ตอนที่ 863 เซอร์ไพรส์มาก

เฉียวเมียนเมียนไม่ได้เตรียมตัวมา

เธอจึงรู้สึกประหม่ามาก

ที่จริงเธอไม่มีความหวังมากนักสำหรับการออดิชั่นในครั้งนี้ แม้ว่าไป่ซู๋จะบอกว่าเธอมีความสามารถและเธอก็เป็นคนที่โม่หนานกำลังตามหา

แต่เธอรู้สึกว่าโม่หนาน ดูเหมือนจะไม่ได้ชอบเธอมากนัก

ยิ่งไปกว่านั้น นักดนตรีระดับโม่หนานมีความคาดหวังสูงมาก

เธอไม่คิดว่าเขาจะพอใจกับมือใหม่อย่างเธอที่ไม่ได้เรียนมาทางด้านนี้

แต่ไป่ซู๋ทำเรื่องนี้ให้กับเธอด้วยความปรารถนาดี และเขาต้องการจะช่วยเหลือเธอ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เธอรู้สึกว่า เธอต้องพยายามให้ดีที่สุด

หลังจากเงียบไปไม่กี่วินาที เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ และพยายามสงบสติอารมณ์

“ค่ะ ฉัน...พร้อมแล้ว”

“งั้นก็ไปกับฉัน”

โม่หนานหันกลับไปและเดินไปที่อีกห้อง เขาผลักประตูให้เปิดออก

เฉียวเมียนเมียนเดินติดตมเขาเข้าไป

ห้องนี้เป็นห้องที่คล้ายกับห้องบันทึกเสียง มีสิ่งอำนวยความสะดวกในการบันทึกเสียงทุกอย่าง

โม่หนานเปิดเครื่องบันทึกและมองขึ้นไปที่เธอ

“ครั้งแรกก็ร้องเพลงอะไรก็ได้ไปก่อน ฉันขอฟังคุณภาพเสียงหน่อย”

“ได้ค่ะ”

เฉียวเมียนเมียนเดินไปที่หน้าไมโครโฟนและเลือกเพลงที่เธอชอบ

เธอประหม่ามากก่อนที่จะเริ่มการออดิชั่น

แต่เมื่อการออดิชั่นเริ่มขึ้น เธอเริ่มผ่อนคลาย

เธอรู้สึกว่า ยังไงก็ไม่ได้รับเลือกอยู่ดี จึงไม่มีอะไรให้ต้องกังวล

เธอเพียงทำตัวสบาย ๆ ให้มากที่สุด

ด้วยความคิดนี้ เธอจึงผ่อนคลายและไม่รู้ประหม่าหรือกลัวอีกต่อไป

ส่วนโม่หนานนั้น

เขาคิดว่าไป่ซู๋ต้องการให้เขาสนับสนุนคนรักของเขา ดังนั้นเขาจึงไม่ได้จริงจังกับเฉียวเมียนเมียนมากจนเกินไป

การพาเธอมาออดิชั่นเป็นเพียงพิธีการสำหรับไป่ซู๋เท่าทัน

แต่ทันทีที่เฉียวเมียนเมียนเริ่มร้องเพลง การแสดงออกที่ไม่ใส่ใจนักของเขาก็เปลี่ยนไป

ตอนแรกเขาไม่ได้มองตาเฉียวเมียนเมียนเสียด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้เขามองขึ้นไปที่เธอด้วยความตกใจ

เฉียวเมียนเมียนร้องเพลงอะคาเปลลา

ดังนั้นเขาจึงสามารถบอกได้ว่าเสียงต้นฉบับของเธอเป็นอย่างไร

เมื่อเธอร้องเพลงประโยคแรก หัวใจของโม่หนานก็เต้นแรงด้วยความตื่นเต้น หลังจากตกตะลึง เขาก็เซอร์ไพรส์ที่น่ายินดี

เขาระงับความสุขของเขาและยืนขึ้นเมื่อเธอร้องเพลงจบ

ไป่ซู๋หันกลับมามองเขา เขายิ้มราวกับว่าเขาคาดหวังไว้แล้ว

เขาและโม่หนานสนิทกันมาหลายปี

เขาไม่รู้ว่าเขาต้องการเสียงแบบไหน?

เขาพาเฉียวเมียนเมียนมาที่นี่ก็เพื่ออยากจะช่วยสาวน้อยคนนี้ แต่ที่สำคัญกว่านั้น เสียงของเฉียวเมียนเมียนทำให้เขาประทับใจ

ไม่อย่างนั้น เขาคงไม่พาเธอมาที่นี่เพียงเพราะเขาชอบเธอหรอก

เมื่อเฉียวเมียนเมียนร้องเพลงจบ เธอเงยหน้าขึ้นและพบกับดวงตาที่สดใสของโม่หนาน เธอตกตะลึงและรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยจากการถูกจ้องมอง

เธอยิ้มอย่างสุภาพและพูดว่า

“อาจารย์โม่ ฉันร้องเพลงเสร็จแล้วค่ะ หากมีอะไรผิดพลาด โปรดชี้แนะด้วยค่ะ”

“ร้องเพลงอี่นอีกได้ไหม?”

โม่หนานหายใจเข้าลึก ๆ และพยายามไม่ให้กระวนกระวายใจมากเกินไป เขาไม่อยากทำให้ตัวเองอับอายต่อหน้าผู้น้อยคนนี้ เขามองตรงไปที่เฉียวเมียนเมียนและถามว่า

“เธอรู้จักวิธีร้องเพลง ‘เธอคือดวงจันทร์ทั้งสี่ของโลก’ หรือเปล่า?”

เพลงนี้เป็นเพลงที่เขาแต่งให้กับซุนเฟย

เขาเขียนเนื้อร้องและทำนองด้วยตนเอง

เพลงนี้มีเสียงสูงและมีรูปแบบหลากหลาย จึงทำให้ร้องได้ยาก