บทที่ 6 ฐานเพาะพันธุ์ไผ่เหล็ก
บทที่ 6 ฐานเพาะพันธุ์ไผ่เหล็ก
สามเดือนแห่งการฝึกงานผ่านไปในชั่วพริบตา
ในฐานเพาะพันธุ์สัตว์อสูรของเมืองทุ่งน้ำแข็ง ในหอพักของนักเพาะพันธุ์ฝึกหัด เด็กฝึกงานส่วนใหญ่กำลังเก็บสัมภาระ
ประสบการณ์การฝึกงานในช่วงเวลานี้ทำให้เด็กฝึกงานเหล่านี้ได้รับความรู้มหาศาล อย่างไรก็ตาม มันถึงเวลาต้องจากไปแล้ว เมื่อเทียบกับความไม่เต็มใจ หลายคนต่างก็ตั้งตารอมันมาก
ตัวอย่างเช่น ซืออวี๋ เขาตั้งตารอเพราะหลังจากการฝึกงานของเขาสิ้นสุดลงและเขาได้รับใบรับรองมาแล้ว ในที่สุดเขาก็จะได้รับสิ่งที่เขาต้องการ!
ในระหว่างการฝึกงานของเขา ซืออวี๋เป็นพนักงานประเภทติดดินและขยันขันแข็ง เขาทำงานของเขาเสร็จเรียบร้อยเป็นอย่างดี
เด็กฝึกงานคนอื่นจะเล่นไพ่กันเมื่อพวกเขาว่าง แต่ซืออวี๋นั้นแตกต่าง
สำหรับเวลาว่าง เขาจะแสดงนิสัยสันโดษตามตัวตนเดิมของเขาและไม่ค่อยมีปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่น
แน่นอนว่าซืออวี๋ชอบการสันโดษ แต่เขาไม่สื่อสารกับเพื่อนฝึกงานเพราะมีบางสิ่งที่สำคัญยิ่งกว่า
เมื่อเทียบกับการสื่อสารกับผู้คนแล้ว เขาชอบที่จะพูดคุยกับสัตว์อสูรและสร้างความผูกพันมากกว่า
ไม่ใช่แค่เขาจะสามารถฝึกฝนพรสวรรค์กระแสจิตของเขาได้เท่านั้น แต่เขายังหาโอกาสในการเรียนรู้ทักษะอย่างลับๆ!
หากไม่ใช่เพราะสารบัญทักษะมีขีดจำกัดการบันทึก เขารู้สึกว่าเขาคงคัดลอกไปหลายสิบทักษะ
ซืออวี๋ค้นพบว่าพรสวรรค์กระแสจิตและสารบัญทักษะของเขาจะดียิ่งขึ้นหากใช้ร่วมกัน
ในอนาคต หากพวกเขาพบสัตว์อสูรที่ทรงพลัง เขาจะใช้กระแสจิตเพื่อผูกมิตรกับพวกมันและใช้สารบัญทักษะเพื่อปอกลอกพวกมัน…
อืมม… กล่าวแบบได้ใจความ เขาไม่ได้เสียเวลาสามเดือนนี้ไปโดยเปล่าประโยชน์
หลังจากได้รับใบรับรองการฝึกงานแล้ว ซืออวี๋ก็จากไปอย่างมีความสุข
แม้ว่าในอนาคตจะไม่มีสถานที่ที่สะดวกสำหรับเขาในการคัดลอกทักษะในอนาคต แต่ในที่สุดเขาก็สามารถทำสัญญากับสัตว์อสูรเป็นการส่วนตัวและใช้สารบัญทักษะได้ เขายังคงค่อนข้างตื่นเต้น
ยิ่งเขาเข้าใจโลกใบนี้มากขึ้นเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งตระหนักได้ว่าเขาจะหมดอนาคตหากเขาไม่ได้กลายเป็นนักฝึกสัตว์อสูร
เพื่ออนาคตของเขา เขาจึงตั้งเป้าหมายเล็กๆ เขาจะกลายเป็นนักฝึกสัตว์อสูรมืออาชีพภายในหนึ่งปี
…
แสงแดดยามเช้าสาดส่องใส่ตัวซืออวี๋ผ่านหมู่เมฆอันบางเบา
หลังจากเดินออกจากฐานเพาะพันธุ์ในเมืองทุ่งน้ำแข็ง ซืออวี๋ผู้ที่สะพายเป้อยู่ก็หันกลับมามองมันเป็นครั้งสุดท้าย
กล่าวตามตรงแล้ว ที่นี่เป็นสถานที่ขายลูกสัตว์อสูรด้วยเช่นกัน และยังมีลูกสัตว์อสูรหลายประเภท…
อย่างไรก็ตาม ซืออวี๋ผู้ที่เคยฝึกงานที่นี่มาก่อนนั้นรู้ว่าลูกสัตว์อสูรที่นี่นั้นแพงมากเกินไป…
แน่นอนว่านี่ไม่ใช่ปัญหาของฐานสัตว์อสูร มันเป็นปัญหาของเขา
ดังนั้นจึงดีกว่าที่จะอาศัยอยู่ในชานเมือง
แม้ว่าจะสัตว์อสูรจะน้อยกว่า แต่อย่างน้อยก็มีนโยบายพิเศษสำหรับคนท้องถิ่น
เมืองในปัจจุบันของซืออวี๋ถูกเรียกว่าเมืองทุ่งน้ำแข็ง โรงเรียนและสถานที่ฝึกงานของเขาอยู่ในเมืองนี้ทั้งคู่ ในประเทศ มันถือว่าเป็นเมืองชั้นสอง และมีเมืองชั้นสองมากกว่าร้อยแห่งเหมือนมันในประเทศนี้
เมืองนี้ถูกพัฒนามาค่อนข้างมาก ท้ายที่สุด มีเมืองชั้นหนึ่งเพียงเก้าแห่งเท่านั้นที่สามารถบดขยี้เมืองทุ่งน้ำแข็งได้
มันเป็นเรื่องปกติมาก ยิ่งสถานที่ถูกพัฒนามากเท่าไหร่ ค่าครองชีพก็ยิ่งแพงมากขึ้น ดังนั้นซืออวี๋จึงจะไปอยู่ในสถานที่ที่ค่าครองชีพต่ำที่สุดในเวลานี้
เขาเกิดในย่านชานเมืองภายใต้เมืองทุ่งน้ำแข็งที่ถูกเรียกว่าเขตผิงเฉิง และแม้ว่ามันจะอยู่ในย่านชานเมือง แต่หลังจากการบูรณาใหม่ อุตสาหกรรมการฝึกสัตว์อสูรของมันก็พัฒนาไปค่อนข้างมาก
นอกจากนี้ เพื่อสนับสนุนอุตสาหกรรมการฝึกสัตว์อสูรท้องถิ่น คนท้องถิ่นได้รับส่วนลดเมื่อลงทะเบียนเป็นนักฝึกสัตว์อสูรและซื้อสัตว์อสูร ตัวตนเดิมของเขาใช้ประโยชน์จากเรื่องนี้เพื่อจ่ายเงินมัดจำอย่างรวดเร็วสำหรับลูกอสูรกินเหล็ก
ในตอนนี้ มันควรจะถึงเวลารวบรวมสัตว์อสูรในอนาคตของเขา
หลังจากการฝึกงานสิ้นสุดลง ซืออวี๋ก็กลับไปที่โรงเรียนของเขาเพื่อทำขั้นตอนต่างๆ ให้สมบูรณ์ หลังจากได้รับใบรับรองทั้งหมดแล้ว เขาก็กลับไปที่เขตผิงเฉิง
เมื่อสิบปีก่อน เขตนี้ถูกโจมตีโดยคลื่นสัตว์อสูร และหลายครอบครัวก็ถูกทำลาย ครอบครัวของซืออวี๋ก็เป็นหนึ่งในนั้น
อย่างไรก็ตาม หลังจากเวลาผ่านไปนาน ที่นี่ก็ถูกฟื้นฟูขึ้นมาใหม่
มีการเปลี่ยนแปลงมากมายในช่วงสิบปีที่ผ่านมา เขตผิงเฉิงซึ่งไม่เคยมีอุปกรณ์ป้องกันมาก่อนก็ได้สร้างกำแพงสูงและสาขาของสมาคมนักฝึกสัตว์อสูรกับกองทัพนักฝึกสัตว์อสูร
แม้ว่าเขตผิงเฉิงจะไม่เจริญรุ่งเรืองเท่ากับพื้นที่อื่น แต่มันก็ไม่ได้ล้าหลังมากนักเช่นกัน อย่างน้อยที่สุด การจราจรและการสื่อสารก็เท่ากับพื้นที่อื่น มันมีเพียงแค่ส่วนความบันเทิงเท่านั้นที่ล้าหลัง
ในพื้นที่ใจกลางเมืองของเมืองทุ่งน้ำแข็ง มีเผ่าพันธุ์สัตว์อสูรทุกประเภท
อย่างไรก็ตาม ในเขตผิงเฉิง เผ่าพันธุ์สัตว์อสูรนั้นหายากมากกว่า
เมื่อเขากลับมายังเขตผิงเฉิง เป้าหมายแรกของซืออวี๋นั้นไม่ใช่การกลับบ้าน แต่ปลายทางของเขานั้นกลับชัดเจน มันเป็นหนึ่งในสามฐานเพาะพันธุ์หลักในเขตผิงเฉิง ฐานเพาะพันธุ์ไผ่เหล็ก
เขาทำตามขั้นตอนทั้งหมดก่อนที่เขาจะกลับมาเพื่อที่จะได้รับสัตว์อสูรให้เร็วที่สุด
เขารอไม่ไหวแล้ว
มีฐานเพาะพันธุ์สัตว์อสูรสามแห่งในเขตผิงเฉิง
ฐานเพาะพันธุ์ทั้งสามแห่งถูกสร้างขึ้นมาโดยรัฐบาล แต่มีจำนวนเผ่าพันธุ์สัตว์อสูรน้อยกว่า ระดับเผ่าพันธุ์สูงสุดก็คือระดับเหนือธรรมชาติชั้นกลางซึ่งเทียบไม่ได้กับฐานเพาะพันธุ์สัตว์อสูรอย่างเป็นทางการในเมืองทุ่งน้ำแข็ง
ฐานเพาะพันธุ์ไผ่เหล็กที่ซืออวี๋กำลังจะไปนั้นดำเนินการแบบกิจการครอบครัว
มันตั้งอยู่ในป่าทึบของไผ่เหล็กที่หลังภูเขาในเขตผิงเฉิง และมีอสูรกินเหล็กประมาณแปดร้อยตัวถูกเลี้ยงดูที่นั่น
อสูรกินเหล็กถือได้ว่าเป็นสัตว์อสูรพิเศษในเขตผิงเฉิงและแม้แต่ในประเทศ ทั่วทั้งประเทศ มีจำนวนอสูรกินเหล็กที่ถูกเลี้ยงไว้อาจไม่เกิน 5,000 ตัว
และในประเทศอื่นนั้นยิ่งมีจำนวนน่าสมเพชยิ่งกว่า
มันน่าสังเกตว่าเนื่องจากโลกใบนี้แตกต่างจาก ‘โลก’ พื้นที่ส่วนใหญ่จึงถูกครอบครองโดยสัตว์อสูร มนุษย์มีเพียงเจ็ดประเทศเท่านั้น
ประเทศที่ซืออวี๋อาศัยอยู่ในปัจจุบันเป็นที่รู้จักโดยประเทศอื่นในฐานะประเทศโบราณแห่งบูรพาอันรุ่งโรจน์ หนึ่งในประเทศที่เก่าแก่ที่สุด ชื่อย่อของมันก็คือตงหวงซึ่งหมายถึงบูรพาอันรุ่งโรจน์
ในไม่ช้า ซืออวี๋ก็ขึ้นรถบัสไปยังภูเขาหลังเขตผิงเฉิงด้วยความตั้งใจที่จะปีนมัน
เส้นทางอันราบเรียบถูกสร้างบนภูเขา นอกจากจะเป็นฐานเพาะพันธุ์แล้ว มันยังเปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าชมบางช่วงเวลาเช่นกัน
อย่างไรก็ตาม มันดูราวกับว่าวันนี้จะไม่ใช่วันเปิดทำการ สภาพแวดล้อมนั้นร่มเย็นและเงียบสงบ
หลังจากเดินไปไม่กี่ก้าว ซืออวี๋ก็มาถึงป้อมยามของฐานเพาะพันธุ์ไผ่เหล็ก นี่เป็นทางเส้นเดียว และบริเวณโดยรอบก็ถูกปิดไว้ ซืออวี๋เห็นศาลาอยู่ไม่ไกลและเดินเข้าไป
ข้างหน้าต่างศาลา ชายชราในชุดคลุมเขียวที่มีผมประบ่ากกำลังอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ เมื่อเขาสังเกตเห็นว่ามีคนเข้ามาใกล้ เขาก็ดันแว่นขึ้นมาและพยายามดูว่าเป็นใคร
ซืออวี๋ไร้คำกล่าว
นี่คือยามจริงเหรอ?
ลืมไปเลย ข้าไม่สามารถตัดสินหนังสือจากหน้าปกได้…
บางทีคนที่ดูไม่น่าเชื่อถือผู้นี้อาจอัญเชิญมังกรยักษ์ออกมาก็ได้
“สวัสดี ข้าจองอสูรกินเหล็กเด็กที่นี่ไว้แล้ว วันนี้ข้าจึงอยากมาดู” ซืออวี๋ตะโกน เขากลัวว่าชายคนนี้จะไม่ได้ยินเสียงเขา
“โอ้” แม้ว่าชายชราคนนี้จะดูแปลกประหลาด แต่เขาก็ไม่ใช่คนโง่เขลา
เมื่อได้ยินคำกล่าวของซืออวี๋ เขาก็เข้าใจในทันที
“รอสักครู่ ข้าจะแจ้งนักเพาะพันธุ์ให้มารับ” ยามตอบกลับและกดโทรศัพท์บนโต๊ะออกไป
หลังจากที่เขาอธิบายสถานการณ์ทางโทรศัพท์แล้ว ซืออวี๋ก็จำเป็นต้องรอสักพัก
ร่างอันอวบอ้วนสูงสองเมตรที่มีสีขาวดำก็เดินออกมาจากพื้นที่เพาะพันธุ์ ร่างกายท่อนบนของเขากลม แต่ส่วนล่างนั้นสั้น
ซืออวี๋มองคนที่กำลังเดินเข้ามาและตกอยู่ในห้วงความคิด
ต่อจากนั้น คนผู้นี้ที่ดูเหมือนกับแพนด้าก็เปิดประตูจากด้านในและเข้ามาอยู่ตรงหน้าซืออวี๋
เขาชี้ไปที่ป้ายบนหน้าอกของเขาซึ่งเขียนไว้ว่า ‘พนักงาน’
“สวัสดี” มัน/เขา/นาง ถูอุ้งเท้าหมีในขณะที่กล่าวด้วยเสียงต่ำจนแยกไม่ออก
ซืออวี๋ : “?”
พวกเขาไม่สามารถส่งพนักงานปกติมาได้เหรอ?
“ไม่ต้องแปลกใจ นี่เป็นชุดคอสตูมแพนด้าเหล็ก” พนักงานคนนั้นกล่าวออกมา
เป็นเพราะเจ้าที่สวมชุดคอสตูมนั้นแหละที่ทำให้ข้าประหลาดใจ! อากาศร้อนเช่นนี้ใครจะใส่มันชุดคอสตูมกัน?!
“ข้าเป็นพนักงานที่นี่ หลินซิ่วจู”
“ฉันชื่อซืออวี๋” เขากล่าวออกมา
“แต่เจ้าไม่รู้สึกร้อนเหรอ?”
“ไม่มีวิธีอื่นแล้ว ชุดคอสตูมนี้ช่วยให้เข้าใจอารมณ์ของอสูรกินเหล็กได้มากขึ้น” หลินซิ่วจูกล่าวออกมา
“หากเจ้าต้องการให้อสูรกินเหล็กไว้ใจ เจ้าต้องเข้าใจพวกมันก่อน นี่คือทักษะพื้นฐานของนักเพาะพันธุ์”
ซืออวี๋ : “นั่นก็สมเหตุสมผล”
เชื่อใจกับตูดเจ้าสิ
เจ้ากล่าวไร้สาระอะไรกัน
ไม่เป็นไร หากเจ้ามีความสุขก็เรื่องของเจ้า
“ข้าจำได้ว่าในข้อมูล ซืออวี๋ เจ้าจบการศึกษาจากหลักสูตรนักเพาะพันธุ์ใช่ไหม? ไม่แปลกใจเลยที่เจ้าสามารถเข้าใจข้าได้”
ไม่น่าจะมีคนมากเท่าไหร่ที่จองอสูรกินเหล็กเมื่อไม่นานมานี้ แต่คนคนนี้ก็รู้ข้อมูลของซืออวี๋ผ่านชื่อของเขา
“ใช่แล้ว แต่ข้าเป็นแค่มือใหม่ ยังห่างไกลจากรุ่นพี่หลิน”
แม้ว่าชื่อจะดูเหมือนผู้ชายมาก แต่ซืออวี๋ยังสามารถบอกได้ว่าเสียงของอีกฝ่ายเป็นเสียงของผู้หญิง เขายังคาดการณ์ได้ว่าอีกฝ่ายก็จบการศึกษาจากหลักสูตรนักเพาะพันธุ์
การใช้คำว่า ‘รุ่นพี่’ นั้นจะทำให้พวกเขาสนิทกันง่ายขึ้น เขาหวังว่าจะได้รับส่วนลดในภายหลัง
หลินซิ่วจู : “เจ้าประจบข้าแล้ว ใครก็คิดวิธีนี้ได้ หลังจากที่เจ้าได้รับสัตว์อสูรของเจ้า ข้าจะขายชุดคอสตูมสองชุดให้กับเจ้าในราคาพิเศษ”
ซืออวี๋ : “?”
มีส่วนลด แต่ต้องซื้อเพิ่ม
เจ้าเป็นอัจฉริยะด้านธุรกิจเหรอ?
ไม่เป็นไร แต่ก็ขอบคุณมาก!
ซืออวี๋ไม่ได้กล่าวความคิดของเขาออกมา เขาจะปฏิเสธมันหลังจากที่เขาเลือกสัตว์อสูรของเขาแล้ว…
การขายอาหารเพิ่มด้วยก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง แต่การขายชุดคอสตูมก็ด้วยเหรอ?
จากนั้นพนักงานคนนี้ที่ชื่อว่าหลินซิ่วจูก็นำซืออวี๋เข้าไปในศาลา และนางก็เริ่มถอดชุดคอสตูมของนางออก
ในที่สุดซืออวี๋ก็เห็นว่าคนคนนั้นมีหน้าตายังไง
นางดูเหมือนกับหญิงสาวที่เป็นผู้ใหญ่ซึ่งอายุประมาณ 24 หรือ 25 ปี
นางมีรูปร่างที่บอบบาง สูงโปร่ง และผมสีดำที่งดงาม อย่างไรก็ตาม เนื่องจากก่อนหน้านี้นางสวมชุดคอสตูม ผมของนางจึงยุ่งเล็กน้อย
อย่างไรก็ตาม นางดูเหมือนจะไม่สนใจ สีหน้าของนางดูเป็นกันเองมาก
ซืออวี๋อยากถามนางอย่างแท้จริงว่านางรักแพนด้ามากแค่ไหน
นั่นเป็นเพราะชุดภายใต้ชุดคอสตูมก็ยังคงเป็นลายแพนด้า
นางสวมกางเกงขาสั้นสีขาวที่มีลายจุดสีดำ เสื้อกันหนาวสีขาวดำหลวมๆ และหมวกที่มีหูแพนด้า
เจ้าจะขายชุดพวกนี้ให้กับข้าจริงเหรอ?
นางสูดลมหายใจเข้าลึกและกล่าวกับซืออวี๋ “มาลงทะเบียนก่อน โอ้ใช่แล้ว เจ้านำเอกสารทั้งหมดมาครบไหม?”
ขั้นตอนการซื้อและรับสัตว์อสูรจากฐานเพาะพันธุ์นั้นค่อนข้างลำบาก
ไม่ต้องกล่าวถึงว่าซืออวี๋ต้องติดหนี้เพื่อซื้อสัตว์อสูรของเขา
ฐานเพาะพันธุ์ต้องต้องได้รับใบรับรองทั้งหมด
โชคดีที่ซืออวี๋ได้นำเอกสารที่จำเป็นทั้งหมดมาแล้ว ดังนั้นเอกสารก็น่าจะครบแล้วในตอนนี้
“ครบแล้ว”
จากนั้นซืออวี๋ก็ได้ลงทะเบียนด้วยความช่วยเหลือของหลินซิ่วจู และทั้งสองคนก็ตรวจสอบเอกสารทั้งหมด
หลังจากการยืนยัน หลินซิ่วจูก็พยักหน้าและกล่าวออกมา “ถ้าอย่างนั้นวันนี้เจ้าน่าจะนำสัตว์อสูรกลับไปได้เลย”
“ข้าเอามันไปวันนี้ได้เลยเหรอ? ถ้างั้นข้าก็เลือกเลยได้ใช่ไหม?” ซืออวี๋รู้สึกประหลาดใจมาก
เงินมัดจำก่อนหน้านี้ไม่ได้ระบุว่าเขาจะได้รับสัตว์อสูรตัวไหน
ดังนั้นจึงขึ้นอยู่กับนักฝึกสัตว์อสูรว่าจะตัดสินใจเลือกลูกอสูรกินเหล็กตัวไหน ความสัมพันธุ์ระหว่างทั้งสองฝ่ายนั้นมีความสำคัญมาก
หลินซิ่วจูส่ายหัวของนางและกล่าวว่า “เจ้ามาช้าเกินไป หากเจ้ามาเร็วกว่านี้ เจ้าอาจได้เลือก”
“สถานการณ์ในปัจจุบันเป็นเช่นนี้ — ในชุดอสูรกินเหล็กกลุ่มนี้ เหลือเพียงหนึ่งตัวเท่านั้น นอกจากนี้มันยังมีบางอย่างผิดปกติกับนิสัยและร่างกายด้วย…”
“…” ซืออวี๋ตกตะลึง เกิดอะไรขึ้น? นี่มัน…
Fanpage : ผีเสื้อกลางคืน