ตอนที่ 925 มีใครพูดอะไรกับคุณ

วิธีที่เขาพูดกับเธอช่างน่ารักและมีเสน่ห์มาก

หัวใจของเฉียวเมียนเมียนเริ่มเต้นแรง

“ที่รัก รู้ไหมว่าผมดีใจ ที่ได้ยินคุณพูดแบบนี้”

เหมาเยซื่อจูบที่หลังมือแล้วมองดูเธออย่างอ่อนโยน

“สำหรับผม การให้ความสุขกับคุณคือสิ่งที่ผมได้จีบคุณ ถ้าผมทำให้คุณมีความสุขได้ แสดงว่าผมทำสำเร็จแล้วใช่ไหม”

“มันเป็นสิ่งที่ผมได้ทำอย่างเต็มที่ เท่าที่ผมเคยทำมา บางทีผมอาจจะทำได้ไม่ดีพอในตอนนี้ แต่ผมจะตั้งใจให้มากขึ้นและทำให้คุณมีความสุขมากขึ้นต่อไปในอนาคต ผมแน่ใจว่าจะไม่ทำให้คุณต้องเสียใจที่ได้แต่งงานกับผม”

เขาไม่สามารถซ่อนความสุขของตนเองได้

มันเอ่อล้นออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน

เฉียวเมียนเมียนมองออกว่าเขามีความสุขมากจริง ๆ

เขาดูเหมือนเด็กที่ได้รับการยอมรับ

เขาบอกว่านี่เป็นสิ่งที่เขาได้ทำอย่างเต็มความสามารถ

เขายังบอกอีกด้วยว่าเขาทำได้ไม่ดีพอและจะทำให้ดีขึ้นต่อไปอีกในอนาคต

แต่สำหรับเธอ เขาทำได้ดีมากพอแล้ว

เขาดีเกินไป ดีจนเธอเริ่มกังวล

เธอกังวลว่าวันหนึ่งพวกเขาจะเลิกรากัน

เธอกังวลว่าวันหึ่งเขาจะไม่ทำดีกับเธอแบบนี้อีก

เธอยังคงกังวล...ในหลาย ๆ เรื่อง

เมื่อเธอเริ่มสังเกตและคิด เธอจึงเริ่มกังวลเกี่ยวกับผลได้และผลเสียที่เธอจะได้รับ

เธอกลัวที่จะต้องสูญเสียเขาไป

และเธอไม่เคยมีความรู้สึกเช่นนี้มาก่อน

“เหมาเยซื่อคะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น คุณจะไม่ทิ้งฉันใช่ไหม?”

เฉียวเมียนเมียนถามขึ้นเบา ๆ

ชายคนนั้นพยักหน้าโดยไม่ลังเล

“ผมจะไม่ทิ้งคุณ”

“แล้วถ้า...”

เฉียวเมียนเมียนคิดถึงคุณผู้หญิงเหมาและลังเลที่จะพูดออกไป

“ถ้า อะไร”

“ถ้ามีคนที่ไม่ชอบพวกเรา และคัดค้านที่เราจะอยู่ด้วยกันล่ะคะ”

“อืม แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคนอื่นว่าจะชอบเราหรือไม่ชอบล่ะ อีกอย่าง ใครกันที่จะมาคัดค้านความสัมพันธ์ของพวกเรา ที่รัก ไม่มีใครที่มีสิทธิ์มาขัดขวางหรือคัดค้านการตัดสินใจของผมได้หรอก”

เหมาเยซื่อมองดูเธออย่างครุ่นคิด

“ที่รัก ทำไมจู่ ๆ ถึงถามแบบนี้ขึ้นมาล่ะ?”

“ไม่มีอะไรคะ ฉันแค่ถามเฉย ๆ”

เฉียวเมียนเมียนตัดสินใจที่จะไม่บอกเขาเรื่องของคุณผู้หญิงเหมา เขากับคุณผู้หญิงเหมาเคยมีเรื่องขัดแย้งกันมาก่อนแล้ว หากเธอบอกเขาเรื่องนี้อีก เรื่องราวความขัดแย้งของพวกเขาคงจะบานปลาย

เธอไม่อยากเห็นเรื่องนั้นเลย

หลังจากที่คุณผู้หญิงเหมาพูดกับเธอในครั้งนั้น ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก

เธอตัดสินใจว่าจะรอดูสถานการณ์ต่อไป

หากนายหญิงเหมาสร้างปัญหาขึ้นอีก เธอค่อยตัดสินใจว่าจะบอกเหมาเยซื่อดีหรือไม่ก็แล้วกัน

เหมาเยซื่อมองดูเธออย่างลึกซึ้งอีกครั้ง โดยไม่เชื่อว่าเธอจะเพียงถามเฉย ๆ

เขาหรี่ตาและครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แม้ว่าเขาจะยังสงสัยอยู่ในใจ แต่เขาก็ไม่ถามต่อ

ในเมื่อเธอไม่ต้องการบอก เขาก็ไม่ควรจะถาม

“กินข้าวกันเถอะค่ะ”

เฉียวเมียนเมียนเลี่ยงการจ้องมองเขา และหยิบไก่ขึ้นมาชิ้นหนึ่ง

“จานนี่เป็นของที่ฉันทำได้ดีที่สุด แต่ไม่ได้ทำมานานแล้วค่ะ ลองชิมดู ว่าจะรสชาติจะเป็นยังไง”