ตอนที่ 898 เหมาเยซื่อ ใจเย็นหน่อย

พวกเราต่างมีตา มีจมูก และมีปากเช่นเดียวกัน

ทว่ากลับผุดออกมาออกมาในต่างที่ กลับแตกต่างกัน

เขายืนอยู่ที่นั่นอย่างเงียบ ๆ ท่าทางเย็นชา และห่างเหิน ผู้หญิงรอบ ๆ ตัวเขาต่างแอบมองมาที่เขาอยู่สองสามครั้ง บางคนอยากจะคุยกับเขาแต่ถูกออร่าเย็นชาของเขาห้ามเอาไว้

ผู้ชายคนนี้หน้าตาดี แต่เขาดูเย็นชาเกินไป และยังยากเข้าถึงอีกด้วย

เด็กผู้หญิงมักจะเขินอายกันอยู่แล้ว ไม่ง่ายเลยสำหรับพวกเขาที่จะรวบรวมความกล้า เข้าไปพูด

พวกเขาไม่กล้าเข้าใกล้เขา แม้ว่าจะต้องการเพียงใดก็ตาม

อย่างมากที่สุดพวกเขาก็ได้เพียงแอบมอง แอบถ่ายรูปก็เท่านั้น

เฉียวเมียนเมียนยืนอยู่ที่ประตูและชื่นชมรูปลักษณ์ที่ดีของสามีเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินไปหาเขา

ชายคนนั้นหันกลับมามองเธอ ราวกับสัมผัสได้ถึงบางอย่าง

เมื่อเขาเห็นเธอ ความเยือกเย็นและความแปลกแยกของเขาก็หายไปในทันที แม้แต่ดวงตาของเขาก็อ่อนลง

เขาเดินไปทางเฉียวเมียนเมียนทันที

ชายคนนั้นมีขายาวและรีบเดินเข้าไปหาเธอ

เขามองเธอตั้งแต่หัวจรดหัวแล้วกอดเธอแน่น

มีคนมองมา

เธอจึงสวมหน้ากากอนามัย ก้มหน้าลง ฝังใบหน้าของเธอไว้ในอ้อมอกของเขา เธอรู้สึกเขินอายเล็กน้อย ที่ถูกเขากอดในที่สาธารณะแบบนี้

“เหมาเยซื่อ ปล่อยเถอะค่ะ คุณกอดฉันแน่นเกินไปแล้ว”

ชายคนนั้นดูเหมือนจะไม่ได้ยินเสียงของเธอ

ไม่เพียงแต่เขาไม่ปล่อย เขายังกอดเธอแน่นเข้าไปอีก

แขนที่แข็งแกร่งคู่นั้นเหมือนเหล็ก ที่กอดลงบนร่างของเธอ

เฉียวเมียนเมียนแทบหายใจไม่ออก

เธอวางมือบนหน้าอกของเขาและผลักเขาออกไปเบา ๆ

“เหมาเยซื่อ อย่ากระวนกระวายไปเลยค่ะ ตอนนี้ฉันเองก็ไม่เป็นไรแล้ว ปล่อยก่อนเถอะค่ะ ฉันหายใจไม่ออก”

ในที่สุดชายคนนั้นก็มองลงมาที่เธอ เมื่อเห็นว่าใบหน้าของเธอแดงเล็กน้อย เขาจึงผ่อนอ้อมแขนออก ทว่าก็ไม่ยอมปล่อย

“เฉียวเมียนเมียน”

เขาเรียกชื่อเธอเบา ๆ

“คะ”

เฉียวเมียนเมียนตอบ

“ขอบคุณพระเจ้าที่คุณไม่เป็นไร”

เหมาเยซื่อจับมือแน่นและก้มศีรษะลงเพื่อดมกลิ่นหอมบนเรือนผมของเธอ

เขายังคงกลัวเมื่อนึกถึงอันตรายที่เธอได้รับ

“ขอบคุณพระเจ้าที่คุณยืนอยู่ตรงนี้ ต่อหน้าผมอย่างปลอดภัย”

ในขณะนี้ เขารู้สึกขอบคุณตู๋อีเล่ย

ไม่ว่าชายผู้นั้นจะคิดอย่างไรกับเฉียวเมียนเมียน... หากเขาไม่ปกป้องเธอ...

ท่าทางแสดงออกของเขาก็เปลี่ยนไป เมื่อเขานึกถึงผลที่จะตามมา

หวงอี้หลิน...

กล้าดียังไงมาแตะต้องผู้หญิงของเขา เขาจะต้องให้เธอรู้ว่าความเสียใจมันเป็นยังไง

เขาจะไม่ให้โอกาสเธอทำร้ายเฉียวเมียนเมียนอีก

“ค่ะ ฉันสบายดี”

เฉียวเมียนเมียนรู้สึกว่าเขามีอารมณ์ไม่คงที่ เธอกอดเขาและตบหลังเขา

“เหมาเยซื่อคะ เรามาคุยกันหน่อยไหม? ที่นี่มีคนมากมาย”

ผู้คนที่ผ่านไปมา ต่างมองดูพวกเขา

เธอไม่ชอบถูกคนจำนวนมากจ้องมองมากเกินไป

เหมาเยซื่อกอดเธอครู่หนึ่งแล้วค่อยสงบลง

เขามองดูผู้คนรอบตัวพวกเขาและ ยอมปล่อยมือจากเฉียวเมียนเมียน จากนั้นเขาก็โอบแขนของเขารอบเอวของเธอ ก่อนจะพาเธอลงบันได