ตอนที่ 3023 ตอนจบ (6)

ตอนที่ 3023 ตอนจบ (6)

“เอาล่ะ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเอง แต่ฉันจะรู้ได้ไหมว่ามันคืออะไร”

กงเซลีเงียบไปสักพักก่อนที่จะพยักหน้า “เปิดดูสิ” หยางเชาชิงเปิดกล่องและต้องตกใจเมื่อเห็นของขวัญที่อยู่ข้างใน เขาเงยหน้าขึ้นและถามว่า “นี่ไม่ใช่เครื่องรางของนายหรอกเหรอ”

“อืม” กงเซลีพยักหน้า “ฉันคิดว่าเครื่องรางนี้มีศักดิ์สิทธิ์ มันปกป้องฉันมาหลายปีแล้ว ตอนนี้ให้คนอื่นใช้บ้างเถอะ”

หยางเชาชิงตกตะลึง “นี่คือเครื่องรางที่นายสวมใส่มาตั้งแต่เด็ก มันยังช่วยให้นายพ้นภัยตั้งหลายครั้ง นาย...กำลังจะมอบให้คนอื่นเหรอ”

กงเซลีอ่อนแอและมักเจอเรื่องเลวร้ายตอนที่เขายังเด็ก คุณผู้หญิงกงไปวัดขอพระเกจิอาจารย์ท่านหนึ่ง

และเธอก็ได้เครื่องรางที่ศักดิ์สิทธิ์มากมาอันหนึ่ง นับตั้งแต่เขาสวมมัน ร่างกายของเขาก็ดีขึ้น หลังจากนั้นเขาก็พบกับสถานการณ์ที่อันตรายอีกหลายอย่าง แต่ก็สามารถหลบเลี่ยงมาได้ตลอด

กงเซลีสวมมันตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

ดังนั้นเครื่องรางนี้จึงสำคัญสำหรับเขา

“ไม่ใช่คนอื่นเสียหน่อย” ดวงตาของกงเซลีมืดลง “นั่นลูกของเมียนเมียนนะ ฉันหวังว่าเขาจะเติบโตขึ้นอย่างแข็งแรง”

ในตอนนั้นเธอช่วยชีวิตเขาไว้ แต่เขาเข้าใจผิดว่าเธอคือคนอื่น

แม้ว่าเขาอยากจะชดเชยกับเธอหลังจากรู้ความจริง แต่มันก็สายเกินไป

ตอนนี้เขาหวังว่าเครื่องรางที่เขาสวมมาตั้งแต่เด็กจะสามารถปกป้องลูกของเธอได้

“เชาชิงฝากไปบอกอาซื่อด้วยนะ บอกให้เขาปฏิบัติต่อเมียนเมียนให้ดี หากเขากล้าทำอะไรให้เธอผิดหวัง ฉันจะไม่ปล่อยเขาไป”

หยางเชาชิงพูดไม่ออก

เขาไม่กล้าพูดแบบนั้นกับเหมาเยซื่อหรอก

แต่เขารู้สึกว่ากงเซลีไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับเองนี้เลย

เหมาเยซื่อรักเฉียวเมียนเมียนมากจนแทบจะมอบดวงดาวให้กับเธอ

“เอาล่ะ ฉันต้องไปแล้วจริง ๆ แล้วพบกันใหม่เมื่อถึงเวลา” กงเซลีเดินผ่านหยางเชาชิงและพูดไม่กี่ประโยคกับคุณผู้หญิงกงที่กำลังร้องไห้ จากนั้นเขาก็หันหลังกลับและไปที่ประตูเตรียมขึ้นเครื่อง

หลังจากตรวจสอบความปลอดภัยแล้ว เขาก็หันกลับมาและโบกมือให้หยางเชาชิงและคุณผู้หญิงกง จากนั้นเขาก็จากไปโดยไม่หันกลับมามอง

ไม่นาน ร่างของเขาก็หายไปจากสายตา

หยางเชาชิงถอนสายตาและมองลงไปที่กล่องในมือของเขา

บางทีเมื่อกงเซลีรู้สึกโล่งใจอย่างสมบูรณ์และปล่อยวางเฉียวเมียนเมียนลงได้ ทุกอย่างก็จะกลับมาเหมือนเดิม

เขาตั้งตารอวันนั้น

หยางเชาชิงยืนอยู่ที่ประตูครู่หนึ่งก่อนจะเก็บกล่องไม้ออกไป เขาหันกลับมาและพูดกับคุณผู้หญิงกงที่กำลังเช็ดน้ำตาว่า “ป้ากงครับ เรากลับกันเถอะ”

คุณผู้หญิงกงยังคงมองไปในทิศทางที่กงเซลีจากไป ก่อนที่จะเบือนหน้าไปทางอื่นอย่างไม่เต็มใจ

หยางเชาชิงเดินข้างหน้าและจับมือเธออย่างสุภาพบุรุษขณะที่พวกเขาออกจากสนามบิน

บนเครื่องบินไปประเทศ M กงเซลีหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดอัลบั้มรูป

มันเป็นภาพที่เขาแอบถ่าย

ในภาพหญิงสาวมีดวงตาที่สดใสและฟันขาว ใบหน้าของเธองดงามมาก และเธอก็ดูดีเป็นพิเศษเมื่อเธอยิ้ม รอยยิ้มของเธออบอุ่นและสวยงาม

รอยยิ้มของเธอดูเหมือนจะทำให้โลกนี้ดีขึ้น

กงเซลีมองลงไปที่หญิงสาวในภาพเป็นเวลานาน “เมียนเมียน คุณต้องมีความสุขนะ” เขาพึมพำ

เธอจะต้องมีความสุข

*******

ในที่สุดก็จบแล้วนะคะ

ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่คอยติดตามและสนับสนุนกันมาอย่างยาวนาน

❤️❤️รักทุกคนน๊า❤️❤️