ตอนที่ 1217-1218 เอาล่ะ หุบปาก

นอกจากนายน้อยรองตระกูลเหมาแล้วจะมีใครอีกที่จะทำให้คนที่หยิ่งผยองอย่างเซินโย่วแสดงออกได้เช่นนี้?

นอกจากนี้ นามสกุลของชายคนนั้นคือเหมา...

แม้ว่าเฉียวอันวินรู้สึกว่าเธอคาดเดาตัวตนของชายลึกลับได้แล้ว แต่เธอก็ยังต้องการการยืนยันจากเซินโย่ว

เธอยังไม่ต้องการจะเชื่อว่าเฉียวเมียนเมียนจะโชคดีมากขนาดนี้

มีข่าวลือว่าเขาไม่สนิทกับผู้หญิงคนไหน บางข่าวยังบอกว่านายน้อยรองตระกูลเหมาเกลียดผู้หญิง แต่ผู้ชายคนนี้กลับมีแฟนแล้วและดูเหมือนจะหลงใหลในตัวแฟนของเขามากอีกด้วย

“คุณเซิน คน ๆ เมื่อกี้คือ... นายน้อยรองตระกูลเหมาใช่ไหมคะ? นายน้อยรองตระกูลเหมาที่เข้ามาบริหารบริษัทเหมาและกลายเป็นประธานที่มีอายุน้อยที่สุดในประวัติของบริษัทเหมา ที่เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศเมื่อไม่นานมานี้ใช่ไหมคะ?” เฉียวอันซินกำหมัดของเธอแน่นและรอคำตอบจากเซินโย่วอย่างประหม่า

เซินโย่วถอนสายตาที่มืดมนของเธอและอืม “อืม” เบา ๆ

เป็นเขาจริง ๆ...

เฉียวอันซินกำมหัดของเธอไว้แน่น ในเวลานี้ความริษยาในหัวใจของเธอเหมือนจะลุกโชน ดั่งไฟโหมกระหนำขึ้นเรื่อย ๆ เกือบจะกลืนกินความมีเหตุผลและสงบทั้งหมดของเธอไปจนหมดสิ้น

แต่ถึงแม้เธอจะพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะควบคุมมัน การแสดงออกของเธอก็บิดเบี้ยวและน่าเกลียดด้วยเพราะแรงริษยา

เดิมทีเธอภาพลักษณ์ของเธอมี 6 ส่วนและส่วนที่เหลือนั้นอิงจากสิ่งที่เธอเคยเป็นผ่านภาพปรุงแต่งที่ฉายให้ดูดี

ทันทีที่แสดงออกถึงความอิจฉาริษยา เธอไม่สามารถเก็บรักษาภาพลักษณ์ดี ๆ แบบเดิมได้เลย

เธอดูน่าเกลียดเป็นพิเศษ

“แต่...แต่มีคนบอกว่านายน้อยรองตระกูลเหมาไม่ใกล้ชิดกับผู้หญิงไม่ใช่เหรอคะ? ทำไมเขากับเฉียวเมียนเมียนถึง...” เฉียวอันซินหยุดกลางประโยคเมื่อเธอเห็นการแสดงออกของเซินโย่วแย่ลง

ถ้าเซินโย่วมีความสัมพันธ์เพียงฝ่ายเดียวกับเหมาเยซื่อเป็นเวลาหลายปีล่ะ

เมื่อเห็นว่าเฉียวเมียนเมียนและเหมาเยซื่อรักกันมาก เธอคงโกรธและอารมณ์เสียอย่างมาก

เธอไม่ควรพูดถึงนางแพศยานั่นในเวลานี้

เฉียวอันซินกลัวว่าเซินโย่วจะโกรธเธอและกลัวมากขึ้นว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับเธอเมื่อฌธอเข้ามาแทนที่ลูกสาวของตระกูลไป่ เธอกล่าวขอโทษเซินโย่วอย่างดีในทันที “คุณเซิน ฉันไม่ได้ตั้งใจที่จะพูดถึงนางแพศยานั่นต่อหน้าคุณ ฉันแค่รู้สึกว่านางนั่นต่างกับคุณริบลับ เธอไม่มีสิทธิ์แม้จะแค่ถือรองเท้าให้คุณด้วยซ้ำ ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าทำไมนายน้อยรองตระกูลเหมาถึง...”

“พอแล้ว หุบปาก”

คำพูดของเธอทำให้การแสดงออกของเซินโย่วเปลี่ยนไปมากขึ้น

ใช่ ทุกคนคิดว่าเธอดีกว่าเฉียวเมียนเมียน และเธอกับเหมาเยซื่อก็เหมาะที่จะเป็นคู่รักกันมากที่สุด

แม้แต่เธอยังรู้สึกแบบนั้นเช่นกัน

แต่ท้ายที่สุด ผู้ชายที่เธอชอบมาหลายปี กลับเลือกผู้หญิงที่ด้อยกว่าเธอในทุก ๆ ด้าน มากกว่าที่จะให้โอกาสเธอ

เธอทำอะไรผิดอย่างนั้นเหรอ

เธอด้อยกว่าเฉียวเมียนเมียนที่ตรงไหน?

การแสดงออกของเฉียวอันซินเปลี่ยนไปเมื่อเธอได้ยินคำพูดของเซินโย่ว มีความเย็นวาบผ่านดวงตาของเธอ

เธอมอบไปที่ใบหน้าเย่อหยิ่งของเซินโย่ว และความรู้สึกเหนือกว่าที่เธอแสดงต่อหน้าเธอให้ความรู้สึกที่ไม่มีความสุขอย่างยิ่ง มีอะไรให้หยิ่งผยองกันนะ เธอไม่ได้แค่อาศัยภูมิหลังของครอบครัวที่ดีของเอทำตัวเหมือนคุณผู้หญิงต่อหน้าเธอหรอกเหรอ? ฮา เมื่อเธอได้กลายเป็นลูกสาวตระกูลไป่ พวกเราก็เท่าเทียมกัน แล้วถ้าเธอเป็นลูกสาวของตระเซิน? ถึงตอนนี้ เธอคงไม่แม้แต่จะมองหน้าอีกเลย!

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เรื่องจะคลี่คลายไปทั้งหมด เธอทำได้เพียงอดทนกับมันเท่านั้น

__

เฉียวอันซินกลืนความโกรธของเธอลงท้องและพูดออกมา “คุณเซิน คุณผู้หญิงไป่ออกไปพร้อมกับนางนั่นแล้ว เราต้องทำอะไรเพื่อให้แผนของเราสำเร็จคะ? ฉันรู้สึกไม่ดีเลยที่จะปล่อยให้นางนั่นอยู่กับคุณผู้หญิงไป่นานเกินไป ถ้าเธอทำลายแผนของเราจะเกิดอะไรขึ้นคะ”

เซินโย่วมองดูเธอด้วยความรังเกียจ

เธอหรือจะไม่รู้ว่าเฉียวอันซินกำลังคิดอะไรอยู่?

แทนที่จะพูดว่าพวกเขากลัวว่าเฉียวเมียนเมียนจะส่งผลต่อแผนของเขา อาจจะต้องพูดว่าเธอกังวลว่าจะไม่ได้เป็นลูกสาวของตระกูลไป่มากกว่า

แม้ว่าเซินโย่วจะไม่ชอบเฉียวอันซิน แต่เธอก็เห็นด้วยกับอีกฝ่าย

อันที่จริงธอไม่สามารถปล่อยให้คุณผู้หญิงไป่อยู่กับเฉียวเมียนเมียนนานเกินไป ไม่อย่างนั้นแผนของพวกเขาอาจจะผิดพลาดก็ได้

เห็นได้ชัดว่าคุณผู้หญิงไป่ใช้ข้ออ้างว่าจะพาเฉียวเมียนเมียนไปหาอะไรทานเฉย ๆ

เธออาจคิดว่าเฉียวเมียนเมียนเป็นลูกสาวของเธอ? แล้วหาวิธีพิสูจน์

บางทีเธออาจจะพาเฉียวเมียนเมียนออกไปเพื่อยืนยันเรื่องนี้

เมื่อคิดถึงเรื่องี้ การแสดงออกของเซินโย่วก็เปลี่ยนไป เธอเงยหน้าขึ้นและมองไปทางที่คุณผู้หญิงไป่เดินไป เธอยกกระโปรงขึ้นนิดหน่อยแล้วพูดว่า “ตามฉันมา จำไว้ว่าให้ทำตามที่ฉันบอกแค่นั้นก็พอ”

คนรู้จักของเซินโย่วบางคนก็อยู่ในห้องโถงด้วย

เมื่อเห็นเธอ ทุกคนก็เข้ามาทักทาย

เซินโย่วตอบกลับอย่างไม่สุภาพนักและรีบออกไปพร้อมกับเฉียวอันซิน

เพื่อน ๆ ของเธอมองดูร่างที่จากไป และอดที่จะถามกันว่า “เธอคิดจะทำอะไร? เธอเริ่มสนิทกับคนในวงการบันเทิงตั้งแต่เมื่อไหร่? ไม่คิดว่าวันนี้เซินโย่วดูแปลก ๆ ไปเหรอ?”

“เธอคิดว่าคนที่เธอเรียกเมื่อกี้จะใช่นายน้อยรองตระกูลเหมาหรือเปล่า? หากเป็นแบบนั้น เธอไม่โกรธจนตายเลยหรือไง? เธอคงจะชอบนายน้อยรองตระกูลเหมามาหลายปีแล้ว ตอนนี้เขามีผู้หญิงอีกคนอยู่เคียงข้าง เธอจะทำได้ยังไง?”

“แล้วถ้าเธอทนไม่ได้ล่ะ? เขาเป็นนายน้อยรองตระกูลเหมานะ? ใคร ๆ ต่างก็กลัวสถานะของเขากันทั้งนั้น เธอก็รู้นี่ว่านายน้อยรองตระกูลเหมาเย็นชาต่อเซินโย่วขนาดไหน?”

“ใช่ ฉันก็เข้าใจนะ ฉันคิดว่าเซินโย่วต้องโกรธมากแน่ ๆ แอบชอบผู้ชายมาหลายปีแล้ว แต่มีคนอื่นได้ไป อีกอย่างผู้หญิงที่มาแย่งนายน้อยรองตระกูลเหมาไปยังสาวยมากด้วย หน้าตาแบบนั้นล่ะที่ผู้ชายชอบ เธอทั้งอ่อนโยน บอบบางราวกับดอกบัวสีขาวดอกเล็ก ๆ แบบนี้ล่ะกระตุ้นความปรารถนาของผู้ชายให้อยากจะปกป้องนักล่ะ เซินโย่วก็สวย แต่เธอดูแข็งแกร่งไปหน่อย ผู้ชายน่ะ ไม่ค่อยชอบผู้หญิงที่เข้มแข็งมากเกินไปหรอกนะ”

“เซินโย่วเป็นตัวของตัวเองมากเกินไป เธอดูหยิ่งเกินไปก็นั่นแหละ ก็เพราะมีภูมิหลังทางครอบครัวที่ดี ไม่ว่าเธอจะสวยแค่ไหนหรือมีภูมิหลังครอบครัวดีแค่ไหน ผู้ชายก็อาจจะไม่ชอบ ท้ายที่สุด ด้วยสสถานะของตระกูลเหมา ความได้เปรียบของเซินจะเป็นอะไรได้ล่ะ”

“แต่ผู้ชายคนนั้นคือนายน้อยรองตระกูลเหมาจริง ๆ เหรอ? เธอเคยเห็นเขามาก่อนไหม?”

“นายน้อยรองตระกูลเหมาปกติอยู่แต่ต่างประเทศ เพิ่งกลับมาได้ไม่นาน อีกอย่างเขาไม่ชอบออกสื่อ เลยไม่ค่อยมีคนเคยเห็นหน้าเขา หากผู้ชายคนนั้นเป็นนายน้อยรองตระกูลเหมาจริง ๆ ก็ไม่แปลกหรอกที่เซินโย่วจะเฝ้ารอเขามานานหลายปีและไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ เขาเกิดมามีสถานะที่โดดเด่น มีชื่อเสียง และเธอก็โตมาพร้อมกับผู้ชายโดดเด่นเช่นนี้ ทำไมเธอจะไม่ทำอะไรเลยล่ะ?”