ตอนที่ 995-996 คุณเซินก็อยู่ด้วยเหรอคะ

เธอแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นและกล่าวทักทายคุณผู้หญิงเหมา

“คุณแม่ก็มาที่นี่ด้วยเหรอคะ ขอโทษที่ไม่ได้ออกมาตั้งแต่แรกคะ ฉันเผลอหลับไป อ้าว คุณเซินก็มาด้วยเหรอ?”

เฉียวเมียนเมียนมองไปที่เซินโย่วและแสร้งทำเป็นตกใจ

“สามี คุณบอกแค่ว่าคุณแม่มาที่นี่นี่น่า คุณไม่ได้บอกว่าคุณเซินก็มาด้วย คุณเซินมากับคุณแม่หรือเปล่าคะ”

เหมาเยซื่อไม่ได้บอกเธอว่าเซินโย่วก็อยู่ที่นี่ด้วย

ทว่าเฉียวเมียนเมียนรู้เรื่องนี้ดี

เธอได้ยินคุณผู้หญิงเหมาและเซินโย่วคุยเสียงดังลอดจากข้างนอก

เธอพูดขึ้นเพื่อเจตนาไม่ดีต่อเซินโย่ว

เธอรู้ว่าเซินโย่วห่วงอะไรมากที่สุด ดังนั้นเธอจึงรู้วิธีที่จะทำให้เธออารมณ์เสีย

เมื่อเธอเรียกเหมาเยซื่อว่า ‘สามี’ การแดสงออกของเซินโย่วนั้นแย่ลงมาก

เมื่อเธอพูดจบ ดวงตาของเซินโย่วถูกแทนที่ด้วยความเศร้าโศก

เฉียวเมียนเมียนมองไปที่การแสดงออกที่มืดมนของเธอ พร้อมกับยิ้มออกมา

“คุณแม่ คุณเซิน นั่งก่อนค่ะ โอ้ใช่ ดื่มอะไรดีคะ เลขาเตรียมไว้ให้แล้วหรือยังคะ?”

เธอพูดคุยกับคุณผู้หญิงเหมาและเซินโย่ว ราวกับตัวเองเป็นเจ้าถิ่น

การแสดงออกของคุณผู้หญิงเหมาและเซินโย่วจึงแย่ลง

คุณผู้หญิงเหมาท่าทียังดีกว่าเซินโย่ว ที่ตอนนี้การแสดงออกของเซินโย่วนั้นแย่มาก

เฉียวเมียนเมียนจงใจพุ่งเป้าไปที่เธอเป็นหลัก

คำพูดเหล่านั้นมีไว้เพื่อเธอ

เซินโย่วไม่ใช่คนโง่ เธอจึงรู้ดีอยู่แก่ใจ

แต่เมื่อคุณผู้หญิงเหมาและเหมาเยซื่ออยู่ใกล้ ๆ เธอจึงทำได้เพียงระงับความโกรธและแสร้งทำเป็นไม่รู้อะไรเลย

ถึงอย่างนั้น สายตายังจับจ้องไปที่เฉียวเมียนเมียน

“ก็มีแต่เธอเท่านั้นที่รู้ว่าตัวเองกำลังหลับอยู่หรือเปล่า?”

แต่เดิมคุณผู้หญิงเหมาไม่ได้คิดอะไรมาก

ทว่าเมื่อได้ยินที่เซินโย่วพูด เธอก็ไม่พอใจเฉียวเมียนเมียนขึ้นมาทันที

เธอรู้สึกว่าเฉียวเมียนเมียนทำเช่นนี้อย่างจงใจ

เมื่อรู้ว่าเธออยู่ที่นี่ เธอจึงตั้งใจเข้าไปซ่อนตัว

เธอเริ่มไม่พอใจมากขึ้นเรื่อย ๆ กับการที่ลูกสะใภ้หยิ่งทะนงและไม่สุภาพต่อเธอ

ตัวเธอเองรู้สึกว่าคนจากตระกูลเล็ก ๆ ไม่มีอะไรดี

ถ้าลูกสะใภ้ของเธอคือเซินโย่ว ก็คงจะทำให้เธอพอใจอย่างมาก

ลูกชายที่โดดเด่น ที่เธอเลี้ยงดูมากอย่างดี ถูกผู้หญิงน่ารังเกียจคนนี้แย่งไป

เหมาเยซื่อขมวดคิ้ว “แม่ครับ แม่...”

“คุณแม่คะ เมื่อกี้ฉันหลับอยู่จริง ๆ ค่ะ” เฉียวเมียนเมียนคว้าแขนของเหมาเยซื่อแน่น มองขึ้นไปที่เขาด้วยท่าทางบอกความนัยว่า ‘อย่าใจร้อน’ จากนั้นเธอก็ยิ้มและพูดกับคุณผู้หญิงเหมา

“ฉันรอทานข้าวเย็นกับอาซื่อค่ะ เขายุ่งอยู่กับงาน ฉันเลยไม่เข้าไปยุ่งกับเขา พอไม่รู้จะทำอะไรก็เลยงีบหลับไปค่ะ”

“ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าคุณแม่อยู่ที่นี่ ฉันรู้ก็ตอนที่เขาเข้ามาปลุกฉัน”

“ถ้าทำให้คุณแม่ไม่สบายใจ ฉันต้องขอโทษคุณแม่ด้วยค่ะ”

คุณผู้หญิงเหมาเปิดปาก แต่ก่อนที่เธอจะพูดอะไร เหมาเยซื่อก็พูดอย่างเย็นชาว่า

“ขอโทษเรื่องอะไร คุณไม่ได้ทำอะไรผิดนี่ ทำไมเราจะนอนหลับไม่ได้ ใครเป็นคนสร้างกฎว่าคนเราจะต้องนอนเมื่อไหร่?”

“คุณคือผู้หญิงของประธานบริษัทเหมา ถึงแม้คุณจะเล่นไพ่นกกระจอกในห้องทำงาน ใครจะกล้าว่าอะไรให้คุณ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องงีบหลับในที่บริษัทของคุณหรอก”

ใบหน้าของเซินโย่วซีด

คำพูดของเหมาเยซื่อกระทบเธอโดยตรง

นี่คือการตบหน้าเธอทางอ้อมชัด ๆ ถือเป็นตำหนิเธอต่อหน้าเฉียวเมียนเมียน ทำให้ใบหน้าของเซินโย่วยิ่งซีด

เฉียวเมียนเมียนพอใจกับการเข้าข้างของสามีเธอ

เธอพูดอย่างร่วมมือ

“งั้น ฉันขอใช้โต๊ะในห้องทำงานของคุณได้ไหมคะ”

เหมาเยซื่อก้มศีรษะลงและไม่สนใจว่าคุณผู้หญิงเหมาและเซินโย่วจะคิดยังไง

“ได้สิ คุณจะทำอะไรก็ได้ ผมเคยพูดไปแล้วนี่ คุณอยากจะทำอะไรกับทุกอย่างของผมก็ได้ทั้งนั้น”

“สามี คุณนี่น่ารักที่สุดเลย ขอบคุณนะคะที่ดีกับฉันมากขนาดนี้ ฉันมีความสุขจริง ๆ ค่ะ ที่ได้เป็นภรรยาของคุณ” เฉียวเมียนเมียนเหลือบมองการแสดงออกที่มืดมนของคุณผู้หญิงเหมาและเซินโย่ว และรู้สึกว่าเธอสามารถทำอะไรได้อีกมากเพื่อให้พวกเขารู้สึกแย่ลงไปกว่านี้

ยังไงเธอก็รู้อยู่แล้วถึงความเกลียดชังทึ่คุณผู้หญิงเหมามีต่อเธอว่ามันฝังแน่นเพียงใด

ไม่ว่าเธอจะพูดหรือทำอะไร ก็คงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

ดังนั้นเธอจึงไม่ใส่ใจที่จะเข้าหาเธอ

ทั้งหมดนี้เธอทำก็แค่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เพราะไม่ยากทำให้เกิดความยุ่งยากต่อเหมาเยซื่ออีก

ไม่ว่าเธอจะไม่ชอบคุณผู้หญิงเหมามากแค่ไหน ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าท่านเป็นแม่ผู้ให้กำเนิดของเหมาเยซื่อ

ความสัมพันธ์นี้ไม่อาจเปลี่ยนแปลง ไม่อาจตัดขาด

เธอไม่อาจปล่ยอให้เหมาเยซื่อละทิ้งแม่ของเขา เพื่อเธอได้

เหมาเยซื่อเห็นความตั้งใจของเธอแล้ว แต่เขาไม่ได้เปิดเผยเรื่องนี้ออกมา ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาเต็มไปด้วยความผ่อนคลาย ในขณะที่เขาลูบศีรษะเธออย่างให้ความร่วมมือ

“ฉันมีความสุขและพอใจมากที่สุดที่ได้แต่งงานกับคุณ และมีคุณเป็นสามีค่ะ”