บทที่ 1 การตื่นอาชีพ! สามระบบใหญ่!

ราชวงศ์ต้าเซี่ย เมืองซานไห่ เมืองเต้าเฉิง

ช่วงเดือนมิถุนายนถึงกรกฎาคม ทางตอนใต้ร้อนจัดมาก

ใกล้ถึงปิดเทอมฤดูร้อน เป็นวันที่นักเรียนทุกคนต่างรอคอย

สวนสาธารณะใจกลางเมืองเต้าเฉิง

ขณะนี้รอบๆ เต็มไปด้วยกลุ่มวัยรุ่นชายหญิง

พวกเขาล้อมรอบเวทีสูง บนเวทีนั้นตั้งตระหง่านอยู่หอคอยสูงที่ถูกล้อมรอบด้วยแถบกั้นสีเหลือง ทุกคนถูกกันออกไปด้านนอก

เวทีสูงนั้นสามารถรองรับคนยืนได้สิบกว่าคนพร้อมกัน และบนหอคอยนั้นมีตัวอักษรขนาดใหญ่เขียนว่า!

"หอเปลี่ยนอาชีพ!"

ใต้หอเปลี่ยนอาชีพเชื่อมต่อกับแท่นยืน บนนั้นมีแผงควบคุมที่ซับซ้อนมากมาย

และที่ด้านล่างของแท่นเปลี่ยนอาชีพ เด็กหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งกำลังมองดูหอคอยนั้นด้วยสายตาที่สงบนิ่ง

เขามีร่างกายสูงโปร่ง เหมือนต้นสนที่แข็งแกร่งไม่ยอมโค่น ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน สูงกว่าคนรอบข้างครึ่งศีรษะ

"สามปีผ่านไป ในที่สุดก็จะเริ่มแล้วสินะ..."

เสียงเย็นชาแผ่วเบาของหลินฉางเฟิงแทบจะไม่ได้ยิน แต่ดวงตาลึกล้ำของเขากลับจ้องมองไปที่เวทีสูงที่เขากำลังจะขึ้นไปอยู่ตลอดเวลา

เขาไม่ได้เป็นคนของโลกนี้มาแต่เดิม อุบัติเหตุครั้งหนึ่งทำให้เขาข้ามมิติมาที่ราชวงศ์ต้าเซี่ย กลายเป็น "หลินฉางเฟิง" คนใหม่

หลังจากสืบทอดความทรงจำและการรับรู้ของร่างกายนี้ เขาใช้เวลานานกว่าจะตั้งสติได้

สถานที่นี้เกือบจะเหมือนกับที่ที่เขาเคยอาศัยอยู่ทุกประการ!

ตึกระฟ้า การจราจรคับคั่ง ทุกอย่างดูรุ่งเรือง!

แต่! สิ่งเดียวที่แตกต่างก็คือกฎของโลกใบนี้!

เมื่อหลายร้อยปีก่อน โลกนี้เกิดการแยกตัว ความเป็นจริงและเกมหลอมรวมกันในความวุ่นวาย สร้างโลกใหม่ขึ้นมา และสร้างกฎที่มีเฉพาะในโลกนี้เท่านั้น!

หลังจากความวุ่นวายครั้งนี้ โลกแห่งความเป็นจริงก็เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่!

ดันเจี้ยนและพื้นที่ลับต่างๆ ปรากฏขึ้น! สัตว์ร้ายและอสูรมากมายบุกเข้ามา!

แต่มนุษย์ก็ได้ก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเองในการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้ด้วย เปลี่ยนแปลงโครงสร้างทางพันธุกรรม! ทุกคนได้รับพลังเหนือธรรมชาติ!

เป็นเวลาหลายร้อยปีที่ยังคงรักษาพิธีกรรมหนึ่งเอาไว้!

นั่นก็คือพิธีกรรมที่หลินฉางเฟิงกำลังจะเข้าร่วมในตอนนี้!

พิธีเปลี่ยนอาชีพ!

ทุกคนเมื่อบรรลุนิติภาวะแล้ว ก็สามารถผ่านการช่วยเหลือของแท่นหอเปลี่ยนอาชีพ เพื่อปลุกอาชีพที่เป็นชะตากำเนิดของตนเองได้!

มนุษย์เป็นสัตว์ชั้นสูงที่มีความหลากหลายอยู่แล้ว ในพิธีเปลี่ยนอาชีพนี้ อาชีพที่พวกเขาสามารถเปลี่ยนไปได้นั้นมีมากมายนับไม่ถ้วน แปลกประหลาดสารพัด

แต่เมื่อดูจากลักษณะพิเศษของอาชีพเหล่านี้ ก็สามารถแบ่งออกเป็นสามประเภทใหญ่ๆ!

ระบบต่อสู้ ระบบสนับสนุน และระบบการใช้ชีวิต!

อาชีพที่มีชื่อเสียงที่สุดในระบบต่อสู้ก็คือนักดาบ นักธนู จอมเวทย์ใหญ่ อาชีพที่เน้นการโจมตีเป็นหลัก จะมีร่างกายและพลังที่แข็งแกร่ง

ส่วนระบบสนับสนุนก็จะเป็นพวกนักบวช นักเวทย์ฟื้นฟู แม้จะมีพลังต่อสู้อยู่บ้าง แต่ก็เน้นช่วยเหลือเพื่อนร่วมทีมในการต่อสู้เป็นหลัก

แน่นอนว่าในการรวมทีม อาชีพในระบบสนับสนุนเป็นที่ต้องการมาก

ส่วนระบบการใช้ชีวิตไม่ต้องพูดถึงมาก โดยพื้นฐานแล้วแทบจะไม่มีพลังต่อสู้ แต่กลับเป็นกลุ่มใหญ่ที่สุดที่สร้างรากฐานให้กับสังคมปัจจุบัน!

สิ่งที่น่าปรารถนาที่สุดไม่ต้องพูดถึง แน่นอนว่าเป็นอาชีพระบบต่อสู้ที่สามารถปกป้องผู้คนได้!

อาชีพระบบต่อสู้มีเพียงไม่ถึง 10% ของประชากรทั้งหมด และผู้ที่โดดเด่นในกลุ่มนี้ยิ่งอยู่บนยอดพีระมิดของสังคม!

แค่ได้เป็นผู้ใช้อาชีพระบบต่อสู้! ชีวิตก็ไม่ต้องกังวลอีกต่อไป!

และวันนี้!

ที่เมืองเต้าเฉิง ใต้เวทีสูงที่ถูกควบคุมโดยสำนักบริหารต้าเซี่ย ยืนเรียงรายไปด้วยเหล่าวัยรุ่นชายหญิง

เหล่าวัยรุ่นที่เพิ่งบรรลุนิติภาวะเหล่านี้ จะได้รับความช่วยเหลือจากสำนักบริหารต้าเซี่ยอย่างเป็นระบบ เพื่อปลุกอาชีพของตนเองที่นี่!

แสงแดดส่องผ่านใบหน้าของพวกเขา

บนใบหน้าของเด็กวัยรุ่นทุกคนเต็มไปด้วยความคาดหวัง

วันนี้! คือวันที่สำคัญที่สุดในชีวิตของพวกเขา!

แค่สามารถปลุกอาชีพที่เป็นที่ต้องการได้ ชะตาชีวิตของพวกเขาก็จะเปลี่ยนไป กลายเป็นคนที่น่านับถืออย่างแท้จริง!

บนเวทีสูงที่ถูกสร้างขึ้น ขณะนี้เต็มไปด้วยคนที่สวมชุดของสำนักบริหารต้าเซี่ยเรียงรายกันเป็นแถว พวกเขายืนรอบๆ แท่นเปลี่ยนอาชีพอย่างเป็นระเบียบ ในมือถือเอกสารสำหรับบันทึกโดยเฉพาะ

ในบรรดาคนเหล่านั้น มีผู้นำคนหนึ่งเอ่ยปากขึ้น

เขามีเครื่องขยายเสียงด้วยเวทมนตร์อยู่ที่ริมฝีปาก

"ลูกหลานเมืองเต้าเฉิงทั้งหลาย!"

"พิธีเปลี่ยนอาชีพของเขตตะวันออกกำลังจะเริ่มขึ้น พวกเจ้าจะได้ต้อนรับชีวิตใหม่ แต่! ไม่ว่าพวกเจ้าจะเปลี่ยนเป็นอาชีพอะไร! จำไว้! อย่าท้อแท้สิ้นหวัง!"

"ไม่มีอาชีพที่ไร้ค่า! มีแต่ผู้ใช้อาชีพที่ไร้ค่าเท่านั้น!"

"ผู้ใช้อาชีพระบบต่อสู้ที่ออกมาจากเมืองเต้าเฉิงของเรามีมากมายนับไม่ถ้วน ในนั้นก็มีผู้แข็งแกร่งอยู่ไม่น้อย! ชีวิตของพวกเจ้าขึ้นอยู่กับตัวเจ้าเอง!"

ผู้นำคนนั้นกำลังกล่าวอย่างกังวานบนเวทีสูง

นักเรียนด้านล่างเวทีฟังอย่างตั้งใจ ทุกคนต่างมีสีหน้าตื่นเต้น พวกเขาต่างรอคอยช่วงเวลานี้มานาน

ท่ามกลางฝูงชน เด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งหน้าตาดีคนนั้นก็เช่นกัน เมื่อเห็นว่าผู้นำเพิ่งพูดจบ แท่นเปลี่ยนอาชีพก็ค่อยๆ เปิดขึ้น ดวงตาของเด็กหนุ่มก็เป็นประกายวับวาว

"หลินฉางเฟิง เจ้าเป็นอัจฉริยะที่ครองอันดับหนึ่งทุกวิชามาตั้งแต่เด็ก อย่าได้พลาดในช่วงเวลาสำคัญ ต้องเปลี่ยนเป็นอาชีพระบบต่อสู้ให้ได้!"

เด็กหนุ่มพึมพำกับตัวเองเบาๆ

......

เมื่อแท่นหอเปลี่ยนอาชีพค่อยๆ เปิดใช้งาน พิธีเปลี่ยนอาชีพก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ!

"หมายเลข 1 ซิน จี้เฟย"

เจ้าหน้าที่ของสำนักบริหารกำลังถือรายชื่อเล่มหนึ่ง สายตากวาดมองฝูงชนอย่างไม่ใส่ใจ อ่านออกมาอย่างไร้อารมณ์

นักเรียนที่ถูกเรียกชื่อตะโกนดังลั่นว่า "ครับ!" แล้วรีบเดินขึ้นไปบนแท่นเปลี่ยนอาชีพด้วยความตื่นเต้น

ภายใต้สายตาที่เฝ้ารอของทุกคน นักเรียนคนนั้นยืนอยู่บนแท่น ยังไม่ทันได้ตั้งตัว

แสงสีขาววาบขึ้น! การเปลี่ยนอาชีพเสร็จสิ้น!

"ระบบการใช้ชีวิต นักปรุงยา!"

นักเรียนคนนี้เดิมทีมีสีหน้ากังวล แต่ตอนนี้กลับยิ้มออก เดินลงจากแท่นเปลี่ยนอาชีพด้วยความดีใจ

"จุ๊ๆ คนแรกที่ปลุกอาชีพก็เป็นอาชีพสารพัดประโยชน์แบบนี้ เริ่มต้นดีเลยนะ!"

"จริงด้วย นักปรุงยามีประโยชน์มากที่สุดในการปรุงสารประกอบต่างๆ หาเงินคงไม่ยากแน่"

หลังจากซิน จี้เฟยลงจากเวที ก็มีนักเรียนคนที่สองขึ้นไปบนเวทีอย่างรวดเร็ว

"หมายเลข 2! หวัง เหล่าบา! ระบบการใช้ชีวิต นักประเมินรสชาติอาหาร!"

หวัง เหล่าบาดีใจในใจ

"ดีแล้ว ต่อไปไม่ต้องกังวลเรื่องกินเรื่องดื่มแล้ว ถ้าทำได้ดี อาจได้ไปเป็นเทพอาหารในโรงครัวหลวงที่เมืองหลวงด้วย"

"หมายเลข 3......"

หลังจากนั้นอีกสิบกว่าคนล้วนเป็นอาชีพระบบการใช้ชีวิต มีเพียงคนเดียวที่เป็นนักเวทย์ฟื้นฟูธรรมดา ซึ่งอยู่ในระบบสนับสนุน

ส่วนอาชีพระบบการใช้ชีวิตมีทั้งดีและไม่ดี แต่ส่วนใหญ่แล้วก็ไม่ต่างกันมาก ล้วนเป็นอาชีพที่มีประโยชน์เฉพาะในการใช้ชีวิตเท่านั้น

เห็นเด็กๆ เหล่านี้ขึ้นเวทีและลงเวทีทีละคน เจ้าหน้าที่ของสำนักบริหารต่างส่ายหน้า

"ลูกหลานเมืองเต้าเฉิงช่างแย่ลงทุกรุ่น"

"ก็นี่มันเขตตะวันออกนี่นา มีแค่โรงเรียนมัธยมศึกษาที่หนึ่งเต้าเฉิงกับโรงเรียนมัธยมศึกษาที่สี่เต้าเฉิงสองโรงเรียนนี้เท่านั้น ได้ยินว่าเด็กๆ จากโรงเรียนในเขตใต้หลายโรงเรียนนั้นไม่เลวเลย"

บนเวทีนั้น เจ้าหน้าที่บริหารหลายคนกระซิบกระซาบคุยกันถึงบางอย่าง มองดูเด็กๆ ด้านล่าง พวกเขาค่อยๆ ส่ายหน้า

ด้วยท่าทางผิดหวัง

(จบบท)