ตอนที่ 1045-1046 รู้ไหมว่าเธอมีแฟนอยู่แล้ว?

กงเซลีเงียบไปครู่หนึ่ง “อย่างนั้นเหรอ?”

เฉียวเมียนเมียนพยักหน้าตอบ “ค่ะ”

“ไม่เป็นไร” กงเซลีพยักหน้ากลับ “ในเมื่ออาซื่อกำลังจะ ฉันคงไม่ต้องเป็นห่วงแล้ว ฉันยังมีธุระต่อ ขอตัวล่ะ”

เฉียวเมียนเมียนกล่าวตบออย่างสุภาพ “ลาก่อนค่ะ คุณกง”

กงเซลีมองดูท่าทางที่สุภาพของเธอ รู้สึกไม่พอใจมากขึ้น

เธอไม่ได้ทำแบบนี้ตอนที่เจอกับหยางที่สอง

อย่างน้อยเธอก็ยิ้มและพูดคุยกับหยางที่สอง

มันชัดเจน...

แม้ว้าเธอจะไม่ทำเย็นชาใส่เขา แต่ทัศคติของเธอที่มีต่อเขาก็ไม่ได้ต่างไปจากคนแปลกหน้าทั่วไป

บางทีกับคนแปลกหน้าคนอื่น เธออาจจะยิ้มให้เสียด้วยซ้ำ

แต่ต่อหน้าเขา เธอกลับไม่มีรอยยิ้มเลย

กงเซลีหันกลับมาด้วยความหงุดหงิด เมื่อเขาเห็นซูเจ๋อที่ยืนอยู่ข้างหน้า ใบหน้าหล่อ ๆ ของเขาก็มืดลง เขาเดินเข้าไปหาชายหนุ่มคนนั้น

“นะ-นายน้อยกง คุณกำลังจะทำอะไร”

ซูเจ๋อถอยหลังเมื่อเห็นว่าเขาเดินเข้ามาใกล้

เขาพูดอย่างระมัดระวัง “นายน้อยกง เราอยู่บนถนน คนดูอยู่มากมาย คุณน่าจะระวังคำพูดกับการกระทำของคุณสักหน่อยนะครับ”

ที่กงเซลีตบเมื่อกี้ ไม่เพียงแต่ทำให้หญิงสาวผู้นั้นหวาดกลัวเท่านั้น แต่ยังทำให้ซูเจ๋อหวาดกลัวไปด้วย

ทุกคนต่างรู้ถึงนิสัยของนายน้อยตระกูลกงเป็นอย่างดี

จนกระทั่งตอนนี้ อาการป่วยของเขายังไม่หาย และต้องกินยาเพื่อระงับ

ทว่ายาก็ช่วยได้เพียงชั่วขณะเท่านั้น

เขายังมีอาการป่วยอยู่

ดังนั้น อาการของเขาอาจจะกำเริบได้ทุกเมื่อ ที่เขาโกรธ

แม้อาการป่วยของเขาจะดีขึ้นมากแล้ว ทว่าเขาก็ถือว่าเป็นคนที่น่ากลัวมากคนหนึ่ง

ไม่มีใครรู้ว่าอาการป่วยของเขาจะกำเริบขึ้นอีกกี่ครั้ง และเมื่อไหร่

ทว่าสิ่งที่เขาได้ก่อขึ้นระหว่างที่อาการกำเริบ มักจะทำให้เมืองหยุนเฉิงสั่นสะเทือน เป็นเพราะเหตุการณ์เหล่านั้น ทำคนผู้คนต่างมีสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก เมื่อเอ่ยถึงชื่อของเขา

ไม่มีใครในเมืองหยุนเฉิงที่กล้าจะยั่วยุเขา

ไม่เพียงเพราะสถานะของเขา แต่ยังเป็นเพราะอาการป่วยอันน่ากลัวของเขาด้วย

หากเขาทำให้คนมีเงินและมีอำนาจคนอื่นขุ่นเคือง แม้ว่าเขาจะได้รับบทเรียน ทว่าก็ไม่ถึงกับชีวิต

แต่หากทำให้นายน้อยแห่งตระกูลกงขุ่นเคือง หากเขามีอาการกำเริบ เขาสามารถทำให้อีกฝ่ายถึงตายได้

กงเซลีมองมาที่เขาและยิ้มเยาะ “อยู่บนถนนแล้วไง? ฉันไม่สนใจหรอกนะว่าคนอื่นจะคิดยังไงกับฉัน ฉันมันไม่ใช่คนดีอยู่แล้วนี่”

เขาก้าวไปข้าวหน้าอีกก้าว แล้วค่อย ๆ ยกแขนขึ้น

ซูเจ๋อพยายามหลบเลี่ยงทันที

“อะ”

มือของกงเซลีหยุดค้างกลางอากาศขณะที่เขาเยาะเย้ย

“ครั้งล่าสุดที่แกรบกวนเธอข้างถนน เธอก็ได้ปฏิเสธแกอย่างชัดเจนแล้วไม่ใช่เหรอ ในเมื่อรู้อยู่เต็มอก ทำไมยังมาเกาะแกะเธออีก”

“สงสัยแกจะคิดว่า ตระกูลซูอยู่มานานเกินไปแล้วล่ะสิ อยากจะทำลายตระกูลตัวเองด้วยมือตัวเองอย่างงั้นเหรอ?”

ชายหนุ่มมองไปที่กงเซลีอย่างระมัดระวัง

ขณะที่เขานึกถึงข่าวลือออนไลน์ สีหน้าของเขาก็มืดลง เขามองไปที่กงเซลีด้วยความกลัวและความโกรธ “นายน้อยกง คุณทำเพื่อเธอเหรอครับ แล้วคุณรู้ไหมว่าเธอคบกับผู้ชายอยู่อีกคน?”

“คุณคิดว่าเธอจะขอบคุณ เพราะคุณทำเพื่อเธอเหรอครับ?”

กงเซลีเยาะเย้ย “แล้วไง? นี่มันเรื่องของฉัน เกี่ยวอะไรกับแก? คิดถึงแต่เรื่องของแกก็พอ”

“นายน้อยกง คุณ...” ซูเจ๋อไม่คิดว่าเขาจะไม่รังเกียจเฉียวเมียนเมียน ที่คบหาผู้ชายคนอื่น

เมื่อคิดถึงเรื่องที่เฉียวเมียนเมียนไม่เพียงแต่สามารถติดต่อกับชายตระกูลเหมาได้อย่างรวดเร็ว หลังจากที่พวกเขาเลิกกัน แม้แต่นายน้อยของตระกูลกง เธอยังสามารถติดต่อได้ ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความอิจฉาริษยาปนความโกรธ

เขาไม่แน่ใจเกี่ยวกับภูมิหลังทางครอบครัวของผู้ชายคนนั้น

เขารู้เพียงแค่ว่า ชายคนนั้นเป็นญาติของคนในตระกูลเหมา

แต่สำหรับกงเซลี เขาผู้นี้เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในเมืองนี้

ไม่แปลกใจที่เธอ จะไม่ใจอ่อนกับคำขอร้อง ที่เขาขอคืนดีกับเอ

ก็ในเมื่อเธอมีทางให้เลือกที่ดีกว่านี้นะ

ผู้หญิงคนไหนที่สามารถเคียงข้างนายน้อยตระกูลกงได้ เธอจะสนใจกลับมาคบกับเขาได้อย่างไร

เขาคิดเสมอไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พวกเขาก็คบหากันมาตั้ง 10 ปีแล้ว

ความสัมพันธ์นี้ไม่สามารถถูกแทนที่ได้

ก็จริงอยู่ที่ว่าเขาทรยศเธอและทำให้เธอผิดหวัง

แต่เธอก็ไม่ควรจะไร้ความรู้สึกกับเขาอย่างรวดเร็วได้เช่นนี้

แม้กระทั่งตอนนี้ เขาไม่อยากเชื่อเลยจริง ๆ ...

เขาต้องยอมรับว่าเธอได้กลายเป็นผู้หญิงแบบนั้นไปแล้ว

เธอไม่ใช่เฉียวเมียนเมียนที่เขารู้จักอีกต่อไป

ในสายตาของเธอ ความสัมพันธ์ 10 ปีที่ผ่านมา ไม่มีสำคัญเท่ากับการเกาะติดนายน้อยกง

“นี่จะเป็นคำเตือนครั้งสุดท้ายที่ฉันมีให้แก” กงเซลีหรี่ตาลง

“อยู่ให้ห่างจากเธอ ถ้าฉันยังเห็นว่าแกมาลวนลามเธออีก แกจะต้องเสียใจ ถ้าไม่อยากให้บริษัทซูต้องสิ้นชื่อ ก็ควรจะรู้ว่าต้องทำตัวยังไง”

“ไสหัวไป เดี๋ยวนี้!”

เขามองไปที่หญิงสาวที่ตัวเทาอยู่ที่พื้นและพูดด้วยความรังเกียจ “พาผู้หญิงคนนี้ ไสหัวไปด้วย”

คำพูดของกงเซลีรุนแรง

เขาไม่ให้เกียรติซูเจ๋อเลยแม้แต่นิดเดียว

แต่ซูเจ๋อไม่กล้าจะเสียทำท่าหงุดหงิดกลับ

ผู้คนต่างมามุมดูมากขึ้นเรื่อย ๆ

ซูเจ๋อรู้สึกอับอาย

เขาจ้องไปที่กงเซลี

“มองหาอะไร หะ? บ้าเอ้ย!” การแสดงออกของกงเซลีมืดลง

“จะให้ฉันเรียกคนมาเชิญแกออกไปไหม?”

แม้เขาจะเอ่ยคำว่า ‘เชิญ’ ออกมา ทว่าซูเจ๋อรู้ดีว่าความหมายที่แท้จริงคืออะไร

เขามองลงไปที่หญิงสาวตัวสั่นเทา แทบจะเป็นลมไปด้วยความหวาดกลัว ความรังเกียจแวบผ่านดวงตาของเขา เขากัดฟันและหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะพยุงหญิงสาวขึ้นมาอย่างไม่เต็มใจ

ก่อนจะจากไป เขาหันมามองเฉียวเมียนเมียนไม่วางตา

เขาไม่อาจซ่อนความโกรธและความอิจฉาในแววตาได้

“เฉียวเมียนเมียน แล้วคุณจะเสียใจ” เขากัดฟัน “ผมจะรอวันที่คุณเสียใจ ถึงวันนั้น คุณจะรู้ว่าสิ่งที่คุณเลือกน่ะผิด”

จากนั้นเขาก็กัดฟันเดินจากไปพร้อมกับหญิงสาวที่อยู่ข้าง ๆ

กงเซลีมองไปที่เฉียวเมียนเมียนและเดินจากไป

ฝูงชนที่มุงดู ตอนนี้ต่างแยกย้ายกันจากไป

ลินดามองดูกงเซลีที่เดินจากไป

ทันใดนั้น เธอรู้สึกว่าข่าวลือในโลกออนไลน์ไม่ใช่ความจริงไปเสียทั้งหมด

การที่บอกว่าเฉียวเมียนเมียนเป็นคนรักของกงเซลีนั่นเป็นเรื่องโกหกอย่างแน่นอน

เฉียวเมียนเมียนไม่ได้ปฏิบัติต่อเขาในฐานะเพื่อนด้วยซ้ำ

ส่วนกงเซลีนั้น...