บทที่ 160 หนึ่งปีสู่ระดับตำนาน! คู่พี่น้องผู้บ้าคลั่ง!
บทที่ 160 หนึ่งปีสู่ระดับตำนาน! คู่พี่น้องผู้บ้าคลั่ง!
ม่านฝุ่นสีขาวจางลง
หลินฉางเฟิงยืนอยู่ที่เดิมอย่างไม่เป็นอันตราย มองกรงเล็บมังกรที่หยุดนิ่งตรงหน้าด้วยสายตาสงบ
เขาส่งสิ่งมีชีวิตที่ถูกเรียกออกไปติดๆ กัน ร่วมมือกันรับการโจมตีนั้น
และบนกรงเล็บนั้น มีเคียวยักษ์เสียบค้างอยู่
เนื่องจากพลังป้องกันแข็งแกร่งเกินไป แม้แต่การโจมตีสุดกำลังของวิญญาณร่างมนุษย์ก็ไม่สามารถตัดขาดได้ ทำได้เพียงกรีดเป็นรอย เคียวติดค้างอยู่ระหว่างกระดูก
สิ่งมีชีวิตที่ถูกเรียกยืนอยู่บนกรงเล็บนั้น พยายามสุดกำลังที่จะดึงเคียวในมือออก แต่การกระทำนี้ดูเหมือนจะทำให้กระดูกมังกรโกรธ มันจึงตวัดกรงเล็บปัดทิ้งทันที!
เสียงดังสนั่น สิ่งมีชีวิตที่ถูกเรียกลอยกระเด็นไปไกลหลายสิบเมตร!
ฝังเข้าไปในผนังข้างๆ อย่างจัง!
สิ่งมีชีวิตที่ถูกเรียกตัวอื่นๆ ก็ถอยห่างออกไปในตอนนั้น กลับไปยังตำแหน่งเดิม เคลื่อนไหวอย่างว่องไวโดยไร้ความรู้สึกใดๆ
มองดูทั้งหมดนี้ หลินฉางเฟิงกลับค่อยๆ ยิ้มมุมปาก
เพราะเขาไม่ได้ยินเสียงประกาศการตายของสิ่งมีชีวิตที่ถูกเรียก!
นั่นหมายความว่าการโจมตีของกระดูกมังกรครั้งนี้ไม่ได้ฆ่าสิ่งมีชีวิตที่ถูกเรียกของเขา
เป็นไปตามที่เขาคาดไว้จริงๆ!
กระดูกมังกรตรงหน้านี้ตอนมีชีวิตอาจจะเป็นสัตว์เทพ แต่ตอนนี้มันทำได้แค่โจมตีผู้บุกรุกอย่างเดียว อย่างมากก็แค่มีพลังระดับมหากาพย์เท่านั้น!
ส่วนหลินฉางเฟิงที่อยู่ในระดับตำนาน อีกทั้งยังมีสกิลพลังราชาแห่งดวงวิญญาณที่เพิ่มพลัง 40 เท่า ค่าพลังของสิ่งมีชีวิตที่ถูกเรียกจึงเกินกว่าระดับมหากาพย์ทั่วไปไปแล้ว
หลังจากข้ามเส้นแบ่งอันยิ่งใหญ่นั้น หลินฉางเฟิงก็ไม่กลัวผู้ที่อยู่ในระดับมหากาพย์อีกต่อไป!
เพราะตอนนี้เขา!
มีกองทัพระดับมหากาพย์อยู่ในมือ!
ด้านเสี่ยวหรานที่รับการโจมตีอันรุนแรงนั้นได้แล้ว มองดูทุกอย่างที่เกิดขึ้นตรงหน้า ดวงตาเปล่งประกายไม่หยุด
แค่การโจมตีครั้งนี้ เขาก็มั่นใจได้แล้ว!
น้องชายคนนี้ของเขาไม่ใช่คนธรรมดา!
และไม่ได้แค่อยู่ในระดับทองคำแน่นอน!
"ฉันตาฝาดไปหรือเปล่า?"
"ฉันคงไม่ได้มองผิดใช่ไหม? เด็กคนนั้นรับการโจมตีนี้ตรงๆ เลยนะ?"
"พวกนายดูนั่นสิ!"
เพื่อนร่วมทีมที่มีความสามารถในการตรวจสอบชี้ไปที่หลุมใหญ่บนผนังที่ถูกสิ่งมีชีวิตที่ถูกเรียกพุ่งชน ดึงดูดสายตาของคนอื่นๆ ทันที
ทุกคนมองไป เห็นเศษหินร่วงหล่นจากผนังช้าๆ และวิญญาณร่างมนุษย์นั้นก็ปีนออกมาจากข้างในโดยไม่เป็นอันตรายแม้แต่น้อย!
มันปัดฝุ่นบนตัวอย่างไร้อารมณ์ แล้วกลับเข้าแถว ราวกับว่าการโจมตีเมื่อครู่ไม่ได้สร้างความเสียหายใดๆ ให้มันเลย!
"ฉันคงไม่ได้ตาฝาดใช่ไหม?"
"ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นจริงๆ เหรอ?"
"เด็กคนนี้เป็นไปไม่ได้ที่จะอยู่แค่ระดับทองคำ!"
ทุกคนอ้าปากค้าง มองหลินฉางเฟิงขึ้นๆ ลงๆ อย่างไม่อยากเชื่อ
ในแง่หนึ่ง แม้ว่าเสี่ยวหรานจะสามารถรับการโจมตีของกระดูกมังกรได้ง่ายกว่า แต่ก็ไม่ได้สร้างความเสียหายจริงๆ ให้กระดูกมังกรเลย!
แต่สิ่งมีชีวิตที่ถูกเรียกของหลินฉางเฟิงร่วมมือกัน กลับสามารถทำให้กระดูกมังกรนั้นได้รับความเสียหายจริง เป็นรอยใหญ่ด้วย!
ยิ่งไปกว่านั้น! หลังจากรับการโจมตีสุดกำลังของกระดูกมังกร ยังสามารถเดินออกมาจากซากปรักหักพังได้โดยไม่เป็นอันตราย แม้แต่เกราะก็ไม่เสียหาย!
ดูจากตรงนี้ หลินฉางเฟิงดูจะเหนือกว่าด้วยซ้ำ!
แค่สิ่งมีชีวิตที่ถูกเรียกยังแสดงพลังได้ขนาดนี้ พวกเขาไม่เชื่อว่าน้องชายคนนี้จะอยู่แค่ระดับทองคำ อย่างน้อยก็ต้องมีพลังระดับตำนาน!
คิดถึงตรงนี้ พวกเขาอยากจะถามให้กระจ่าง
แต่กลับเห็นเสี่ยวหรานเปิดปากก่อน
"น้องชาย เธออยู่ในระดับตำนาน"
ไม่ใช่คำถาม แต่เป็นคำยืนยัน
เสี่ยวหรานแทบจะมองทะลุพลังของเขาได้ในแวบเดียว ถ้าพลังของพวกเขาต่างกันมากเกินไป ต่อให้หลินฉางเฟิงมีไอเทมซ่อนระดับก็ไม่มีประโยชน์
แต่เขายังคงมองไม่ทะลุพลังของน้องชายคนนี้!
รวมกับความสามารถที่เพิ่งแสดงออกมา
หลินฉางเฟิงต้องเป็นผู้แข็งแกร่งระดับตำนานเป็นอย่างน้อย!
และยังเป็นนักเรียกวิญญาณที่สามารถเรียกสิ่งมีชีวิตพลังสูงได้มากมาย!
นั่นหมายถึงอะไร?
นั่นหมายความว่าแค่มีหลินฉางเฟิงคนเดียว! ก็เท่ากับมีกองทัพสิ่งมีชีวิตที่ถูกเรียกในมือ!
หนึ่งสู้ร้อย! หรือแม้แต่หนึ่งสู้พัน!
มีแต่หลินฉางเฟิงเท่านั้นที่ทำได้!
ทุกคนถึงกับรู้สึกตัวในตอนนี้ หลินฉางเฟิงเป็นอัจฉริยะในบรรดาคนผิดปกติ! อาชีพและสกิลนี้ยิ่งผิดปกติในบรรดาสิ่งที่ผิดปกติ!
"เจ้าหนู... เธออยู่ในระดับตำนานจริงๆ เหรอ?"
"เธอเป็นปีหนึ่งจริงๆ เหรอ?"
สองคนอดถามพร้อมกันไม่ได้
หลินฉางเฟิงเกาหัวอย่างเขินๆ
แต่รอยยิ้มเก้อๆ บนใบหน้าของเขาก็บอกทุกอย่างแล้ว
พวกเขาเดาถูกจริงๆ!
แต่ถ้าเด็กหนุ่มตรงหน้านี้เป็นแค่ปีหนึ่ง นั่นไม่ใช่หมายความว่าเขาใช้เวลาเพียงหนึ่งปีหลังจากปลุกอาชีพก็ขึ้นถึงระดับตำนานแล้วหรือ?
หนึ่งปี? ถึงระดับตำนานแล้ว?
ระดับที่คนอื่นทั้งชีวิตอาจจะไปไม่ถึง!
แม้แต่พวกเขาก็ใช้เวลาถึงห้าปี... แถมยังถูกคนภายนอกเรียกว่าเป็นยอดของบรรดาอัจฉริยะ
แต่พอได้เห็นหลินฉางเฟิง อัจฉริยะตัวจริง!
พวกเขารู้สึกในทันทีว่าประสบการณ์ห้าปีที่ผ่านมาของตัวเองนั้นไม่มีค่าอะไรเลย!
พรสวรรค์สำคัญแน่ แต่การจะขึ้นเลเวลได้ต้องใช้ค่าประสบการณ์จริงๆ
ต่อให้ใช้ไอเทมและอุปกรณ์ระดับสูงแค่ไหน เติมเงินมากแค่ไหน ก็ต้องผ่านการฆ่าสัตว์อสูรและสัตว์วิเศษจำนวนมหาศาลด้วยตัวเอง
ในเวลาไม่ถึงปี การจะขึ้นมาถึงระดับนี้ได้ แค่ฆ่าสัตว์อสูรระดับเดียวกันไม่มีทางเป็นไปได้!
น้องชายคนนี้ต้องเลือกจัดการกับพวกที่มีระดับสูงกว่าตัวเองแน่ๆ!
หลินฉางเฟิงเป็นอัจฉริยะในบรรดาคนผิดปกติจริงๆ
แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธความพยายามที่อยู่เบื้องหลังของเขาได้!
คนบ้า คู่พี่น้องนี้เป็นคนบ้าทั้งคู่!
ในชั่วขณะนั้น
ความคิดเดียวกันผุดขึ้นในหัวของทุกคน
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะประมาท
กระดูกมังกรที่ลอยอยู่บนฟ้ายังคงเคลื่อนไหวไม่หยุด รอโอกาสที่จะฆ่าพวกผู้บุกรุกทั้งหมด
"โครมๆๆ!"
กระดูกมังกรที่ตายไปแล้วไม่สามารถส่งเสียงได้ แต่ทุกการเคลื่อนไหวของมันทำให้พื้นที่นี้สั่นสะเทือน
ลาวาด้านล่างก็เริ่มปั่นป่วนขึ้นมา
ดูเหมือนแม้แต่ลาวาก็ไม่ต้อนรับพวกผู้บุกรุกเหล่านี้
กระดูกมังกรสะบัดหางกระดูกที่ดูน่าขนลุก คราวนี้ไม่ใช้กรงเล็บอีกต่อไป แต่พุ่งหัวเข้าใส่พวกเขาโดยตรง!
มังกรยักษ์ตัวนั้นยาวอย่างน้อยหลายสิบเมตร แค่หัวกะโหลกก็หนักเป็นพันชั่งแล้ว เนื่องจากมันลอยอยู่บนอากาศ ความเร็วจึงสูงมาก!
กำลังจะมาถึงตรงหน้าหลินฉางเฟิงและเสี่ยวหรานแล้ว!
ถ้าไม่หลบ ต้องตายแน่!
แต่เสี่ยวหรานและหลินฉางเฟิงจะเป็นคนขี้ขลาดกลัวตายได้อย่างไร?
เห็นทั้งสองคนแสดงรอยยิ้มบ้าคลั่งเหมือนกัน
"ไอ้หนูนี่รอแกอยู่พอดี!"
"มาเลย!"
สองคนตะโกนพร้อมกัน ดูเหมือนคนหนึ่งนิ่งคนหนึ่งเคลื่อนไหว แต่จริงๆ แล้วทั้งคู่ต่างบ้าคลั่งราวกับหมาป่าที่ไม่มีใครหยุดยั้งได้!
เห็นเสี่ยวหรานยกดาบใหญ่ขึ้น แสงสีขาวเจิดจ้าจากตัวเขา กลิ่นอายดุดันบนตัวพุ่งสูงขึ้นหลายเท่าในทันที! และบนดาบนั้นก็เปล่งแสงสีแดง!
หลินฉางเฟิงไม่ได้เคลื่อนไหว แต่จ้องมองกะโหลกที่กำลังจะเข้ามาทำลายพวกเขาทั้งสองด้วยดวงตาที่เข้มข้น
สิ่งมีชีวิตที่ถูกเรียกทั้งหมดด้านหลังพุ่งขึ้นสู่อากาศพร้อมกันในทันที!
ทั้งสองฝ่าย เริ่มการต่อสู้กันแล้ว!
(จบบท)