ตอนที่ 891 ทุกวินาทีมีค่าสำหรับเขา
ตอนที่ 891 ทุกวินาทีมีค่าสำหรับเขา
“เปล่าคะ”
เฉียวเมียนเมียนเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าซีดของเขาและลุกขึ้นเพื่อเทน้ำให้กับเขา
เธอกลบมาที่ข้างเตียงพร้อมกับแก้วน้ำ ยื่นมันให้กับ เขาใช้มืออีกข้างที่สามารถใช้การได้รับแก้วน้ำจากเธอ
“รุ่นพี่ตู๋ พักผ่อนก่อนเถอะค่ะ ดูเหมือนอาการคุณจะไม่ค่อยดี”
เหลือเพียงพวกเขาสองคนในห้องพัก
ไป่ซู๋ไม่ได้อยู่ที่นั้นนาน เขาอยู่ในห้องพักประมาณ 10 นาที ก่อนจะจากไป
ไมเคิลตามเขามาเกือบชั่วโมงแล้ว หลังจากได้รับโทรศัพท์ เขาก็ออกไปข้างนอก
ท้ายที่สุดแล้ว จึงมีเพียงเฉียวเมียนเมียนที่เหลืออยู่ในห้องพักกับตู๋อีเล่ย
หากตู๋อีเล่ยไมได้รับบาดเจ็บเพราเธอ เฉียวเมียนเมียนคงไม่อยู่นานขนาดนี้
เธอคงจะแค่มาดูเขาพอเป็นพิธี แล้วก็จากไป
แต่คราวนี้ ตู๋อีเล่ยได้รับบาดเจ็บเพราะเธอ เธอต้องอยู่ดูแลเขา
ตู๋อีเล่ยจิบน้ำแล้วเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ
“ผมไม่เหนื่อย ไม่ง่วงด้วย ถ้าคุณเหนื่อย จะกลับไปพักก่อนก็ได้นะครับ ไม่ต้องอยู่ที่นี่กับผมหรอก”
เขาเหนื่อยและง่วงจริง ๆ และต้องการพักผ่อน
แต่ถ้าเขาพูดอย่างนั้น เฉียวเมียนเมียนอาจจะออกไปทันที
ในที่สุดเขาก็มีโอกาสได้อยู่ตามลำพังกับเธอ
ทุกวินาทีมีค่าสำหรับเขา
เขาต้องการให้เธอใช้เวลากับเขามากขึ้น
เขารู้ว่าเธออยู่ที่นี่เพราะรู้สึกผิด
เพราะเขาขวางหวงอี้หลินให้กับเธอ
เธอรู้สึกผิดต่อเขา ดังนั้นเธอจึงทำเพื่อเขา
ถ้าไม่ใช่เพราะเหตุการณ์นี้ ทัศนคติของเธอที่มีต่อเขาคงจะเย็นชาและห่างไกลเหมือนเมื่อก่อน
เขาไม่มีวันได้รับการปฏิบัติเช่นนี้
ไม่เพียงแต่เขาจะได้ใช้เวลาอยู่กับเธอตามลำพังมากขึ้น แต่เธอยังยิ้มให้กับเขาด้วย
ตู๋อีเล่ยรู้สึกว่าอาการบาดเจ็บของเขาคุ้มค่า
มันคุ้มค่าที่จะได้รับดูแลเช่นนี้
“ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น” เฉียวเมียนเมียนพูดทันที
“ถ้าเหนื่อยก็นอนพักเถอะค่ะ ฉันจะอยู่ที่นี่ อะทานยาค่ะ”
ตู๋อีเล่ยตกตะลึง เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอแล้วถามว่า
“คุณจะยังไม่กลับใช่ไหม?”
เฉียวเมียนเมียนพยักหน้า
“ยังกินยาไม่หมดเลย ถ้าไมเคิลกลับมา ฉันถึงจะกลับค่ะ”
“ถ้ามีธุระก็ไปก่อนก็ได้ครับ ถ้ามีอะไรผมจะเรียกพยาบาลเอง”
ตู๋อีเล่ยเสียใจทันทีที่เขาพูดเช่นนั้น
เขากลัวว่าเฉียวเมียนเมียนจะจากไปจริง ๆ
แต่เขาไม่สามารถถอนคำพูดของตนเองได้
โชคดีที่สิ่งที่เขากังวลไม่เกิดขึ้น
เฉียวเมียนเมียนส่ายหน้าและหยิบส้มอีกผลหนึ่งจากตะกร้าผลไม้บนโต๊ะข้างเตียงแล้วค่อย ๆ ปอกมันด้วยมีด
“ฉันบอกไปแล้วนี่ค่ะ เราค่อยคุยกัน หลังจากที่น้ำเกลือขวดนี้หมดก่อน แน่ใจนะ ว่าไม่อยากนอนพัก?”
ตู๋อีเล่ยมองดูน้ำหยดลงมาจากถึงน้ำเกลือทีละหยดโดยไม่รู้ตัว ริมฝีปากของเขาขดขึ้นเล็กน้อย
“อืม ผมไม่ง่วง”
เขาพูดอย่างเหน็ดเหนื่อย
“ถ้าคุณเหนื่อย ก็พักสักหน่อยเถอะ”
“ฉันมาดูแลคนป่วยนะ แต่คนไข้ไม่ยอมนี่นอนสิ”
เฉียวเมียนเมียนยิ้มแล้วยื่นส้มชิ้นที่ปลอกเปลือกแล้วให้เขา
“แล้วเราจะทำอะไรดี? อยากดูหนังไหม? หรือว่าอยากทำอย่างอื่น? เวลาว่างจากการทำงานคุณชอบทำอะไรคะ?”