ตอนที่ 900 ไม่ใช่ข้าวสาลีหรอกเหรอ?
ตอนที่ 900 ไม่ใช่ข้าวสาลีหรอกเหรอ?
เฉียวเมียนเมียนเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ
“คุณจะทำอาหารให้ฉันทานเหรอคะ?”
“อืม”
“คุณ...รู้วิธีเหรอคะ”
เหมาเยซื่อเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า
“ดูสูตรมาแล้ว ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร”
เขาเป็นคนที่เรียนรู้อะไรได้อย่างง่ายดาย
นี่ก็แค่การทำอาหารเอง
เขารู้สึกว่าเรื่องง่าย ๆ นั้นไม่ได้ยากสำหรับเขา
ก็แค่สูตรอาหาร เขาต้องทำได้อย่างแน่นอน
“คุณแน่ใจนะ”
เฉียวเมียนเมียนไม่ค่อยไว้วางใจเขา
คนที่ไม่เคยทำอาหารมาก่อน จะทำอาหารได้อย่างไร?
แม้ว่าเขาจะต้มน้ำตาลทรายแดงให้เธอครั้งหนึ่ง รสชาติก็ดีด้วย แต่การทำน้ำตาลทรายแดงไม่ได้มีอะไรยากเลย
ใคร ๆ ก็สามารถทำได้
อาหารอย่างซี่โครงหมูผัดเปรี้ยวนี้สิ อาจจะดูเหมือนง่าย แต่วิธีทำไม่ไม่ง่ายตามไปด้วยเลย
ตัวเธอเอง...ยังไม่มั่นใจว่าจะทำเมนูนี้ได้ดีด้วยซ้ำ
เหมาเยซื่อดูมั่นใจมาก
“แน่ใจสิ คุณอยากทานอะไรอีกไหม บอกผมสิ ผมจะทำให้”
....
สิบนาทีต่อมา
เหมาเยซื่อจอดรถในโรงจอดรถใต้ดินของห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่
พวกเขาลงจากรถและขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นบน เพื่อซื้อวัตถุดิบ
หลังจากรับรถเข็นสินค้าแล้ว เฉียวเมียนเมียนเดินตามเหมาเยซื่อ พร้อมกับพูดคุยกับเขาในขณะที่เลือกสินค้าบนชั้นวางสินค้า
“เหมาเยซื่อคะ คุณเคยมาซื้อของในซุปเปอร์มาร์เก็ตแบบนี้มาก่อนหรือเปล่า”
“ไม่เคย”
ห้างสรรพสินค้ามักจะแออัดไปด้วยผู้คน
โดยเฉพาะในย่านช้อปปิ้ง ส่วนใหญ่มีแต่ผู้สูงอายุ
คนหนุ่มสาวอย่างพวกเขานั้นไม่ค่อยจะมากัน
แม้ว่าเฉียวเมียนเมียนจะสวมหน้ากากอนามัยเพื่อพรางใบหน้า แต่เขายังมองออกมาเธอน่ะสวยมาก
ใบหน้าที่ปราศจากหน้ากากบดบังความหล่อเหลาของเหมาเยซื่อยิ่งทำให้เขาเป็นที่สะดุดตาของเหล่าคุณป้าที่อยู่รอบ ๆ ตัวเขา เขาอดไม่ได้ที่จะเหลือบมอง
เหมาเยซื่อไม่ค่อยชินกับการเดินไปมาในฝูงชน โดยเฉพาะกับกลุ่มคนมีอายุรอบ ๆ ตัวเช่นนี้ เขาเดินไปยังจุดขายผักและมองดูเฉย ๆ เขาไม่รู้ว่าควรเลือกอะไร หรือแม้แต่มันคืออะไร เขาจึงหยิบส่ง ๆ มาวางในรถเข็น
เฉียวเมียนเมียนมองไปที่ต้นหอมที่อยู่ในรถเข็น และถามอย่างเป็นกันเองว่า “คุณจะเอาไอ้นี่ไปทำอะไรคะ?”
“หืม?”
เหมาเยซื่อมองลงไปที่ของแพคที่เขาเพิ่งจะหยิบวางลงไป หลังจากเงียบไปไม่กี่วินาที เขาก็คิดหาเหตุผลมอธิบายให้เธอ
“ผมคิดว่าผักนี้มันดีนะ มีสีเขียวด้วย กินผักสีเขียวน่ะดีต่อสุขภาพ”
เฉียวเมียนเมียนพูดไม่ออก
เธอสงสัยอย่างจริงจังว่าเหมาเยซื่ออาจจะไม่รู้จักชื่อของผักที่เขาเพิ่งจะหยิบวางลงไปเสียด้วยซ้ำ
เธออดไม่ได้ที่จะถามว่า
“แล้วคุณรู้ไหม ว่านั้นคือผักอะไร”
เหมาเยซื่อเม้มปากและเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเลิกคิ้ว
“ต้นข้าวสาลีมั้ง ผมรู้แค่ว่าคุณน่ะสามารถกินต้นข้าวสาลีได้ แล้วคุณจะกินไหมล่ะ เคยกินมาก่อนหรือเปล่า รสชาติมันเป็นยังไง”
เฉียวเมียนเมียนสับสน
เธอเบิกตากว้างอย่างช้า ๆ และมองเขาอย่างไม่น่าเชื่อ หลังจากยืนยันได้แล้วว่าเขาไม่ได้ล้อเล่น เธอเกือบจะหัวเราะออกมา
“เหมาเยซื่อคะ ฉันให้คุณพูดใหม่อีกครั้ง นี่ต้นอะไร”
เหมาเยซื่อเพิ่งจะรู้ตัวว่าตัวเองพูดผิดไป
เขาเงียบไปนาน
“นี่ไม่ใช่ต้นข้าวสาลีหรอกเหรอ? แล้วมันคืออะไร?”
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเจอกับปัญหา ตั้งแต่เด็ก เขาเป็นเด็กที่เรียนดีและได้รับทุนการศึกษาทุก ๆ ปี
เขา...ดูเหมือนจะไม่รู้จักเจ้าผักชนิดนี้จริง ๆ
แต่มันดูคล้ายกับต้นข้าวสาลีอ่อนจริง ๆ นี่
ไม่ใช่เหรอ?
แล้วมันคืออะไร?
เฉียวเมียนเมียนพยายามกลั้นหัวเราะของเธอเอาไว้