ตอนที่ 1023-1024 ไม่ยอมย้ายเข้ามา

น่าเสียดาย หากผู้ชายที่โดดเด่นอย่างนายท่านไม่ได้แต่งงาน

พี่หลินเป็นกังวลมาหลายปีแล้ว เฝ้าดูเหมาซวีเสียโตขึ้น เธอก็ยิ่งเป็นกังวลมากขึ้นเรื่อย ๆ

ถึงขั้นนอนไม่หลับ

ตอนนี้เหมาซวีเสียได้พาผู้หญิงกลับมาแล้ว พี่หลินจะไม่มีความสุขได้อย่างไร

เธอรู้จักนิสัยของเหมาซวีเสียดี

เขาไม่เคยมีความสัมพันธ์และไม่เคยมีประสบการณ์กับผู้หญิงมาก่อน

แม้ว่าหน้าตาเธอจะสะสวย แต่พี่หลินก็กังวลว่าเจียงหลัวลี่จะไม่ชอบนิสัยอันน่าเบื่อของเขา

ยังไงซะผู้หญิงก็ชอบความโรแมนติกและความหวาน

เห็น ๆ กันอยู่ว่านายท่านไม่เก่งเรื่องแบบนี้

ในฐานะที่เธอวาดหวังถึงการแต่งงานของเขา เธอต้องช่วยเขาทุกเมื่อที่มีโอกาส

เธอต้องการให้นายท่านได้แต่งงานให้เร็วที่สุด

เจียงหลัวลี่หน้าแดงเมื่อได้ยินพี่หลินพูดออกมาตรง ๆ เช่นนี้ เธอแสดงอาการเขินอายออกมาเล็กน้อย

เมื่อเห็นพฤติกรรมเช่นนี้ของเธอ พี่หลินจึงตัดสินใจตีเหล็กขณะที่ยังร้อน

“นายท่านเห็นค่าของคุณเจียงมากกว่านั้นอีกค่ะ เขาเร่งให้คนตกแต่งห้องของคุณเจียงด้วย คุณก็รู้ว่าวันนี้นายท่านยุ่งมาก แต่เมื่อเป็นเรื่องตกแต่งห้องของคุณเจียง เขากลับมาดูด้วยตนเองตั้งหลายครั้ง”

“นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็น นายท่านใช้เวลากับเรื่องอื่น มีเพียงคุณเจียงคนเดียวเท่านั้น ที่ได้รับการปฏิบัติเช่นนี้ เพราะคุณเจียง นายท่านถึงกลับบ้านบ่อยขึ้น”

“เมื่อก่อนบ้านนี้ว่างเปล่า นายท่านไม่ค่อยจะกลับมาสักเท่าไหร่”

“อย่างนั้นเหรอคะ?” เจียงหลัวลี่ไม่รู้ว่าพี่หลินกำลังพูดเรื่องจริงไหม แต่เธอรู้สึกถึงเสียงหัวใจที่เต้นแรงรัวของตนเอง

“ใช่ ใช่ นายท่านน่ะไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าไม่ได้กลับมามานานแค่ไหนแล้ว อย่างที่รู้ เขายุ่งกับงานตลอดทั้งปี ส่วนใหญ่ก็อยู่แต่ข้างนอก กลับมาบ้านเดือนละครั้งสองครั้งน่ะถือว่าดีมากแล้ว”

“แต่พอนายท่านได้รู้จักกับคุณเจียง นายท่านกลับที่บ้านเมื่อสองสามวันก่อนด้วยค่ะ”

“ถึงเขาจะไม่ได้พูดออกมา แต่ถ้าไม่ใช่เพราะคุณเจียง ทำไมเขาถึงกลับมาบ่อยเช่นนี้ล่ะค่ะ ที่เป็นแบบนี้ได้ก็ต้องขอบคุณคุณเจียง บ้านหลังนี้จะได้ไม่เปลี่ยวเหงาเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว”

“ถ้าคุณเจียงย้ายเข้า นายท่านต้องอยู่บ้านบ่อยขึ้นแน่ ๆ ค่ะ”

ครั้งล่าสุดที่เธอได้พบเขา ตอนนั้นเจียงหลัวลี่ไม่ได้รู้สึกว่าเขาห่วงใยอะไรเธอมากนัก

สำหรับเธอแล้ว คืนนั้นเขาปฏิบัติต่อเธออย่างดี

เขารู้สึกติดค้างเธอ

เขาเพียงอยากชดเชยให้กับเธอ

แต่ตอนนี้ พี่หลินกลับพูดขึ้นเช่นนี้ ตกลงว่าเหมาซวีเสียชอบเธอจริง ๆ ใช่ไหม

เจียงหลัวลี่เพิ่งจะเคยมีความรักครั้งแรก

เหมาซวีเสียเป็นคนที่เธอชื่นชม

ความรู้สึกที่ไอดอลก็ชอบเราเหมือนกันนี่ มันจะเป็นยังไงนะ?

แม้จะรู้สึกว่าพี่หลินจะเข้าใจพฤติกรรมของเหมาซวีเสียผิด แต่ก็ทำให้หัวใจของเจียงหลัวเต้นรัว

“คุณเจียง นายท่านจะมาช้านิดหน่อย เขาสั่งให้พวกเราดูแลคุณอย่างดี คุณเจียง อยากจะไปดูห้องนอนของคุณตอนนี้เลยไหมคะ นายท่านเป็นคนดูแลด้วยตัวเองเลยค่ะ คุณเห็นแล้วต้องชอบแน่ ๆ”

เจียงหลัวลี่พูดไม่ออก

เธอไม่อยากย้ายมาอยู่ที่นี่สักหน่อย!

เหมาซวีเสียครอบงำเกินไปแล้ว

เธอไม่อยากดูห้อง แต่ก็ทนต่อสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความคาดหวังของพี่หลินไม่ไหว

ไม่ว่ายังไง พี่หลินก็ดีต่อเธอจริง ๆ

“...ได้ งั้นเราไปดูด้วยกันเถอะ”

“ได้ ได้” พี่หลินดีใจ “คุณเจียง ตามมาทางนี้ค่ะ”

...

เจียงหลัวลี่คิดว่าผู้ชายที่มีรสนิยมดีอย่างเหมาซวีเสีย จะต้องทำออกมาได้ดีอย่างแน่นอน

แต่...

เมื่อเธอเห็นห้องที่ตกแต่งด้วยสีชมพู ก็ทำให้เธอตกใจ

“คุณเจียง?”

เมื่อเห็นว่าเธอยืนนิ่งอยู่ที่ประตูและไม่ยอมเข้าไปในห้อง พี่หลินคิดว่าเธอคงจะดีใจมากเกินไปและชื่นชมเหมาซวีเสียซะอีก “เป็นไงคะ สวยไหม?”

สิ่งของหลายชิ้น ถูกจัดหาโดยนายท่านเป็นการส่วนตัว”

“นายท่านบอกว่าคุณเป็นผู้หญิง น่าจะชอบอะไรที่โรแมนติกชวนฝัน เพราะงั้นห้องนี้เลยตกแต่งตามสไตล์ปราสาทสีชมพู ทั้งผ้าม่าน เตียงนอน เครื่องประดับต่าง ๆ ภายในห้อง และดอกไม้ ล้วนแต่เป็นนายท่านจัดการทั้งนั้นค่ะ”

“นายท่านตั้งใจมาก ๆ เลยค่ะ”

เจียงหลัวลี่พูดไม่ออก

เอาล่ะ เธอแน่ใจแล้วว่าเธอไม่ได้เข้าห้องผิด

นี่คือห้องที่เตรียมไว้เป็นห้องนอนของเธอจริง ๆ

“นี่คือ ห้องนอนของฉัน ที่คุณเหมาเป็นคนตกแต่งให้เหรอคะ” เธอตกใจมากจนพูดอะไรไม่ออกไปครู่หนึ่ง ใช้เวลาสักพักถึงจะยอมรับความจริงนี้ได้

“ใช่ค่ะ” พี่หลินพยายามอย่างเต็มที่เพื่อช่วยสร้างความประทับใจของเธอที่มีต่อเจ้านายของตัวเอง

“นายท่านทำทุกอย่างเพื่อคุณเจียงด้วยตัวเองเลยค่ะ”

เจียงหลัวลี่พูดไม่ออก

เธอสงสัยจริง ๆ ว่าทำไมเหมาซวีเสียถึงคิดว่าเธอชอบสไตล์นี้

เธอน่ะเหรอเหมือนสาวหวาน

ห้องนี้ถึงกับเต็มไปด้วยชมพูเช่นนี้

มีดอกกุหลาบสีชมพู ดอกลิลลี่สีชมพู หัวเตียงยังมีดาวสีชมพูตั้งประดับอยู่ รวมไปถึงชั้นวางของยังเป็นสีชมพูด้วย

กลิ่นหอมของดอกไม้อบอวลไปทั่วอากาศ จนเธอกลั้นจามไว้ไม่อยู่

พี่หลินหันกลับมามองเธออย่าประหม่า

“คุณเจียง ไม่สบายหรือเปล่าคะ เป็นหวัดเหรอ ให้หมอตรวจดูหน่อยดีไหมคะ”

“ไม่เป็นไรคะ ไม่จำเป็น” เจียงหลัวลี่กลัวว่าพี่หลินจะโทรตามหมอมาจริง ๆ เธอจึงรีบพูดขัดขึ้นก่อน

“แค่กลิ่นหอมของดอกไม้แรงไปหน่อย”

“ดอกไม้กลิ่นแรงไปเหรอคะ” พี่หลินมองดูดอกไม้ในห้อง และตกตะลึง เธอรีบเรียกแม่บ้านเข้ามานำดอกไม้ออกไป

หลังจากดอกไม้ถูกเคลื่อนย้ายออกไปแล้ว เจียงหลัวลี่ถึงได้กลิ่นดอกไม้จางลงเล็กน้อย

เธอเดินตามพี่หลินเข้าไปในห้อง

ห้องนอนกว้างมาก

ขนาดใหญ่กว่าห้องที่เธออยู่ถึงห้าหกเท่า

เมื่อยื่นอยู่ทีประตู เธอยังมองไม่เห็นทุกสิ่งในห้อง

ไม่ใช่เพียงทุกอย่างในห้องเป็นสีชมพู

แม้กระทั่งเครื่องนอน ยังเป็นสีชมพู

สิ่งที่เธอทนไม่ได้มากที่สุดก็คือ แม้แต่ตุ๊กตาก็ยังเป็นสีชมพู!

เจียงหลัวลี่รู้สึกหนักใจ

เธอไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมรสนิยมของเหมาซวีเสียถึงได้แย่ขนาดนี้

เขาคิดว่าเธอเป็นเด็กสามขวบหรืออย่างไร

ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น เป็นสายมาจากเหมาซวีเสีย

เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยกโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสาย

เสียงที่เยือกเย็นและน่าดึงดูดของชายที่อยู่ปลายสายดังขึ้น

“คุณเจียง มาถึงหรือยังครับ?”