ตอนที่ 922 ป้อนคุณก่อน

“ที่รัก ผมหิวแล้วเหมือนกัน”

ชายหนุ่มพูดขณะที่มองเธออย่างลึกซึ้ง

เฉียวเมียนเมียนรู้สึกกำลังถูกคุกคาม

“ฉันก็หิวแล้ว มาก ๆ เลยด้วย เรากินข้าวกันก่อนเถอะ ดีไหมคะ...”

เธอแค่ต้องการใช้วิธีนั้นเพื่อเกลี้ยกล่อมเขา เธอไม่คิดว่า ผู้ชายคนนี้จะเดือดดาดขึ้นทุกครั้งที่เธอเรียกเขาว่าสามี

ดวงตาของชายผู้นั้นร้อนวูบวาบ ลมหายใจอุ่นขึ้น แม้แต่หน้าอกของเธอกร้อนขึ้น

แขนของเขาโอบรอบเอวของเธอปล่อยไอร้อนออกมา

เฉียวเมียนเมียนรู้ดีว่าการที่ผู้ชายเปลี่ยนไปเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร

ทุกครั้งที่เหมาเยซื่อมองเธอแบบนั้น เธอจะไม่สามารถลุกออกจากเตียงได้เลย

ตอนนี้เธอกลัวการจ้องมองเขาเขา

โชคดีที่ครานี้ เหมาเยซื่อไม่ได้รบเร้าเธอมากนัก

เฉียวเมียนเมียนได้ยินเขาหายใจเข้าลึก ๆ และเงยหน้าขึ้นเพื่อดูท่าทางของเขา

หยาดเหงื่อก่อตัวขึ้นบนหน้าผากของเขา

พวกมันไหลลงมาที่หน้าผากของเขา

เห็นได้ชัดว่าร่างกายเขาถูกปลุกเร้าเสียแล้ว ทว่าเขากำลังพยายามควบคุมตัวเอง

เฉียวเมียนเมียนพบว่าเขาเซ็กซี่และมีเสน่ห์อย่างยิ่ง

มันเป็นสิ่งล่อใจที่อธิบายไม่ได้

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อหยาดเหงื่อไหลลงมาบนใบหน้าของเขา และไหลท่วมทั้งใบหน้า เป็นสิ่งล่อใจที่ไม่เหมือนใคร

เฉียวเมียนเมียนอดไม่ได้ที่จะอึดอัก

เธอต้องยอมรับว่าผู้ชายคนนี้ที่อยู่ตรงหน้าเธอ ได้กลายเป็นสามีของเธอแล้ว เขาเป็นคนที่ดีที่สุดจริง ๆ

แม้แต่เธอเองยังถูกเขาล่อลวง

หากเธอไม่รู้ว่าเขาแข็งแรงเพียงใดและน่ากลัวแค่ไหนที่จะต้องถูกเขาทรมาน เฉียวเมียนเมียนคงไม่รังเกียจที่นอนกับเขา

และนี่เป็นครั้งแรกที่เธอคิดเป็นข้อเสียของเขา

เธอถึงกับพยายามปลอบโยนเขา กลัวว่าเขาจะเสียความมั่นใจและรู้สึกแย่

ในที่สุด...

เธอไม่สามารถทำได้อีก

ทุกครั้งหลังจากนั้น.. เธอจะต้องร้องไห้

ผลลัพธ์ก็คือ แม้ว่าบางครั้งเธอจะโลภเพราะเสน่ห์ของเขา ทว่ากล้าคิดเรื่องนี้แต่เพียงในใจเท่านั้น ไม่กล้าที่จะบอกให้เขาได้รับรู้

ถ้าเขารู้แล้วล่ะก็...

เธออาจจะไม่สามารถลุกจากเตียงได้ถึงสามวันเลยก็ว่าได้

“เอาล่ะ กินข้าวก่อนเถอะ”

เหมาเยซื่อกอดเธอแน่น หน้าอกของเขาสั่นขึ้นลง หลังจากหายใจเข้าลึก ๆ สักพัก เขาค่อย ๆ ระงับความกระสับกระส่ายในร่างกายของเขาและพูดด้วยเสียงแหบแห้ง

หลังจากที่เขาสงบลง เขาก็ปล่อยมือจากเฉียวเมียนเมียนและพุดเสียงแหบ

“ที่รัก ผมจะป้อนคุณ”

เฉียวเมียนเมียนหน้าแดงและมองเขาอย่างน่ากลัว

“เหมาเยซื่อคะ พรุ่งนี้ฉันต้องไปโรงพยาบาลแต่เช้านะ”

“แล้วยังไง?” เหมาเยซื่อเลิกคิ้วขึ้น

เฉียวเมียนเมียนกล่าวว่า

“...คืนนี้ฉันต้องนอนเข้านอนแต่หัวค่ำ”

“อืม ต้องนอนแต่หัวค่ำ”

ชายหนุ่มพูดอย่างเกรงใจ พร้อมกับพยักหน้า

เฉียวเมียนเมียนคิดว่าเขาล้มเลิกความคิดนี้และถอนหายใจอย่างโล่งอก

“พรุ่งนี้คุณต้องตื่นแต่เช้าใช่ไหม ถ้าอย่างนั้น กินข้าวเสร็จ แล้วพักผ่อนเร็วหน่อยก็ดีเหมือนกัน”

เหมาเยซื่อมองลงและพยักหน้า “ได้ ได้”