ตอนที่ 989-990 นอกจากเธอ แล้วจะใครอีกล่ะ

เขากังวลอยู่บ้างท้ายที่สุด ประธานเหมาเป็นคนที่กระฉับกระเฉง

หากคุณผู้หญิงเหมารู้ว่าเขาโกหก เขาจะต้องเดือดร้อนอย่างแน่นอน

แม้ว่าจะเชื่อใจว่าประธานเหมา จะสามารถปกป้องเขาได้ แต่หากคุณผู้หญิงเหมาโกรธขึ้นมา เขาก็ยังรู้สึกกลัว

เขาไม่เข้มแข็งพอที่จะแสร้งว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เว่ยเจิ้งเคาะประตูอย่างประหม่า

“ประธานเหมาครับ เสื้อผ้าของคุณผู้หญิงได้แล้วครับ ให้เอาเข้าไปให้ตอนนี้เลยไหมครับ...”

กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ หากไม่สะดวกเขาจะยังไม่เข้าไป

“เข้ามา” โชคดีที่เหมาเยซื่อตอบรับออกมาโดยเร็ว และเสียงดูเหมือนจะไม่ได้กำลังทำอะไรที่ค้างคาอยู่

เว่ยเจิ้งถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เขาผลักประตูให้เปิดออก

เมื่อเขาเข้าไปในห้องทำงานและเห็นว่าเหมาเยซื่อนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะสีดำของเขา กำลังอ่านเอกสารอยู่ เขาก็ถอนหายใจยาวออกมา

แม้แต่เสียงฝีเท้าของเขาก็เบาลง

เขารีบเดินไปหาเหมาเยซื่อและกระซิบว่า

“ประธานเหมาครับ คุณผู้หญิงเหมากับคุณหนูเซินมาที่นี่ครับ”

เหมาเยซื่อเงยหน้าขึ้นและเห็นคุณผู้หญิงเหมากับเซินโย่วกำลังเดินเข้ามา

เซินโย่วกวดตาค้นหาเฉียวเมียนเมียนในห้องทำงาน เมื่อไม่พบจึงขมวดคิ้วขึ้น

เว่ยเจิ้งไม่ได้บอกหรอกเหรอว่าเฉียวเมียนเมียนอยู่ที่นี่ด้วย?

ทำไมตอนนี้ถึงไม่เจอ

เธอไปซ่อนตัวเพราะเว่ยเจิ้งแอบมาบอกล่วงหน้าหรือไม่?

ถ้าเธออยู่ในห้องทำงานของเหมาเยซื่อเหมือนปกติ ทำไมต้องไปซ่อนตัวด้วย?

เว้นเสียแต่ว่า...

เซินโย่วกำหมัดและการแสดงออกของเธอก็มืดลง

เฉียวเมียนเมียน คนไร้ยางอาย

กลางวันแสก ๆ ทนไมได้เลยรึไง อยู่ในห้องทำงานแล้วยังจะ...

เธอคงใช้เทคนิคเหล่านี้หลอกล่อเหมาเยซื่อสินะ

ไร้ยางอาย

“อาซื่อ ท่าทีนั่นมันอะไรกัน? ทำไมไม่อยากจะเห็นหน้าแม่อีกต่อไปแล้วเหรอ? ผ่านไประยะหนึ่งแล้วนะ ยังคิดจะตัดแม่ตัดลูกกับแม่อีกเหรอ?” คุณผู้หญิงเหมาไม่ได้ติดต่อกับลูกชายของเธอเลยตั้งแต่ที่ถูกบล็อกเบอร์โทรศัพท์ ตอนนี้เธอเห็นใบหน้าที่มืดหม่นของเหมาเยซื่อ

ความโกรธที่เธอเพิ่งจะระงับไปก็ระเบิดออกมาอีก

ลูกชายของเธอ คนที่เคยกตัญญูและเชื่อฟังเธอมาโดยตลอด บัดนี้เย็นชาและดูหมิ่นเธอเป็นอย่างมาก

เธอจะยอมรับเรื่องนี้ได้อย่างไร?

เหมาเยซื่อเหลือบมองเซินโย่วที่ยืนอยู่ข้างคุณผู้หญิงเหมาและหายใจเข้าลึก ๆ

“แม่ มาที่นี่ทำไมครับ? จะมาทำไมไม่บอกผมก่อน”

คุณผู้หญิงเหมาเยาะเย้ย “ทำไม นี่เป็นฐานทัพทหารเหรอ ฉันถึงมาไม่ได้? ทำไม ฉันต้องบอกแกก่อนเหรอ จะได้เตรียมรับมือฉัน”

“แม่ก็รู้ ว่าผมไม่ได้หมายความแบบนั้น” เหมาเยซื่อตอบอย่างตรงไปตรงมา “แม่ครับ เรามาคุยกันดี ๆ สักหน่อยจะได้ไหม? ผมไม่อยากทะเลาะกับแม่”

“แล้วแกคิดว่าฉันมาที่นี่เพื่อทะเลาะกับแกเหรอ” คุณผู้หญิงเหมาโกรธจัดที่คิดว่าตนเองถูกเขาบล็อค

เหมาเยซื่อพูดไม่ออก

เขาปวดหัวยิ่งขึ้นกว่าเดิม

เขามองไปที่คุณผู้หญิงเหมาอย่างช่วยไม่ได้

“ผมไม่ได้พูดแบบนั้น อย่าเข้าใจผิดสิครับ เว่ยเจิ้ง ขอชาให้คุณผู้หญิงด้วย”

“ครับ ท่านประธาน”

เว่ยเจิ้งวางถุงไว้บนโต๊ะและจากไป

คุณผู้หญิงเหมามองไปรอบ ๆ ห้องทำงานและอดไม่ได้ที่จะถามขึ้น “ที่นี่ไม่มีคนอื่นเหรอ? ทำไมฉันถึงไม่เห็นเธอล่ะ”

คุณผู้หญิงเหมาไม่เต็มใจที่จะยอมรับเฉียวเมียนเมียน ทำให้เธอไม่ต้องการแม้แต่จะเอ่ยชื่อของเธอออกมา

เหมาเยซื่อสังเกตเห็นเรื่องนี้ และการแสดงออกของเขาก็มืดมนลง

“แม่ครับ แม่กำลังพูดถึงลูกสะใภ้ของแม่อยู่เหรอ? เธอเหนื่อยน่ะ ผมเลยให้เธอเข้าไปนอนในห้องเล็กข้าง ๆ”

สีหน้าของคุณผู้หญิงเหมาแข็งทื่อเมื่อได้ยินคำว่า ‘ลูกสะใภ้’

นี่เป็นการเยาะเย้ยเธออย่างไม่ต้องสงสัย

เธอรู้สึกเสมอว่าลูกชายทั้งสองคนของเธอโดดเด่นและดีที่สุดในโลก

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเทียบกับเหมาซวีเสีย ลูกชายคนโตของเธอที่มีอนาคตไกล ทว่าไม่มีอะไรให้ต้องห่วง

เธอจึงให้ความสำคัญกับลูกชายคนเล็กมากกว่าอยู่เสมอ

เธอไม่เคยหวังว่าลูกชายสุดที่รักของเธอจะทำอะไรให้เธอผิดหวัง

ตั้งแต่เขายังเด็ก เหมาเยซื่อเป็นคนมีเหตุผลและมีความคิดเป็นของตัวเองอยู่เสมอ เขาสามารถทำสิ่งที่ดีและไม่เคยปล่อยให้พวกเขาต้องกังวลเกี่ยวกับเขา เขาไม่เคยทำอะไรให้พวกเขาต้องผิดหวังมาก่อน

ดังนั้นเธอจึงวางใจในลูกชายคนเล็กของเธอเสมอ

เขาไม่เคยทำให้เธอต้องเป็นกังวล

แต่สุดท้ายเขาก็ทำให้เธอผิดหวังที่สุดในชีวิต

เขาแต่งงานกับผู้หญิงที่เธอไม่ชอบ

และตอนนี้ เพื่อผู้หญิงคนนั้น เขาไม่สนใจเธอเสียด้วยซ้ำ

สิ่งนี้ทำให้คุณผู้หญิงเหมาโกรธและอารมณ์เสีย เธอรู้สึกว่าเธอเลี้ยงลูกชายคนนี้มาเสียเปล่าโดยแท้!

“ลูกสะใภ้เหรอ?” คุณผู้หญิงเหมาเยาะเย้ย “ฉันไม่เคยยอมรับผู้หญิงคนนั้นเป็นลูกสะใภ้ของฉัน แกไปเอาความคิดที่จะแต่งงานกับผู้หญิงที่ฉันไม่ยอมรับมาจากไหน”

“ฉันมีลูกสะใภ้คนเดียวคือโย่วโย่ว”

เหมาเยซื่อคำนึงถึงสถานะและความอาวุโสของคุณผู้หญิงเหมา แม้ว่าเขาจะไม่สบายใจ เขาก้ไม่อาจพูดอะไรที่ทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาเลวร้ายลงไปอย่างสุดโต่งได้

เขารู้ว่าคุณผู้หญิงเหมาดูแลเขามาอย่างดีตั้งแต่เด็ก

เขาไม่ต้องการที่จะทำให้คุณผู้หญิงเหมาต้องเสียหน้าเกี่ยวกับเรื่องนี้

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น คุณผู้หญิงเหมาก็คือแม่ของเขา คนที่สนิทกับเขาที่สุด

เหมาเยซื่อต้องการยุติความขัดแย้งเรื่องนี้เสียจริง

แต่ไม่ว่าเขาจะเก่งสักเพียงไหน เขาก็ไม่สามารถจัดการทุกอย่างได้อย่างสมบูรณ์แบบ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนอย่างคุณผู้หญิงเหมาที่มีอคติและไม่ชอบเฉียวเมียนเมียนอยู่เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว มันยากนักที่จะทำให้เธอเปลี่ยนใจ

ก่อนหน้านี้ แม้ว่าคุณผู้หญิงเหมาจะไม่พอใจเฉียวเมียนเมียน แต่เธอก็อาจแสดงออกให้เห็นอย่างชัดเจนได้ เพียงเพราะเกรงใจคุณผู้หญิงเหมาอาวุโส

ทว่าตอนนี้เธอเปิดเผยสิ่งที่เก็บกดมานานออกมาแล้ว

เธอพูดออกมาต่อหน้าเขา

การแสดงออกของเหมาเยซื่อเปลี่ยนไป

เขาไม่คาดหวังว่าคุณผู้หญิงจะรักชอบเฉียวเมียนเมียนเท่าที่เขารัก

แต่ในฐานะผู้อาวุโสและญาติสนิทของเขา หากเธอไม่ได้รับความรัก เขาเองก็รู้สึกเศร้าและผิดหวัง

คุณผู้หญิงเหมารู้ว่าเขาชอบและห่วงใยเฉียวเมียนเมียนมากเพียงใด แต่เธอกลับพูดออกมาต่อหน้าเขา

ไม่เพียงแต่เธอไม่ให้เกียรติเฉียวเมียนเมียน ทว่าเธอไม่ใส่ใจความรู้สึกของลูกชายของเธอเลย

ณ จุดนี้ เหมาเยซื่อไม่สนใจความสัมพันธ์ระหว่างแม่ลูกอีกต่อไปแล้ว

“แม่ครับ ผมจะพูดกับแม่ตรง ๆ ในชาตินี้ ลูกสะใภ้ของแม่มีคนเดียวเท่านั้น นั่นคือภรรยาของผม เฉียวเมียนเมียน”

“นอกจากเธอแล้ว จะไม่มีใครอื่นอีก”