เจ้าหน้าที่หมายเลข 38 [ฟรี]

ตอนที่ 38

กระสุนเจาะเข้าที่กลางหลัง!

ฟึบ!

ศัตรูที่กำลังวิ่งลงบันไดมาถูกยิงเข้าที่เบ้าตาจนทะลุออกไปด้านหลังจากลูกศรของลีออน

ร่างของผู้โชคดีคนแรกค่อย ๆ ล้มลงไปด้านหน้ากลิ้งลงบันได . . .

ซึ่งความกล้าของศัตรูก็หมดลงจากลูกศรดอกนี้ของลีออนเช่นกัน

พวกนักฆ่าหยุดชะงักอยู่กับที่ไม่กล้าจะที่จะเดินข้างหน้า และรีบไปซ่อนตัวด้านหลังบังเกอร์พร้อมกับยิงกระสุนไปยังทิศทางที่ลีออนอยู่อย่างมั่วซั่ว

ปัง ปัง ปัง . . .

ถึงแม้ว่ากระสุนทั้งหมดจะพลาดเป้าไปอย่างน่าเสียดาย แต่ MP5 ที่สาดกระสุนต่อเนื่องอยู่แบบนี้มันทำให้ลีออนไม่กล้ายืนอยู่กับที่เช่นกัน

ลีออนรีบไปซ่อนตัวอยู่ด้านหลังกำแพงมุมอับเพื่อหลีกเลี่ยงกระสุนที่พุ่งเข้ามาหาเขาอย่างไม่ขาดสาย

ในขณะเดียวกันเยเลนาที่เห็นความขี้ขลาดของลูกน้องตัวเอง เธอก็อดไม่ได้ที่จะตะโกนขึ้นมาด้วยความโกรธว่า "พวกแกจะกลัวอะไร?! พวกมันก็เป็นคนเหมือนกับพวกเรา!"

"มากับฉัน!"

เมื่อได้ยินคำพูดของเยเลนาทุกคนก็ดูเหมือนจะฟื้นสติกลับมาอีกครั้งและรีบวิ่งลงบันไดอย่างรวดเร็วพุ่งตรงไปหาลีออน

รวมกันหลายคนย่อมทรงพลัง!

แม้ว่าทักษะการยิงธนูของลีออนจะสุดยอดมาก แต่ลูกศรหนึ่งดอกมันก็สามารถฆ่าศัตรูได้คนเดียวเท่านั้น ดังนั้นมันจึงไม่มีทางเลยที่ลีออนจะใช้ลูกศรดอกเดียวในการฆ่านักฆ่าหลายคนภายในดอกเดียวได้

นอกจากนี้ลีออนยังเหลือลูกศรเพียงไม่กี่ดอกเท่านั้น . . .

หลังจากยิงลูกศรออกไปอีกไม่กี่ครั้งในที่สุดลูกศรของลีออนก็หมดลง ทำให้ตอนนี้เขาได้แต่ซ่อนตัวอยู่ด้านหลังกำแพง

ปัง ปัง ปัง . . .

กระสุนพุ่งเข้าใส่ลีออนอย่างไม่ขาดสายทำให้สีหน้าของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นหน้าเกลียดขึ้นเรื่อย ๆ

ทำให้ลีออนได้แต่ตะโกนด่าตัวเองในใจว่า ‘คราวหน้าฉันจะพกปืนมาด้วยแล้ว!!!’

ทันใดนั้นเองลีออนก็ได้ยินเสียงนาตาชาตะโกนขึ้นมาพร้อมกับเสียงเครื่องยนต์ที่ดังขึ้น

"เรียบร้อยแล้ว! กระโดดขึ้นมาเลย!"

เสียงตะโกนนี้ดังก้องอยู่ในหูของลีออนราวกับมันเป็นเสียงแห่งสวรรค์

ลีออนรีบหันหลังกลับเหยียดขายาวของเขาไปด้านหน้าอย่างรวดเร็วและกระโดดคล่อมลงที่เจ็ตสกีอย่างแม่นยำ!

ลีออนที่นั่งบนเจ็ตสกีเรียบร้อยไม่มีเวลาให้คิดมากนักและรีบกอดเอวของนาตาชาเอาไว้พร้อมกับตะโกนที่ข้างหูของเธออย่างสิ้นหวังว่า "รีบไปเร็วเข้า!!"

นาตาชาขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนที่เธอจะบิดคันเร่งด้วยมือขวาของเธอ ทันใดนั้นน้ำที่ด้านหลังเจ็ตสกีก็พุ่งออกมาราวกับน้ำพุ

น้ำสาดกระเซ็นไปทั่วทุกที่และมีร่องรอยสีขาวปรากฏขึ้นบนผิวน้ำ

เจ็ตสกีลำนี้ฝ่าอุปสรรคทั้งหมดพาร่างของลีออนและนาตาชาพุ่งทะลุออกมาจากวงล้อมอย่างรวดเร็ว!

เมื่อเห็นเจ็ตสกีที่ขับหนีออกไปอย่างรวดเร็ว เยเลนาก็ยิงปืนของเธอขึ้นมาเล็งไปที่หลังของลีออนและยิงออกไปหลายนัด

ภายใต้การนำของเยเลนาหลังจากนั้นไม่นานนักฆ่าคนอื่น ๆ ของห้องแดงก็เริ่มเปิดฉากยิงตามเป็นระลอกสุดท้าย

เนื่องจากประสาทสัมผัสของลีออนถูกยกระดับขึ้นทำให้ตอนนี้เขาสามารถได้ยินเสียงกระสุนที่กำลังหมุนด้วยความเร็วสูง และแหวกอากาศพุ่งตรงมาทางเขาได้อย่างชัดเจน

ซึ่งก่อนที่ลีออนจะได้เตรียมใจเขาก็รู้สึกเจ็บปวดที่หลังอย่างกะทันหันจนทำให้เขาส่งเสียงร้องในลำคอออกมา "อึก . . . "

‘ฉันถูกยิง?!’

ความคิดนี้ปรากฏขึ้นมาในหัวของลีออนทันที

ความรู้สึกไร้เรียวแรงของร่างกายทำให้ลีออนกอดเอวของนาตาชาเอาไว้แน่นยิ่งขึ้นพร้อมกับเม็ดเหงื่อที่เริ่มปรากฏขึ้นมาบนใบหน้า

เมื่อได้ยินเสียงร้องอู้อี้จากข้างหลังของเธอนาตาชาก็เข้าใจทันทีว่าลีออนจะต้องถูกยิงอย่างแน่นอน

นาตาชาใช้มือจับไปที่คันเร่งอย่างแนบแน่นพยายามเร่งความเร็วให้อยู่ห่างจากศัตรูโดยเร็วที่สุด หลังจากทิ้งระยะห่างมาไกลพอสมควรนาตาชาก็หันไปถามอาการของลีออนที่อยู่ด้านหลังว่า "นายถูกยิง?! เป็นอะไรมากไหม?"

"ไม่เป็นไร แคอาการบาดเจ็บเล็กน้อย . . . " ถึงแม้ว่าลีออนจะพูดขึ้นมาอย่างนั้น แต่อาการเวียนหัวและความรู้สึกไร้เรียวแรงจากการเสียเลือดจำนวนมาก ทำให้ตอนนี้เขาเหมือนตกอยู่ในพายุที่โหมกระหน่ำ!

มือที่เคยจับเอวของนาตาชาเอาไว้อย่างแนบแน่นค่อย ๆ คลายตัวออกอย่างช้า ๆ

นาตาชาที่สามารถสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยนี้ก็รีบตะโกนขึ้นมาเพื่อพยายามดึงสติของลีออนเอาไว้ไม่ให้หลับ "นี่! นายอย่าหลับนะ!! เราจะไปถึงที่ปลอดภัยในไม่ช้า . . . "

เสียงที่เต็มไปด้วยความวิตกกังวลของนาตาชากรอกเข้าไปในหูของลีออน ทำให้ลีออนที่แทบจะนอนมันซะตรงนี้ถึงกับอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วขึ้นมาและพูดขึ้นมาเบา ๆ ว่า "คุณเสียงดังไปแล้ว! ผมยังไม่ตายสักหน่อย . . . "

เมื่อได้ยินเสียงของลีออน นาตาชาก็เริ่มสงบลงเล็กน้อย "คำพูดก่อนหน้านี้ฉันล้อเล่นนะ แต่ฉันจะพยายามรีบหามันให้เร็วที่สุด"

ตอนนี้นาตาชารู้ดีว่าถ้าหากเธอไม่สามารถหาสถานที่ปลอดภัยได้อย่างรวดเร็วและรักษาลีออนโดยด่วนที่สุด ลีออนจะต้องตายอย่างแน่นอน เพราะตอนนี้เขาเสียเลือดเยอะมากเกินไปแล้ว!

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้นาตาชาจึงตัดสินใจขึ้นมาอย่างเด็ดขาด "ก่อนหน้านี้นายช่วยชีวิตฉันเอาไว้ ดังนั้นครั้งนี้มันก็ถึงตาของฉันที่จะต้องช่วยชีวิตนายแล้ว!"

เจ็ตสกีที่จอดอยู่กลางแม่น้ำแม่น้ำอ็อบ ทันใดนั้นมันก็พุ่งออกไปอย่างกะทันหัน

. . . . . .

หกชั่วโมงต่อมา . . .

เมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่งทางตอนเหนือของรัสเซีย

ในบ้านที่ไม่มีคนอาศัยอยู่มาตลอดทั้งปีตอนนี้ได้มีชายหนุ่มคนหนึ่งที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา!

ความรู้สึกเจ็บปวดและเสียวซ่านที่หลังทำให้สีหน้าของชายหนุ่มคนนี้หน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อยและพ่นลมหายใจที่เต็มไปด้วยไอเย็นออกมาโดยไม่รู้ตัว "ฟู่ว!!"

หลังจากมองสำรวจไปรอบ ๆ เพื่อตรวจสอบสภาพแวดล้อมเสร็จชายหนุ่มก็เปล่งเสียงถามขึ้นมาว่า "ที่นี่มันที่ไหน?!"

ในขณะเดียวกันทันใดนั้นมันก็มีสาวสวยผมแดงเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยท่าทางสบาย ๆ และยิ้มให้กับชายหนุ่มที่นอนอยู่บนเตียง "ในที่สุดนายก็ตื่นสักที . . . "

เมื่อเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายชายหนุ่มลีออนที่นอนอยู่บนเตียงก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแปลกใจว่า "นาตาชา?!"

"คิก ๆ ฉันย้อมผมกลับมาเป็นเหมือนเดิมตอนนายหลับ . . . " นาตาชาที่ย้อมผมกลับเป็นไปสีเดิมเดินไปดึงเก้าอี้มานั่งลงข้างเตียงของลีออน

"ผมหลับไปนานแค่ไหน?"

"อืม . . . ก็ไม่นานเท่าไหร่ ประมาณหกชั่วโมงกับอีกสามสิบเจ็ดนาที . . . "

เมื่อได้ยินคำตอบของนาตาชาลีออนก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว "พูดอีกอย่างหนึ่งก็คือตอนนี้เราเหลือเวลาอีกหกชั่วโมงใช่ไหม?"

"ถูกต้องแล้วครับ" นาตาชาพยักหน้าและพูดขึ้นมาอย่างติดตลก "เพื่อความแม่นยำเรายังมีเวลาอีกหกชั่วโมงยี่สิบสามนาทีก่อนที่จะถึงเวลาหลบหนีที่นัดหมายกันเอาไว้"

"เอิ่ม . . . "

เมื่อมองไปที่รอยยิ้มของนาตาชา ทันใดนั้นลีออนก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะทำตัวอย่างไรดี หลังจากกลั้นเอาไว้สักพักหนึ่งในที่สุดลีออนก็พูดขึ้นมาประโยคหนึ่ง "ขอบคุณ!"

เมื่อเทียบกับปฏิกิริยาของลีออน ปฏิกิริยาของนาตาชาดูดีกว่าอย่างเห็นได้ชัด "ด้วยความยินดี ก่อนหน้านี้นายช่วยฉันไว้ และครั้งนี้ฉันก็ช่วยนายเอาไว้ ตอนนี้พวกเราเสมอกันแล้วนะ"

ลีออนอยากพูดขึ้นมาอีกสักสองสามคำ แต่ทันใดนั้นสายตาของก็ถูกดึงดูดโดยค่าความชอบของนาตาชา

เขาไม่รู้ว่ามันเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไหร่ เพราะตอนนี้ค่าความชอบของนาตาชาที่มีต่อเขาได้เปลี่ยนจาก ‘เฉยชา’ เป็น ‘ปกติ’ . . .

เขารู้สึกว่าความคลุมเครือนี้มันจะเปลี่ยนความสัมพันธ์ระหว่างเขาและเธอให้กลายเป็นความสัมพันธ์ที่เรียกว่า ‘สนใจ’ ที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างช้า ๆ

ถึงแม้ว่าสิ่งนี้มันจะทำให้ลีออนประหลาดใจ แต่เขาก็รู้สึกดีใจเช่นกัน

ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะเหลือเพียงขั้นตอนสุดท้ายก่อนที่แบล็ควิโดว์จะกลายเป็นสมาชิกของ SHIELD . . .

ลีออนเปลี่ยนแผนในใจเล็กน้อยและถามขึ้นมาทันทีว่า "ว่าแต่ตอนนี้เราอยู่ที่ไหนอย่างนั้นหรอ?"

"คุตสค์ เมืองเล็ก ๆ ทางตอนเหนือของรัสเซีย" นาตาชาดูเหมือนจะรู้คำถามของลีออน ทำให้เธอสามารถตอบขึ้นมาได้อย่างรวดเร็ว

"ท่าเรือโนวีอยู่ห่างจากไปที่นี่ไปประมาณสามสิบกิโลเมตร!"

โปรดติดตามตอนต่อไป …