ตอนที่ 1083-1084 ห้วงฝันของเธอ

เหมาซวีเสียมองไปที่คนทึ่กอดเขา เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วถามคนขับรถที่นั่งอยู่ตอนหน้าด้วยน้ำเสียงอดทน

“ลุงเซิน อีกนานไหม กว่าจะถึงบ้าน?”

คนขับรถตอบทันทีว่า “ท่านครับ ประมาณสิบนาทีครับ”

ใบหน้าของเหมาซวีเสียเต็มไปด้วยความอดทนอดกลั้น เขาหายใจเข้าลึก ๆ อีกครั้ง

“ขับให้เร็วกว่านี้หน่อย”

...

หกนาทีต่อมา

พี่หลินรออยู่นอกอาคาร

รถเพิ่งหยุด พี่หลินเห็นเหมาซวีเสียอุ้มผู้หญิงลงจากรถ

พี่หลินตกใจมาก เมื่อเธอเห็นว่าใครอยู่ในอ้อมแขนของเหมาซวีเสีย เธอก็ต้องตกใจอีกครั้ง

หนี่งชั่วโมงต่อมา เจ้านายได้บอกให้เธอเตรียมซุปแก้อาการเมาค้างไว้ล่วงหน้า

เธอคิดว่านายท่านของเธอจะพาผู้หญิงอีกคนกลับมาด้วยเสียอีก

ไม่คาดคิดว่า คนที่นายท่านจะพากลับมาคือคุณเจียง

แต่คุณเจียงไม่ได้บอกหรอกเหรอว่าเธอกับนายท่านคบกันไม่ได้

และตอนนี้...

พี่หลินมีคำถามมากมายในใจ แต่เธอรู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะถาม

“คุณท่าน คุณเจียงเมาเหรอคะ” พี่หลินมองไปที่เจียงหลัวลี่ที่อยู่ในอ้อมแขนของเหมาซวีเสีย หญิงสาวนอนปิดเปลือกตาในอ้อมแขนนั้น

เหมาซวีเสียพยักหน้า “ซุปแก้เมาค้างได้รึยัง?”

เจียงหลัวลี่เริ่มเอะอะไปตลอดทาง เมื่อเธอกำลังจะถีงบ้าน เธอก็หยุดและผล็อยหลับไปในที่สุด

“ได้แล้วค่ะ กำลังอุ่น ๆ เลย” พี่หลินตามเหมาซวีเสียเข้าไปในห้องโถงและเรียกสาวใช้มาทันที เธอสั่งว่า “รีบไปเอาซุปแก้เมาค้างจากในครัว แล้วเอาไปที่ห้องนายท่านไ

เหมาซวีเสียกำลังอุ้มเจียงหลัวลี่ขึ้นไปชั้นบน เขาก็หยุดเดินและขมวดคิ้วมองพี่หลิน “เอาซุปแก้อาการเมาค้างที่ห้องของคุณเจียง”

พี่หลินหยุดครู่หนึ่งและเข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร

“ค่ะ เอาไปห้องคุณเจียง”

เหมาซวีเสียไมได้พูดอะไรอีก และอุ้มเจียงหลัวลี่ที่กำลังหลับขึ้นไปชั้นบน

...

เหมาซวีเสียเดินเร็วมาก

หญิงสาวในอ้อมแขนของเขาร่างกายอ่อนนุ่มและมีกลิ่นหอมจาง ๆ ยอยเข้ามาปะทะจมูกของเขาเป็นครั้งคราว

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาสนิทสนทกับผู้หญิงคนหนึ่ง ในตอนที่เขายังมีสติสัมปชัญญะครบถ้วน

นอกจากจะเคยชินกับมันแล้ว ความรู้สึกแปลก ๆ ยังติดอยู่ในใจของเขา

เขาอุ้มเธอไปที่ห้องของเธอ

หลังจากวางเธอลงบนเตียงนุ่ม เขาก็กำลังหันหลังกลับ แต่แขนของเขาก็ถูกรั้งไว้

เขายืนแน่นิ่งและมองลงไป

เด็กสาวที่หลับเมื่อสักครู่ ได้ลืมตาขึ้นแล้วกำลังจ้องเขาด้วยดวงตาที่ขุ่นมัว

เหมาซวีเสียไม่คิดว่าเธอจะตื่นเร็วขนาดนี้

หลังจากสบตากันสักพัก น้ำเสียงของเขาก็อ่อนลงราวกับกำลังกล่อมเด็ก

“ตื่นแล้วเหรอ ปวดหัวไหม? ผมจะเอาซุปแก้เมามาให้คุณ ดื่มแล้วจะได้ดีขึ้น”

พูดจบก็ดึงแขนออกเบา ๆ

เจียงหลัวลี่กลับไม่ปล่อย เธอเพิ่งตื่นและยังเมาอยู่ เธอไม่รู้ว่าเธอยังอยู่ในความฝันหรือเปล่า?

เธอมองดูใบหน้าหล่อของชายตรงหน้าด้วยความปรารถนาอย่างไม่ปิดบังในดวงตาของเธอ

อืม ผู้ชายคนนี้หล่อมาก

เธอยังคงฝันอยู่จริง ๆ

เพราะเธอกำลังฝัน เธอจึงสามารถทำทุกอย่างที่เธอต้องการในความฝันได้

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เจียงหลังลี่ก็เอื้อมมือไปหาผู้ชายที่เธออยากได้มานาน ภายใต้การจ้องมองที่ประหลาดใจของเหมาซวีเสีย เธอคว้าคอเสื้อของเขาและดึงเขาลงบนเตียงอย่างแรง

เธอเมาและแทบจะไม่มีเรี่ยวแรงมากนัก

เหมาซวีเสียไม่คิดว่าเธอจะทำเช่นนี้ จึงถูกดึงขึ้นไปบนเตียงได้อย่างง่าย ๆ

เขาล้มลงไปบนร่างของหญิงสาว

สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป ความตื่นตระหนกปรากฎขึ้นในดวงตาของเขา ขณะที่เขาพยายามจะลุกขึ้นอย่างเร่งรีบ

แขนนุ่มคู่หนึ่งโอบรอบคอของเขาก่อนที่เขาจะลุกขึ้น

ก่อนที่เหมาซวีเสียจะตอบสนอง มีบางสิ่งที่นุ่มนวลกดทับลงบนริมฝีปากของเขา

เขาหยุดชะงัก และตัวแข็งทื่อ

เจียงหลัวลี่ทำในสิ่งที่เธอตั้งใจจะทำ แต่ไม่มีความกล้าที่จะทำ...

แต่นี่มันคือความฝันของเธอ ในความฝัน เธอจะทำอะไรก็ได้ที่เธออยากทำ

ดังนั้นเธอจึงมีความกล้ามากขึ้น

เธอจูบเหมาซวีเสีย

เธอได้ลิ้มรสหวานของเขา อย่างที่หวังไว้

ริมฝีปากของเขานุ่มและเย็น รู้สึกสบายที่ได้จูบกับเขา

เจียงหลัวลี่บดริมฝีปากของเธอกับเขาอย่างเชื่องช้า ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอรู้สึกไม่พอ จึงพยายามสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากเพื่อดูดดันรสหวานที่อยู่ภายใน

เหมาซวีเสียตะลึงกับจูบของเธอ

ตอนที่เธอจูบเขา จิตใจของเขาว่างเปล่าและเขาไม่สามารถโต้ตอบได้ครู่หนึ่ง

เมื่อเจียงหลัวลี่พยายามเข้าใกล้ ดูเหมือนว่าเขาจะตื่นจากฝันแล้ว

เขาเอื้อมมือไปผลักเธอออก แต่ในขณะที่เขาเอื้อมมืออกไป ร่างกายของเขาก็แข็งทื่ออีกครั้ง

เขาได้แสดงออกอย่างน่าเกลียด

เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเอามือลูบใต้เสื้อของเธอ พลางเม้มริมฝีปากแน่น

เหงื่อบาง ๆ ไหลออกมาจากหน้าผากของเขา ค่อย ๆ หยดลงมาอย่างช้า ๆ

ทันใดนั้นความร้อนที่อธิบายไม่ได้ก็เพิ่มขึ้น

เจียงหลัวลี่เริ่มดื้นรนอย่างไม่สบายตัว

ขณะที่เธอดิ้นรน บิดตัวไปมา ความร้อนในร่างกายของเหมาซวีเสียทำให้เขาอดทนได้อย่างยากลำบาก

“เจียงหลัวลี่” เขากดเธอลงด้วยความโกรธ น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและแหบแห้ง

“คุณกำลังเล่นอะไ? หยุดดิ้นเดี๋ยวนี้”

“คิดว่าผมไม่ทำอะไรคุณจริง ๆ เหรอ”

ทันทีที่เธอเข้ามาใกล้ ร่างกายของเขาก็ตอบสนอง

เธอได้ปลุกส่วนหนึ่งของความทรงจำให้ตื่นขึ้น

เขานึกถึงความรู้สึกที่ร่างกายได้สัมผัสเธอในคืนนั้น

เมื่อความทรงจำบางอย่างถูกปลุกขึ้น ความทรงจำก็ผุดขึ้นเรื่อย ๆ และไม่สามารถหยุดยั้งได้

จิตใจของเหมาซวีเสียเต็มไปด้วยภาพความทรงจำในคืนนั้น

ไม่เพียงแต่ไฟในร่างกายของเขาไม่ดับลง แต่ยังลุกโชนขึ้นมากกว่าเดิม มันลุกโชนจากส่วนหนึ่งของร่างกายและขยายไปยังแขน ขาและกระดูกของเขา

ร่างกายของเขาร้อนขึ้น

“งั้นก็ทำสิ” เจียงหลัวลี่ยิ้ม เธอคิดว่าเธอกำลังฝันไป เธอกอดคอเขาและก้มศีรษะลง จูบเขาอีกครั้ง

“เหมาซวีเสีย คุณจะทำอะไรกับฉันก็ได้”

มือที่นุ่มนวลและเรียบเนียนของเธอ พยายามกระตุ้น การยับยั้งชั่งใจของเหมาซวีเสีย และเคลื่อนเข้าไปอยู่ภายใต้เสื้อของเขาอีกครั้งอย่างรวดเร็ว สัมผัสกล้ามเนื้อแน่นบนหน้าอกของเขาโดยไม่มีความยับยั้งชั่งใจ

เมื่อเธอสัมผัสเขา เธอก็อดใจไว้ไม่ไหว “เหมาซวีเสีย ฉันอยากนอนกับคุณ”

“คุณรู้อะไรไหม? ฉันอยากนอนกับคุณมานานแล้ว”

“ฉันอยากนอนกับคุณตั้งแต่ครั้งแรกที่ฉันเห็นคุณ”

“นี่มันก็แค่ความฝัน ให้ฉันนอนกับคุณไม่ได้เหรอ?” เจียงหลัวลี่กล่าวขณะที่เธอเอื้อมมือไปปลดกระดุมเสื้อของเขา แต่ด้วยความเมา เธอจึงใช้เวลานานในการทำ

เธอบ่นเขาอย่างไม่พอใจ “เสื้อของคุณถอดยากจัง คุณถอดเองได้ไหม”