บทที่ 186 อาชีพที่คล้ายกัน! สิบวิญญาณร้าย!
บทที่ 186 อาชีพที่คล้ายกัน! สิบวิญญาณร้าย!
การแข่งขันเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ
หลินฉางเฟิงมีสิ่งที่เรียกมาสิบตัวยืนอยู่ด้านหลัง
ภาพนี้ทำให้บรรยากาศชะงักไปชั่วขณะ เนื่องจากเป็นการแข่งขันประลองระหว่างสถาบันที่จัดขึ้นปีละครั้ง และจัดที่สถาบันร่วม คนที่รู้จักหลินฉางเฟิงจึงมีน้อยมาก
พวกเขาเคยเห็นความร้ายกาจของสิ่งที่เรียกมาเหล่านี้ เพียงแค่เตะเดียวก็สามารถเตะรุ่นพี่ระดับทองคำให้กระเด็น ถึงขั้นทำให้อีกฝ่ายหมดสติไป
ผู้เรียกวิญญาณเป็นอาชีพที่หายากมาก เมื่อเห็นเขาเรียกสิ่งที่แข็งแกร่งขนาดนี้ออกมา ทุกคนก็ประหลาดใจมากแล้ว
แต่ไม่คิดว่าสิ่งที่ทำให้พวกเขาประหลาดใจยิ่งกว่ายังอยู่ข้างหลัง
สิ่งที่น่ากลัวขนาดนี้ เขาสามารถเรียกได้ถึงสิบตัว?
ในทันใด อัฒจันทร์ก็ระเบิดเสียงวิจารณ์และเสียงเชียร์หลากหลาย หัวข้อสนทนาล้วนวนเวียนอยู่รอบตัวหลินฉางเฟิง
หลายคนถึงกับหยิบหินวิเศษบันทึกภาพทั้งหมดนี้ไว้ ไม่ว่าผลจะออกมาอย่างไร หลินฉางเฟิงก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะสร้างความฮือฮาในโลกภายนอก
"ทำไมเด็กคนนี้ถึงใช้พลังจริงๆ เลยล่ะ? สถาบันนี้ดูก็ไม่ได้แข็งแกร่งอะไร เด็กผู้หญิงคนนี้ก็เป็นแค่ปีหนึ่งด้วย"
บนระเบียงเล็กๆ ชั้นสอง เลาหลางอดขมวดคิ้วพูดไม่ได้
เพราะพวกเขาต่างรู้พลังของหลินฉางเฟิงดี การปฏิบัติกับเด็กผู้หญิงแบบนี้ช่างโหดร้ายเกินไป
"เมื่อไหร่นายถึงหัดมองคนด้วยสายตามีอคติแบบนี้? อย่าลืมสิว่าพวกสถาบันเหล่านั้นก็แพ้ให้กับนักเรียนปีหนึ่งเหมือนกัน"
โม่หานหานแทบไม่สนใจมองเลาหลางสักนิด เพียงแต่จ้องมองสาวน้อยที่ยืนอยู่บนเวทีอย่างเอือมระอา
สังเวียนไม่ใช่เรื่องเล่นๆ
มองดูพื้นที่พักของสถาบันฝั่งตรงข้าม ที่นั่นคือเพื่อนร่วมทีมของสาวน้อยบนเวที แต่บนใบหน้าของพวกเขาไม่มีความกังวลหรือหวาดกลัวแม้แต่น้อย กลับเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ
ทีมที่มีความมั่นใจขนาดนี้ เธอไม่เชื่อหรอกว่าเด็กสาวคนนี้จะไม่มีฝีมืออะไรเลย
"นั่นก็จริง หรือว่าเจ้าหลินฉางเฟิงมองออกตั้งแต่แรกแล้วว่าเด็กคนนี้ไม่ธรรมดา?"
ได้ยินคำพูดของโม่หานหาน เลาหลางก็ตาสว่างขึ้นมา แต่พอเห็นการเตรียมพร้อมของหลินฉางเฟิง ก็พูดอย่างไม่อยากเชื่อ
เด็กคนนี้ช่างไวต่อความรู้สึกเกินไปแล้ว
"......"
ชั้นสองตกอยู่ในความเงียบ
หลินเค่ออี้เอามือเรียวที่อ่อนนุ่มเท้าคาง ดวงตาเยือกเย็นเกียจคร้านมองลงไปจากที่สูง สายตาเฝ้ามองเงาด้านหลังของชายหนุ่ม
"อย่าบาดเจ็บนะ......"
เสียงแผ่วเบาจนไม่มีใครได้ยิน
บนสนาม
หลินฉางเฟิงเตรียมพร้อมสำหรับการแข่งขันแล้ว
ส่วนสาวน้อยฝั่งตรงข้ามสูดหายใจลึก จู่ๆ ก็ร่ายมนต์กลางอากาศ ร่างกายทันใดนั้นก็เปล่งแสงสีขาวจ้า ท่ามกลางสายตาประหลาดใจของหลินฉางเฟิงและผู้คน
พื้นที่ด้านหลังเธอถูกฉีกเป็นช่องใหญ่ มีสิ่งที่เรียกมาสิบตัวค่อยๆ เดินออกมาพร้อมกัน!
สิ่งที่เรียกมาทั้งสิบตัวนี้มีรูปร่างเหมือนกัน สวมชุดคลุมยาวสีขาว ผมเหมือนสาหร่ายปิดบังใบหน้า รูปร่างสูงราวสองเมตร ผิวขาวน่ากลัว ร่างกายแผ่รังสีอันน่าขนพองสยองเกล้า
มีลักษณะคล้ายคลึงกับราชาแห่งวิญญาณของหลินฉางเฟิงอย่างน่าประหลาด!
เห็นภาพตรงหน้า หลินฉางเฟิงขมวดคิ้วแน่น มันช่างประหลาดเกินไป
สามารถเรียกสิ่งที่เรียกมาได้สิบตัวพร้อมกัน
เขาถึงกับรู้สึกได้ถึงพลังงานเดียวกับเหล่าวิญญาณของเขาจากสิ่งที่เรียกมาพวกนี้ ราวกับว่า...
เป็นสิ่งมีชีวิตที่มาจากนรกเช่นเดียวกัน!
แต่สิ่งที่ต่างกันอย่างเดียวคือ สิ่งที่สาวน้อยเรียกมาแม้จะน่าขนพองสยองเกล้า แต่กลับมีรูปร่างเป็นผู้หญิง
ถ้าพูดว่าสิ่งที่เขาเรียกมาคือเทพมรณะที่ลงมาเยือน สิ่งที่สาวน้อยคนนี้เรียกมาก็คล้ายกับผีผู้หญิงในหนังสยองขวัญที่หลินฉางเฟิงเคยดูในโลกของตัวเอง
เธอก็เป็นจอมเวทผู้เรียกวิญญาณเหมือนกัน!
ทั้งสนามเดือดอีกครั้ง!
การประลองแห่งศตวรรษระหว่างผู้เรียกวิญญาณสองคน!
อีกทั้งยังเรียกสิ่งที่เรียกมาได้สิบตัวพร้อมกันเหมือนกัน และเป็นนักเรียนปีหนึ่งเหมือนกัน ในตอนนี้ทุกคนต่างนึกถึงคำเดียวกัน: พลังเท่าเทียมกัน!
"ไม่คิดว่าเธอก็เป็นผู้เรียกวิญญาณเหมือนกัน"
ความประหลาดใจของหลินฉางเฟิงคงอยู่เพียงชั่วครู่ เขาก็สงบสติอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว
เขาไม่สงสัยในความพิเศษของอาชีพตัวเองเลย แค่ทักษะระดับเทพเจ้าเหล่านั้นก็เป็นสิ่งที่ไม่มีทางถูกลอกเลียนแบบได้!
สาวน้อยตรงหน้าเป็นผู้เรียกวิญญาณจริงๆ และแข็งแกร่งมากด้วย แต่จากท่าทางการเรียกวิญญาณของเธอ เธอน่าจะไม่มีพื้นที่เก็บของเหมือนเขา หรือไม่ก็อาจจะไม่สามารถเรียกได้จำนวนมาก!
สิ่งที่เรียกมาเหล่านี้ทำให้เขารู้สึกคุ้นเคยจริงๆ แต่ไม่แข็งแกร่งพอ คงแข็งแกร่งกว่าตัวผู้เรียกเพียงเล็กน้อย
นั่นหมายความว่าเธอไม่มีทักษะเพิ่มพลัง
แต่เธอก็ยังแข็งแกร่ง การเรียกสิ่งที่เรียกมาที่แข็งแกร่งสิบตัวพร้อมกันเพื่อต่อสู้ และยังต้องรักษาจิตให้เป็นหนึ่งเดียวเพื่อควบคุมอย่างแยบยล นี่เป็นความท้าทายอันยิ่งใหญ่สำหรับผู้ใช้อาชีพทุกคน
แต่หลินฉางเฟิงรู้ดีที่สุดว่าผู้เรียกวิญญาณจะเลเวลอัพได้อย่างไร
ประสบการณ์จากสัตว์อสูรที่สิ่งที่เรียกมาสังหารจะกลายเป็นประสบการณ์ของผู้ใช้อาชีพ ในสถานการณ์แบบนี้ โดยปกติผู้เรียกวิญญาณจะเลเวลอัพได้ง่ายกว่าผู้ใช้อาชีพทั่วไป
หลินฉางเฟิงมองไปที่พื้นที่พักด้านหลังสาวน้อย
เหล่ารุ่นพี่มีรอยยิ้มเปี่ยมด้วยความมั่นใจ ดูเหมือนว่าพลังของสาวคนนี้จะถึงระดับหนึ่งแล้ว
ไม่เช่นนั้นคงไม่มีความมั่นใจที่ไร้เหตุผลขนาดนี้
"ใช่ค่ะ ฉันก็เป็นผู้เรียกวิญญาณ แต่ว่า ฉันไม่แข็งแกร่งเท่าคุณ"
เพราะเป็นผู้เรียกวิญญาณด้วยกัน สาวน้อยจึงยิ่งรู้สึกได้ชัดเจนถึงพลังอันเหนือชั้นที่แฝงอยู่ในตัวหลินฉางเฟิง
ดังนั้น เธอจึงพูดอย่างจริงใจ
"แล้วทำไมเธอถึงท้าทายฉัน?"
หลินฉางเฟิงรู้สึกสงสัย ด้วยพลังของเธอ แม้แต่หวังเสี่ยวหยูและฉินหยูก็อาจจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเธอ แม้แต่รุ่นพี่ปีสองอย่างหลิวหลี่และคนอื่นๆ ก็ยากที่จะเอาชนะเธอได้
แต่เธอกลับเลือกท้าทายเขาทั้งๆ ที่รู้ถึงพลังของตัวเอง?
เด็กผู้หญิงคนนี้ดูไม่เหมือนคนที่จะมาป่วนสนามนี่นา
ในขณะที่หลินฉางเฟิงกำลังสงสัย อีกฝ่ายกลับมองเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างจริงจัง พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
"ขอร้องให้คุณใช้พลังทั้งหมดสู้กับฉัน ฉันแค่อยากรู้ว่าความต่างระหว่างพวกเราห่างกันแค่ไหน"
จนถึงตอนนี้ หลินฉางเฟิงจึงเข้าใจว่าทำไมเธอถึงท้าทายเขา
ถ้าเป็นเขา เมื่อเจอผู้ใช้อาชีพที่คล้ายกับตัวเอง แต่สัมผัสได้ชัดว่าอีกฝ่ายแข็งแกร่งกว่า
เขาก็จะขอให้อีกฝ่ายสู้กับเขาอย่างเต็มที่เช่นกัน!
"ดี เริ่มกันเถอะ"
เห็นว่าเสียเวลาไปกับการพูดคุยมากเกินไปแล้ว หลินฉางเฟิงจึงเก็บความคิดที่ไม่จำเป็น มองเธออย่างจริงจัง
อีกฝ่ายไม่ตอบเขาอีก
ในวินาถัดมา สิ่งที่เรียกมาของอีกฝ่ายก็พุ่งเข้าโจมตี
หลินฉางเฟิงยังคงสงบนิ่ง เขาสามารถควบคุมสิ่งที่เรียกมาได้มากกว่าสองร้อยตัวพร้อมกัน สิบตัวที่อยู่บนสนามนี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึง เขาถึงขั้นรับรู้ความรู้สึกเดียวกับสิ่งที่เรียกมาได้
ลองคิดดูว่าความเข้าใจกันจะสูงขนาดไหน
เมื่อสิ่งที่เรียกมาของอีกฝ่ายพุ่งเข้ามา หลินฉางเฟิงก็ควบคุมสิ่งที่เรียกมาตัวหนึ่งรับการโจมตีไว้ตั้งแต่แรก จากนั้นอีกตัวก็อ้อมไปโจมตีด้านหลังของอีกฝ่าย
ในจังหวะคับขัน สาวน้อยรู้สึกถึงอันตราย รีบกลิ้งตัวไปบนพื้น สิ่งที่เรียกมาก็พุ่งเข้ามารับมือในเวลาเดียวกัน ปะทะกับสิ่งที่เรียกมาที่โจมตีเข้ามา
ในชั่วพริบตา สนามตกอยู่ในการต่อสู้อย่างดุเดือด
(จบบท)