตั้งชื่อดาวดวงนี้ว่าดาวแห่งความหวัง หมายถึงความหวังใหม่ของโลก

ดาวแห่งความหวังเป็นดาวดิบ ยากจนข้นแค้น ที่นั่นไม่มีอะไรเลย!

การย้ายประชากรไปที่นั่น ไม่ใช่แค่พูดว่าย้ายไปก็จบ

น้ำดื่ม อาหาร สุขาภิบาล การจ้างงาน ฯลฯ ล้วนเป็นปัญหาใหญ่ทั้งสิ้น!

อีกทั้งประตูเชื่อมต่อบนโลกก็ไม่ได้ใหญ่!

ขนาดของประตูเชื่อมต่อถูกกำหนดตายตัว แต่ละครั้งผ่านได้แค่ไม่กี่คน!

ส่วนอุปกรณ์ขนาดใหญ่ เครื่องจักรขนาดใหญ่ ทรัพยากรขนาดใหญ่ต่างๆ การถอดประกอบก็ยุ่งยากมาก!

เวลา 8 เดือนช่างสั้นเหลือเกิน!

"ฉันกลับไปช่วยดีไหม?" ชูหยุนเซิงถามอย่างร้อนใจ

ตอนนี้โลกกำลังจะเผชิญหายนะครั้งใหญ่ การที่เขาอยู่ที่นี่คนเดียวเพื่อฝึกฝน ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ ไม่มีสมาธิ!

"ไม่ อย่ากลับมา!"

เฉินหงหยูมองชูหยุนเซิงและส่ายหน้าอย่างเด็ดขาด "หอทะลวงฟ้ามีโอกาสแค่ครั้งเดียวต่อคน ถ้าเธอกลับมาก็จะไม่มีทางกลับไปได้อีก"

"อีกอย่าง ที่ดาวแห่งความหวังก็ไม่มีอันตรายมากนัก ที่นี่ก็แค่ย้ายบ้านเท่านั้น เธอกลับมาก็ช่วยอะไรได้ไม่มาก สู้อยู่ที่นั่นต่อไป ฝึกฝนต่อไป เพิ่มพูนพลังดีกว่า!"

"จักรวาลนี้ผู้อ่อนแอเป็นอาหารผู้แข็งแรง ยิ่งเธอแข็งแกร่ง พวกเราก็จะยิ่งปลอดภัย!"

"อีกอย่าง ที่หอทะลวงฟ้ามีเทคโนโลยีจากอนาคตมากมาย เทคนิคการฝึกฝนต่างๆ สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่พวกเราต้องการอย่างเร่งด่วนในตอนนี้ ถ้าเธอได้สิ่งเหล่านี้มาและนำกลับมา จะช่วยมนุษยชาติได้มากกว่า!"

"แม้แต่ช่วงนี้ฉันก็กำลังปรึกษากับคนจากสถาบันวิทยาศาสตร์กลาง สิ่งของเทคโนโลยีจากอนาคตเหล่านั้นเธอสามารถได้มาจากหอทะลวงฟ้า ทางเราก็จะได้ไม่ต้องเสียแรงถอดและขนย้าย"

เฉินหงหยูกล่าวอย่างจริงจัง

จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นช่วงนี้ ทุกคนยิ่งตระหนักลึกซึ้งว่า ทั้งจักรวาลก็คือป่าใหญ่ ผู้อ่อนแอเป็นอาหารผู้แข็งแรงคือกฎพื้นฐาน!

มนุษย์อ่อนแอ จึงถูกเผ่ามนุษย์ตามืดสังหารและดูดเลือด

มนุษย์อ่อนแอ จึงไม่สามารถปกป้องบ้านเกิดของตนเองได้!

ทั้งหมดเป็นเพราะมนุษย์ไม่มีพลัง จึงต้องย้ายไปอยู่ดาวไร้ผู้คนดวงใหม่!

"งั้นก็ได้"

ชูหยุนเซิงถอนหายใจหนักๆ จริงๆ แล้วเขาก็เข้าใจว่าที่เฉินหงหยูพูดมีเหตุผล คำพูดเมื่อครู่ของเขาเป็นเพียงคำพูดที่หลุดออกมาในยามคับขัน

"เผ่ามดรูโพรงสร้างประตูเชื่อมต่อใหม่หรือยัง?"

"กำลังสร้าง แต่เธอก็รู้ว่าต้องใช้เวลา 6 เดือน คงไม่พอแน่ ตอนนั้นคงต้องดูว่าจะย้ายคนได้เท่าไหร่ก็ย้ายเท่านั้น"

"ดาวแห่งความหวังอยู่ที่ไหน?" ชูหยุนเซิงถามอย่างอยากรู้

"อยู่ที่ดาวแอลฟาเซนทอรี่"

ชูหยุนเซิงชะงัก "นั่นไม่ใช่ดาวฤกษ์ที่อยู่ใกล้ดวงอาทิตย์ของเรามากที่สุดหรอกหรือ? ฉันจำได้ว่าห่างไปประมาณ 4 ปีแสงนี่นา?"

"ใช่ หัวซือหลิงกับหลัวทงก็ไม่คิดว่าจะบังเอิญขนาดนี้ จักรวาลกว้างใหญ่ แต่ดาวที่เหมาะสมที่พบดวงแรกกลับอยู่ใกล้เราขนาดนี้"

"คงเป็นโชคชะตาสินะ"

"ใช่"

หลังจากคุยกันสั้นๆ อีกไม่กี่ประโยค ชูหยุนเซิงก็ตัดการเชื่อมต่อ

"ไม่นึกเลยว่ามนุษยชาติบนโลกจะเหลือเวลาแค่ 8 เดือน!"

ปิดแผงสื่อสารดวงดาว ชูหยุนเซิงค่อยๆ กำมือแน่น มองความว่างเปล่าตรงหน้าด้วยความแค้นใจ เต็มไปด้วยความไม่ยอมรับ! อดไม่ได้ที่จะเหม่อลอย

ข่าวนี้มาเร็วเกินไป กะทันหันเกินไป ทำให้ชูหยุนเซิงใจไม่สงบเกินไป!

เขาใช้ชีวิตบนโลกมาหลายปี ไม่นึกว่าวันนี้จะต้องจากบ้านเกิด ทิ้งบ้านเกิดเร็วขนาดนี้

ความรู้สึกแบบนี้ ช่างทำให้คนรู้สึกไม่สบายใจเสียเลย!

"ฝึกฝน ฝึกฝน ฝึกฝน ฉันต้องฝึกฝนอย่างบ้าคลั่ง!"

"ที่ดาวแห่งความหวังไม่รู้ว่าสภาพแวดล้อมในจักรวาลจะเป็นอย่างไร ถ้าเกิดเจออันตรายอื่นอีก มนุษยชาติจากโลกก็จะจบจริงๆ!"

ชูหยุนเซิงเดินออกจากห้องในทันที รีบท้าทายด่านนรกในชั้นที่สองอีกไม่กี่ด่าน แล้วมุ่งหน้าไปยังชั้นที่สาม!

เวลาเร่งด่วน ไม่มีเวลาค่อยๆ ฝึกฝน "คัมภีร์เก้าสวรรค์แปรมังกร" แล้ว ชูหยุนเซิงตัดสินใจจะเพิ่มพลังผู้มีพลังพิเศษให้ถึงระดับดาวฤกษ์ก่อน!

(จบบท)