เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

ตอนที่ 1167-1168 ต้องพิสูจน์

ตอนที่ 1167-1168 ต้องพิสูจน์

ตอนที่ 1167-1168 ต้องพิสูจน์


กำลังโหลดไฟล์

แม้ว่าคุณผู้หญิงเหมาอาวุโสจะนิ่งเงียบ ทว่าเธอก็อยู่ข้างเฉียวเฉิน หากคุณผู้หญิงเหมาทำให้เฉียวเฉินต้องทนทุกข์ เธอจะไม่ปล่อยผ่านไปอย่างแน่นอน

“เฉียวเฉินใช่ไหม? ทำไมถึงได้หยาบคายแบบนี้เล่า? ทำไมถึงมาพูดแทรกระหว่างที่ฉันคุยกับพี่สาวของเธอแบบนี้ล่ะ? ยุคใหม่กับยุคเก่ามันหมายความว่ายังไงกัน? ไม่ว่าจะยุคไหน ผู้ชายก็มันอยู่ข้างนอก ผู้หญิงอยู่ข้างในทั้งนั้น นี่คือกฎของตระกูลเหมา หลังจากที่ฉันและคุณแม่แต่งงานเข้ามา เราก็อยู่บ้านดูแลลูก ๆ ทำไมพอถึงรุ่นพี่สาวเธอจะทำไม่ได้ล่ะ”

“เธอเป็นเพียงเด็กสาว ทำไมต้องเปิดเผยหน้าตาผ่านสื่อสาธารณะตลอดเวลาเล่า? แล้วถ้าข่าวลือเหล่านั้นเป็นข่าวปลอมล่ะ? หากมันแพร่สพัดไปมากกว่านี้ล่ะ คนก็อาจจะคิดว่าเป็นเรื่องจริงได้นี่ นั่นมันไม่ยุติธรรมกับอาซื่อเลยนะ? แล้วยังส่งผลต่อชื่อเสียงของตระกูลเหมาของเราด้วยไม่ใช่เหรอ?” คุณผู้หญิงเหมาไม่สามารถอยู่เฉยได้ หลังจากถูกเด็กเมื่อวานซืนอย่างเฉียวเฉินโต้แย้ง ใบหน้าของเธอมืดลงขณะที่เธอตำหนิเขาอย่างเย็นชา

เธอเพิ่งเสร็จสิ้นการตำหนิเฉียวเฉิน ก็ถูกคุณผู้หญิงหญิงเหมาอาวุโสตำหนิบ้าง “ทำไมถึงได้รุนแรงกับเฉินเฉินนักเล่า? ในฐานะผู้ใหญ่ เธอน่าจะพูดจาดี ๆ กับเด็กหน่อยไม่ใช่หรือไง? ยิ่งไปกว่านั้น เฉินเฉินเขาพูดถูก การแสดงเป็นงานอดิเรกและความฝันของเมียนเมียน เราไม่สามารถปล่อยให้เธอยอมแพ้เพยงเพราะเธอแต่งงานกับอาซื่อได้หรอก”

“เรื่องข่าวลือพวกนั้น ฉันไม่เคยเชื่อเลย เธอหมายถึงอะไรที่บอกว่าไม่มีควันก็ไม่มีไฟน่ะ? นักข่าวเหล่านั้นชอบนั่งโคมเขียนข่าวเพื่อให้คนสนใจกันอยู่แล้ว สิ่งที่พวกเขากล่าวจะเป็นความจริงอย่างนั้นเหรอ? ตลอดหลายปีที่ผ่านมา พวกเขาเอาแต่พูดว่าในเมืองหยุนเฉิงมีนายหญิงที่กำลังจะหย่าร้าง ตอนนี้เธอหย่ารึยังล่ะ?”

ใบหน้าของคุณผู้หญิงเหมาเปลี่ยนเป็นซีดเผือด “แม่คะ...”

“เอาล่ะ ฉันคิดว่าเธอควรกลับไปพักที่ห้องได้แล้ว ทำไมต้องทำให้ตัวเองยุ่งยากด้วยเล่า? ทำไมต้องมาบอกฉันเรื่องข่าวสาธารณะของเมียนเมียนกับอาซื่อด้วย? ไม่ว่าพวกเขาจะเลือกเปิดเผยหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับพวกเขาทั้งคู่จะตัดสินใจ เราจะใช้ชีวิตแบบผู้ใหญ่ ไม่เข้าไปยุ่งกับเรื่องของเด็ก ๆ ตราบใดที่พวกเขาไม่ได้ทำผิดกฎหมาย เธอก็ไม่ต้องไปสนใจหรอก”

“กังวลมากไปจะแก่เร็วนะ เข้าใจรึเปล่า? ดูริ้วรอยเล็ก ๆ บนตาของเธอสิ นี่ล่ะ เธอกังวลมากเกินไป”

ริมฝีปากของคุณผู้หญิงเหมากระตุก ใบหน้าของเธอซีดลง

ปฏิกิริยาแรกของเธอคือการสัมผัสที่ดวงตาของเธอ เธออยากจะมองตัวเองในกระจกเสียด้วยซ้ำ

ผู้หญิงต่างกลัวความแก่

คนสวยอย่างคุณผู้หญิงเหมายิ่งแล้วใหญ่

ดังนั้นเธอจึงให้ความสนใจเป็นพิเศษในการดูแลตัวเอง

ตอนนี้เธอได้ยินหญิงสูงวัยกว่าพูดถึงริ้วรอยเล็ก ๆ รอบดวงตาของเธอ ดูเหมือนว่าเธอจะได้รับความทุกข์ทรมานครั้งใหญ่จากคำพูดนั้น

หลังจากที่คุณผู้หญิงเหมาอาวุโสตำหนิเธอ เธอไม่สนใจเธออีกและหันไปที่เฉียวเมียนเมียนและเฉียวเฉิน เสียงของเธออ่อนโยนลงอีกครั้ง “เมียนเมียนไปเดินเล่นที่สวนกับอาซื่อสิ จะได้เป็นการย่อยอาหารด้วย เฉินเฉินอยู่กับย่านะ อย่าไปเป็นก้างขวางคอพี่สาวกับพี่เขยเขาเลย”

หลังจากที่คุณผู้หญิงเหมาเหมาอาวุโสทราบจากเหมาเยซื่อว่า เฉียวเฉินอาจเป็นครอบครัวเหมาเธอไม่สามารถสงบลงได้

เธอกระตือรือร้นที่จะยืนยันเรื่องนี้

เธอยังคงมีบางอย่างที่อยากจะถามเฉียวเฉินเป็นการส่วนตัว

คุณผู้หญิงเหมามองดูทัศนคติของคุณผู้หญิงเหมาอาวุโสที่มีต่อเฉียวเฉินและไม่ได้คิดถึงสิ่งอื่นใด เธอรู้สึกเพียงว่าเฉียวเฉินคนนี้มีเล่ห์อุบายเช่นเดียวกับเฉียวเมียนเมียนและสามารถทำให้คุณผู้หญิงเหมาอาวุโสพอใจได้

เพียงเพราะว่าคุณผู้หญิงเหมาอาวุโสกล่าวทักเธอว่ามีริ้วรอยเล็ก ๆ คุณผู้หญิงเหมาจึงไม่มีความคิดใด ๆ เกี่ยวกับเรื่องนี้อีกต่อไป เธอเพียงต้องการใช้ผลิตภัณฑ์ดูแลผิวครบชุดทันทีในตอนนี้

...

หลังอาหารเย็น

คุณผู้หญิงเหมานัดกับช่างเสริมสวยและรีบออกจากบ้านทันที

ส่วนเหมาเยซื่อพาเฉียวเมียนเมียนออกไปเดินเล่นที่สวน

__

สนามหลังบ้านของตระกูลเหมากว้างขวางและสวยงาม สายลมยามเย็นพัดโชยกลิ่นหอมของดอกไม้มาเป็นระลอก ๆ

เหมาเยซื่อจับมือเฉียวเมียนเมียน เดินไปตามทางเดินอย่างช้า ๆ

ทั้งสองคุยกันระหว่างที่เดินไปด้วย

“ฉันคิดว่าคุณย่าคงจะชอบเฉินเฉินจริง ๆ นะคะ” เฉียวเมียนเมียนคิดเกี่ยวกับการปกป้องเฉียวเฉินของหญิงสูงวัย เธอยิ้ม “ท่านปฏิบัติต่อเฉินเฉินเป็นอย่างดี ฉันไม่คิดว่าเขาจะได้รับความรักความเมตตาจากคุณย่าขนาดนี้เลยค่ะ”

เหมาเยซื่อนึกถึงข้อมูลที่เขารวบรวมมาได้และค่อย ๆ หยุดนิ่งอยู่กับที่

“มีอะไรผิดปกติอย่างงั้นเหรอคะ?” เฉียวเมียนเมียนหันกลับมาและพบกับสายตาที่กำลังครุ่นคิดของเขา

เหมาเยซื่อดูเหมือนจะกำลังใช้ความคิด เขามองดูเธอครู่หนึ่งก่อนจะพูดช้า ๆ “มีบางอย่างที่ผมคิดว่าผมควรจะบอกคุณ แม้ว่าเรื่องนี้จะยังไม่ได้รับการยืนยัน แต่คุณมีสิทธิ์ที่จะรู้”

“คะ?” สัญชาตญาณของเฉียวเมียนเมียน บอกเธอว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับเขาในวันนี้ แต่เธอจะไม่ถามเขาเกี่ยวกับเรื่องนี้

เธอรู้สึกเสมอว่าถ้าเขาต้องการบอกเธอ เขาจะบอกเธออย่างแน่นอน

มันไม่มีประโยชน์ที่จะถามในสิ่งที่เขาไม่ต้องการจะพูดออกมา

ดูจากหน้าตาแล้ว เขาพร้อมจะบอกเธอแล้วหรือยัง?

“มันเกี่ยวข้องกับเฉินเฉิน เฉินเฉินดูหน้าตาไม่เหมือนคุณเลยนะ คุณบอกว่าเขาไม่เหมือนพ่อกับแม่ด้วยใช่ไหม คุณไม่สงสัยเรื่องนี้บ้างเหรอ?”

เฉียวเมียนเมียนตกตะลึง

ไม่กี่วินาทีต่อมา ดวงตาของเธอเบิกกว้าง “คะ-คุณหมายความว่ายังไง? คุณกำลังจะบอกฉันว่า...”

เหมาเยซื่อมองมาที่เธอ “ก่อนหน้านี้ มีคนบอกว่าเฉินเฉินหน้าตาเหมือนผม ที่จริงแล้วคุณยังไม่เคยพบกับอารอง ถ้าคุณได้พบกับท่าน คุณต้องตกใจมากอย่างแน่นอน เขากับอารองของผมดูคล้ายกันมาก เขาเหมือนอารองตอนที่ยังหนุ่มยังกับแกะ”

“ผมอยาจะบอกว่าเฉินเฉินอาจไม่ใช่สมาชิกในครอบครัวเฉียวของคุณ แต่เป็นคนในครอบครัวเหมาของเรา” หลังจากที่เหมาเยซื่อพูดอย่างนั้น เขาเห็นความตกใจและไม่เชื่อในสายตาของเธอ

ราวกับว่าเธอได้ยินว่าจุดจบของโลกกำลังจะมาถึง

เหมาเยซื่อสามารถเข้าใจความรู้สึกของเธอได้

เธอเคยคิดว่าเฉียวเฉินเป็นน้องชายแท้ ๆ ของเธอ

“ผมยังไม่แน่ใจนัก แต่จากข้อมูลที่ผมได้รวบรวมมา มีโอกาสเป็นไปได้ถึง 70%ที่เฉียวเฉินจะเป็นคนของครอบครัวเหมา เขาถูกพ่อแม่ของคุณรับจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เหตุผลที่คุณสองคนดูไม่เหมือนกันก็คือคุณไม่ใช่พี่น้องทางสายเลือดกัน”

เฉียวเมียนเมียนตกใจเกินคำบรรยาย

หลังจากนั้นไม่นานเธอก็พบว่าตัวเองได้เปล่งเสียงออกไป “คุณสืบเรื่องของเฉินเฉินเหรอคะ? ทำไมจู่ ๆ ถึง...”

“ไม่ใช่เรื่องกะทันหัน” เหมาเยซื่ออธิบายกับเธอ “ในวันนั้น คุณย่าได้เจอกับเฉินเฉินและคิดว่าเขาดูคล้ายกับอารองของผมทุกประการ เฉินเฉินมีอายุเท่ากับลูกที่หายสาบสูญของอารอง แม้แต่เดือนเกิดก็เหมือนกัน”

“นั่นเป็นเหตุผลที่คุณย่าของให้ผมตรวจสอบเรื่องนี้”

“จากนั้น คุณก็พบว่าเฉินเฉินถูกพ่อแม่ของฉันรับมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าอย่างงั้นเหรอคะ?”

“ใช่”

เฉียวเมียนเมียนยังคงไม่เชื่อ “แต่-แต่ถึงแม้เฉินเฉินจะถูกรับเลี้ยง เขาอาจไม่ใช่ลูกของอารองของคุณก็ได้นี่ค่ะ”

“ใช่แล้วล่ะ” เหมาเยซื่อพยักหน้า “นั่นเป็นเหตุผลที่ผมพาเฉินเฉินมาที่นี่ในวันนี้เพื่อตรวจสอบเพิ่มเติม”

เฉียวเมียนเมียนมองเขาอย่างว่างเปล่า “ยังไงคะ?”

“การตรวจสอบด้วย DNA เป็นวิธีที่แน่ชัดที่สุด”

เฉียวเมียนเมียนยังคงพบว่ามันไม่น่าเชื่อ

ทำไมน้องชายของเธอถึงได้กลายเป็นน้องชายบุญธรรมไปเสียอย่างนั้น?

นอกจากนี้ เขายังกลายเป็นลูกของครอบครัวเหมา!

 

จบบทที่ ตอนที่ 1167-1168 ต้องพิสูจน์

คัดลอกลิงก์แล้ว